As jy jou huis in ‘n boks moet pak.

As mense so gepraat het van na ‘n ander land toe trek, groener weivelde en ‘n toekoms vir hulle kinders, was my standaard antwoord altyd “Ag nee wat! Ek is te lui om te pak!”

Ons was net eenvoudig nie geleerd of ryk genoeg om ooit in ‘n ander land te gaan woon nie.

Ek het nooit gedink ek sou eendag deur die huis moet stap en besluit wat ek moet pak, weggee en los nie. Dit was absoluut ‘surreal’ om Emma te probeer oorreed nuwe avonture is genoeg rede om al haar speelgoed weg te gee en absurd om vir Callie te sê hoe trots ek is dat sy haar 15 jaar skatkis in een boks kon inpas.

Emmie was ontroosbaar dat ons nie die nodige bokse vir die honde kon bekostig nie, terwyl ons kleinseun se trane vol bekommernis was dat hy in Oupa se huis gaan bly sonder die honde. Een se verlies is inderdaad ‘n ander se wins! Hoe moes ons ook weet dat ons die katte finaal moes groet en nooit weer sal sien en ‘cuddle’ nie?

Lyf se vriendekring is groot, maar nie een van hulle word in ‘n boks gepak nie. Met sy 50e verjaarsdag wat toe ook ‘n ‘farewell’ geword het, kry hy die mees unieke en spesiale geskenke ooit: onthou-geskenke, moenie-ons-vriendskap-vergeet-nie-geskenke.

Party dae was te moeilik: ek kon nie besluit nie, kon nie pak nie; ek moes my Sussie bel om te help. Sy het nie sentimentele waarde aan ‘n piepklein teelepel nie. Dit is makliker vir haar om boeke te sorteer en ons rakke leeg te maak sodat Boeta hulle besittings in ons kaste kan pak. Alles wat uit Pa se huis gekom het en niemand wou weggee of weggooi nie is op ‘n sleepwa weg deur mense wat beweer dit gaan vir welwillendheid: blanke plakkerskampe sê sy. Skoonpa is oortuig hulle het alles aan die armstes gaan verkoop … alles waaraan hy ook te veel sentimentele waarde geheg het om weg te gee en in ons garage gestoor het vir jare.

Wat van Kersfees?

Hoe kan ek Kersfees in ‘n ‘container’ laai? Ons almal weet Kersfees op die plaas het eintlik alles met die mense te doen, die familie en die tradisies, saamwees in die kombuis en geskenke op Oukersaand. Kersfees wat begin het met klein, onskuldige kindertjies wat vir Kersvader briefies, koekies en melk gelos het en na 14 jaar in trane eindig met realiteite van grootword, weggaan en Sjerrie op die stoep … niemand wou dit sê nie, dit aanvaar nie, maar ons almal het geweet! Dit was waarskynlik die laaste Kersfees op die plaas met al die kinders bymekaar.

Koue vleis en slaaie saam met ander Suid Afrikaners ‘n jaar later was dalk nie sleg nie … maar was dit dieselfde lekker as 14 jaar se Kersfees op die plaas?

Hoe pak ek die paar vriendinne in my tas wat MY geken en liefgehad het? Wat my humor verstaan, my stilwees en malwees aanvaar het wie ek ookal was op ‘n gegewe tyd? Hoe gaan ek enige, nuwe, vreemdelinge vertrou? Tussen al die klein, ligte, groet-geskenkies is daar nie ‘n boekie met reëls nie. Dit het tyd gevat om ‘n paar hartsvriendinne te kry. As jy grootgeword het as ‘n tweeling, het ek besef, het jy nie noodwendig geleer maatjies maak nie, sy was altyd langs jou, naby jou …

En selfs vir haar was daar nie plek nie, net foto’s teen die muur. Op ‘n af dag wonder ek of sy dalk siek voel en of ek net verlang? Voor Suriname se nuwe vriendinne, het ek net saam met my ma, sussies en gesin gaan inkopies doen …

Expat vrouens is soos ‘n nuwe spesie met hulle eie kultuur. Expat vrouens ‘shop’ saam, dis ‘n ding en partykeer is ek al saamgenooi. Ek loop in ‘n nuwe winkel of by ‘n mark en wens dan skielik my Ma was hier, of dink aan iets mal wat my sussies sou sê of doen.

Dit is die mense wat ek wou inpak.

Die klein groepie mense wat sekuriteit en sekerheid in my lewe gebring het. Die vriendinne waarheen ek kon weghardloop as ek wou. Veiligheidsnette is moeilik om te pak en nog moeiliker om te vervang in ‘n verre, vreemde land op ‘n af dag.

Dis die bekendes om ‘n braaivleisvuur, die bekende kos by ‘n vriendebraai, Ma se maalvleis en rys, Skoonpa se kookkos op ‘n Sondag en my skoonsus se tuisgebakte koekies saam met tee wat ‘n resepteboek kan neerpen … maar nooit self kan maak nie.

Dit is die bang agter die moeg as die vliegtuig uiteindelik opstyg wat nêrens gepak of weggesteek kan word nie. Dit is die laaste trane wat nie kom nie as jy gemaak-kalm ‘n laaste keer kyk of jy die paspoorte, geelkaarte en die leêr vol apostielseêls in jou nuwe rekenaarsak het, voor doane vra dat jy weer alles uithaal.

Die perfekte rekenaarsak: die sak wat ek nooit vir myself sou koop nie, nie op my eie kon opspoor nie … maar wat my Ouboet en Ousus geweet is het perfek, is ek! Hulle het nie gevra vir die titels nie, ek het hulle aangeneem nadat niemand anders met my diepste, swaarste dag vertrou kon word nie. Sal ek daar iemand kry as ‘n dag ondraaglik swaar en moeilik is? Kry mens sulke mense in ‘n land waar jy weet jy gaan net tydelik wees? Sal ek hartsmense ook eendag daar in trane groet?

Voor Suriname was ek intens bang vir vlieg … maar ek was so moeg gepak, moeg gegroet! So besig om ‘n laaste keer deur al die bokse te gaan, dat ek nie eers agtergekom het ons is besig om op te styg nie. In my verbeelding het ek soos in die ou dae, die familie op die lughawe gewaai asof hulle my kon sien. Ek het gehuil oor die kombuisware wat ek nie in die ‘container’ kon pak nie; die reuse kombers wat Skoonma vir my gebrei het en Suriname se hitte nie nodig het nie; my Winterstewels wat ek nooit sal dra nie en vir een of ander belaglike rede, die duisende dinge wat niemand gebruik of gemis het nie, wat uit ons erf gery is op ‘n sleepwa na wie-weet-waar toe!

My trane het geloop vir die lang tafel waar ons so baie gekuier het: Oujaarsaande, verjaarsdae of sommer-net kuiers … as die tafel kon stories skryf! Ek sou nooit gedink het dat ek hier in ons kleiner huisie ‘n lekker oop stoep en lang tafel so sou mis nie.

Een van die dae trek ons weer, 3 huise ver. Dit is anders pak as jy niks weggee nie! Ek draai die breekware toe met klere, prop alles in die reistasse in my auto: pak uit, pak weg, volgende ‘trip’. Ons hondjie bly nie agter nie en ons arrogante, liefie kat word saamgetrek.

Hoe pak jy jou huis in ‘n boks? Of is die eintlike vraag eerder hoe pak jy jouself uit in ‘n vreemde land?

Jy gaan soek seker ‘n nuwe sport, soos boogskiet en ontmoet die ‘locals’. Jy gaan eet by mense uit vreemde lande met vreemde gewoontes en luister kerk in Afrikaans op YouTube sodat iets op Sondae bekend is. Jy oorkom jou vrese vir naalde en gaan besoek ‘n ankupantuur en sy homeopaat Pa, want jy het ‘n verwysing van 3 mense en jy kan nie dieselfde van die GP sê nie.

Eendag sal ons ook hier ons lewe in ‘n boks moet pak, Suriname was altyd net tydelik. Eendag sal ons ook hier mense groet, goed weggee en op ons tasse sit om dit toe te kry voor ons die laaste vlug uit Suriname vat na wie-weet-waar.

Dit is eenvoudig: jy kan nie jou huis in ‘n boks pak nie want eintlik pak jy ook jouself. “Make no mistake!” Wie jy ookal was toe jy daai kant op die vliegtuig geklim het, dit is wie jy is as jy hier afklim. Jou vrese, ‘insecurities’, dryfkrag en menswees bly dieselfde. Jy is dieselfde mens in ‘n nuwe plek met nuwe mense, nuwe winkels en nuwe strate. Elke dag is nie maklik nie, en elke dag is ook nie moeilik nie. Ons harte en menswees is gemaak uit bokse wat ons inpak en uitpak, oor en oor met nuwe en ou gedagtes en herhinneringe. Party maak seer, breek jou hart flenters, net soos mense. Party laat jou uit jou maag uit lag terwyl daar ander is wat jou laat glimlag van gelukkigwees, al loop stil trane oor jou wange.

Vanaand, terwyl ek so met heimwee en ‘n verlanghart sit en skryf, maak ek egter my belangrikste, swaarste boks oop, die een met bekende musiek, google fotos en ‘n glasie eg Suid Afrikaanse wyn.

My Boetie en sy Hond.

Vanoggend word ek wakker met die ‘lift’ kussing in my arms.  Die einste een wat my Boetie so stewig vasgemaak het met ‘n fietsrek voor hy my balletklas toe gevat het. Dit is die ‘memory’ wat my onderbewussein gekies het om te droom.  Wat vreemd is, want mens sou dink ‘n ander geliefde sal vandag in my gedagtes kom rondkrap en onthou-stories opbring.

Vandag, 9 jaar gelede moes ek een van my beste vriendinne groet. 

Skoonpa het heeltemal verlore en deurmekaar geklink oor die foon, ek moes DADELIK kom.  Hy kon nie sê waar in die hospitaal nie, maar ek moes net DADELIK kom!

Genade!  Dit was ‘n lang dag! 

Lyf het iewers gaan fietsry, 80km!  Hy sou eers 16h00 die middag my boodskappe kry en moes dan nog huistoe ry en van sy modderlyf ontslae raak.  Ek onthou hoe moeilik dit was om vir Skoonsus te sê ‘n onverwagte kuier na Pretoria is aan die orde van die dag: “Moenie pak vir ‘n naweek nie, Sussa, pak vir ‘n begrafnis.”  Ek onthou hoe lank die nagmars gevat het tot ons uiteindelik vir Callie uit die Voortrekkerkamp kon onttrek. 

Terwyl ons vrese en trane van vaarwel om die hospitaalbed sluk, het die kinders om ‘n barrel KFC gesit en kuier in die hodpitaalgang!  Hulle was tevrede om Ouma ‘n laaste keer te sien – net een kyk – en verder in die gang te gaan sit.

Niemand kan jou voorberei op ‘n groet wat jy half hoop is finaal nie: die beroerte was net te erg!  Niemand kan jou voorberei op die verlang, jare later, na daai eenkeer-‘n-week koffie nie.  Sy het geweet hoe om my lief te hê vir wie ek IS, ook vir wie ek NIE is nie.

As verlang in jou gedagtes kom vassteek, kan jy nie egter nie bepaal wie kom kuier nie … en Boetie klop aan die deur vandag, nie Skoonma nie. 

My Boetie en sy hond, Ore!

Boetie moes my eenkeer ‘n week balletklas toe vat, want ek was te klein om so ver alleen te stap.  Ek dink nie ek het my eie fiets gehad nie, maar vir die waarde van ons Ballet-‘lifts’ is ek bly!  Hy het altyd eers die kussing getoets, seker gemaak sy Sussie sal nie afgly nie, dan het hy vir Ore in ‘n sak op sy bors gedruk.  My hene, ek onthou hoe vinnig ons in die lang straat se afdraende ge’free’ het!  VREESLOOS!  Ek het natuurlik styf vasgehou, maar was nooit bang ons gaan val nie.  Hallo!!!!  Dis my BOETIE! 

Ore was verseker die getrouste hond wat ek nog ooit teëgekom het!  ‘n Pikswart, medium grootte hond, soos ‘n klein Dohberman. Ore en Boetie het saam die vroegoggende aangepak om koerante af te lewer.  Daar was nie ‘n ketting, slot of deur wat die hond by die huis kon hou nie, Ore het ‘n plan gemaak en teen 10 uur begin ruik-ruik op die skoolgronde tot hy ‘n Meiring-kind opgespoor het. Hy was die kussing waarop Boetie gehuil het na pakslae, sy bal speler, sy koerantafleweringsassistent en die sy beste vriend. 

Hy was net eenvoudig SO lief vir daai hond, die soort liefde wat mens nie met woorde kan beskryf nie.

Na elke balletklas het my Boetie getrou buite gewag met ‘n botteltjie water. Hy sou so dwars op sy fiets sit en wag, Ore in ‘n sak voor op sy bors. So asof dit die natuurlikste ding op die aarde was om jou hond orals heen saam te vat.  Dan sou ons weer die kussing vasbind en daar gaat ons!  Ek was veral bly vir die stukkie opdraende wat my Boetie se bene maar net nie kon trap met my agterop nie! Dit was ons een keer ‘n week gesels-tyd: ek, my Boetie en Ore.

Die ballet het nie uitgewerk nie.
Ore is al lanklal dood.
En Boetie – wel Boetie was net nooit bedoel om lank op die aarde te wees nie …

Die dood is ‘n snaakse ding, dit is asof dit met tyd al die slegte en seer herhinneringe kom wegsteek en die goeies in jou drome kom bêre.  Ek kan niks van die balletklas onthou nie, ek weet nie eers of ek dit geniet het nie, maar ek sal dit altyd onthou.

Ek sal vir ewig dankbaar wees vir die balletklas, want my Boetie en sy Hond het my kom haal!

Getroud met ‘n Wegwerker

#HalweWaarheid

Dit is die jaar 2012.  Desember.  Saterdag.  Lyf loop op en af met die grassnyer.  Hy het in die verlede al gekla dat die grasperk te groot is en die son te warm.  Vandag is daar nie genoeg gras nie, die son kan hom nie pla nie. 

Terwyl ek so sit en bossies uittrek, is my gedagtes by die onbekende.  Lyf is terug, ons lewe is terug na normaal … maar is dit?  Wat is normaal?

Die tuin was myne.
Die besigheid was myne.
Die huis was myne.

Verbeel jou dit.  Een dag was ek die ‘admin girl’, halfdag-werker-ma van 2.
Nadat ons gegroet het op die lughawe was ek CEO van die besigheid, Enkel ouer, Ystervrou!

“Cheers!”  Hoe lekker is so yskoue biertjie darem nie na ‘n dag se gewerskaf in die tuin nie.  Ek sit met ‘n soort heimweë en kyk hoe Lyf en die meisies in die swembad tekere gaan: niemand kan saamswem soos Pappa nie.  Hy probeer opmaak vir die uitmis van ‘n jaar! 

Dan is dit stil in die huis; twee tevrede dogtertjies slaap vas, moeg gespeel soos net Pappa dit kan doen.  Lyf lê op die bank en lees ‘n Recce-boek. 

Ek lê net, dink.  My eie (nuwe-ou) wêreld.  Dis lekker om so in Lyf se arms te lê. 

Lyf is terug, dink ek tevrede.
Lyf is terug, besef ek onseker.

Hy is so ingeleef in die boek, hy kan netsowel ‘n ‘battle jacket’ aantrek en onder ‘n kamoefleernet in die hoek gaan lê met ratpacks en ‘n verkyker.  Hy analiseer die operasies, die foute en aanpassings.  Getroud met ‘n Recce  dink ek.  Hoe lyk háár boek; hoe lyk die storie van die vrou wat getroud is met die onbekende?

Lyf is terug. 
Hy het vanoggend opgestaan asof hy nooit weg was nie. 

My hemel!  Sy vliegtuig het nog nie eers heeltemal opgestyg nie, toe het die probleme al begin.  In 1997 was ek letterlik in ‘n kar ongeluk oppad huistoe van die lughawe af; verdomde trok wat ‘n u-draai op die R21-hoofweg gemaak het.  Die keer het ‘n verstopte drein gewag.  Ek is ook oortuig daarvan dat ‘geysers’ ‘n ‘he left’-sensor het, want dit was die tweede oproep na die versekering in daardie selfde week. 

Ons het baie pret gehad om vir vlêrmuis uit die huis te jaag voor ons drietjies knus in die bed kon klim, want hoe slaap dogtertjies dan nou in hul eie bedjies as die Kingsize bed heeltemal te groot vir Mamma is? 

SPUR het ‘n ‘no-go’ geword nadat enkel pa’s die speelarea begin gebruik het as ‘n ‘pick-up line’.  Ons het toe maar stories vir Lyf bymekaar gaan maak by WIMPY, Sondag etes by Oupa en sy nuwe ‘meisie’.  Ons kleinkind is al ‘n jaar oud, die nuwe ‘mall’ is klaargebou en ons ken elke hoek en draai.

Lyf is terug.  Hy ken sy wêreld uit stories soos ons dit vir hom vertel het.
Sy huis, sy mense … alles ‘n onbekende-bekende.

Dit was nie so maklik om skielik ‘n besigheid te bestuur nie, ek dink Lyf was trots op my.  Die weerlig het ‘n boom geslaan, die woonstel se dak het ingeval, ‘n hond is dood, ons het 2 katte gekry … ek onthou hoe ek eendag my skoonpa gebel het en tranerig begin raak het toe ek vertel hoe alles net eenvoudig verkeerd gaan … en toe het ons altwee begin lag.  Onbedaarlik!

Dit was die jaar 2012: lag van verkeerdgaan, besigheidsbesluite waarvan ek niks geweet het nie, probeer mamma-van-die-jaar wees, Vrydae aande kuier en vriende sonder toestemming, op die ingewing van die oomblik besluite en planne.  Ek val alleen.  Ek staan alleen op.  Niemand weet nie, ek weet nie of iemand belangstel nie.  My klankbord en my steunpilaar was wie-weet-waar, ek moes self.

Getroud met ‘n Wegwerker: die huwelik van een.
Self Alles!
Alles Self!

My terapie was in die grond, die tuin.  Om te sien hoe saadjies begin opkom en hoe die gat waar ek die boom uitgehaal het begin toegroei onder gras.  As mens stort en die grond so onder jou naels uitwas, was jy die stres en die breek en die ‘ek kan nie’ weg.  Jy klim uit en begin weer van voor af. 

Die tuin was nie net my terapie nie, maar ook my verassing.  Die groot kunswerk waaraan ek gewerk het … alles moes perfek wees drie dae gelede wanneer Lyf finaal terugkom.

Drie dae gelede … dit voel so ver en lank gelede?

Die dag nadat kinderwerwerping die slegste uit my uitgebring het, my beste bedoelings van Alles Self in ‘n totale katarsis ontaard het.  Die dag toe vloekwoorde brûe gebrand het, my trots in snot en trane verdink het en ek naak, hopeloos en gebreek gelê en huil het.  My ystermaskers gefrommel soos papier. 

Drie dae gelede moes perfek gewees het.

Ek moes nie so groot geskrik het toe Lyf met so massiewe baard verskyn het nie … die meisies het gegiggel, gespring en gehardloop … ek het net gestaar!

Ons was nie veronderstel om op die lughawe se parkering te verdwaal nie.

Lyf was nie veronderstel om geskok te wees as hy die tuin sien nie, hy moes verras en bly wees.

Lyf moes nie gekom het om te help brûe bou nie.

Getroud met ‘n Recce, dink ek.  Hulle klim op ‘n vliegtuig, fokus op werk, sukses, ‘n uitkoms.  Die boek is nie opgedra aan “My liewe vrou wat die bekende aan die gang gehou het terwyl ek in ‘n onbekende gaan oorlog maak het nie.”  Getroud met ‘n Wegwerker, besef ek; hy gee jou ‘n bank vol geld maar weet nie eers waar die brood gebêre word nie. “Opgedra aan my kinders: ek wens ek het jou beter geken.”

Hulle kom terug ‘n week of ‘n maand of ‘n jaar later, pak die tas uit asof dit gister uit die kas gehaal is.

Die geld wat huistoe gestuur word stuur nie verhoudings terug na die vreemde nie.  Die boeke vertel nie van die sukkel om weer aan te pas in jou eie huis, jou kinders te leer ken en soos ‘n vreemdeling te voel in die plek waar jy bekend moet wees nie.  Dit vertel nie van die stiltes, nagmerries en die verlang nie.  Dit vertel nie van die sogenaamde ystervrou wat alles alleen probeer doen en die maskers wat almal dra wanneer die hero-soldaat weer huistoe kom nie.

Drie dae gelede was ek die CEO van ‘n besigheid, die tuin was myne, ek het so bietjie die plot verloor … Ek alleen.   

Saterdag.  Desember 2012.  Ek is weer die ‘admin girl’ van my man se maatskappy, bossie uittrekker van die tuin.  Lyf moet weer sy plek kry, hy het nie gevra nie, ek het net teruggegee.

‘n Jaar is verby, en hier lê ons in stilte.  Ek is Getroud met ‘n Recce, dink ek.  Wat ek nie eendag in ‘n boek oor sy lewe gaan lees nie, sal ek nooit weet nie. 

Ontmasker. Verslaaf.

“Goeie môre.  My naam is Nossie en ek is ‘n verslaafde!”

 … sak my kop in teleurstelling, hande ineen gevou in my skoot … stilte … effense bewerasies.

 Corona het my ‘n Facebook verslaafde gemaak.  Sedert Wuhan gewildheid verwerf het, sit ek en my geliefde koppie koffie die nuus en lees elke oggend.   Op dieselfde bank, vroeg oggend terwyl dit stil is en die dag nog wakker word.

Niks!  Nie tussen die ander koffie en tee nie, nie agter die suiker nie.

… hande in my hare … 

Facebook het verander soos lockdown in die wêreld versprei het.  Vriende wat jare lank al ‘n profiel besit, maar nooit kommentaar lewer nie, neem skielik deel aan ‘n Mom-challenge, ‘n Pilot-challenge, ‘n Ou Skoolfoto-challenge, ‘Toe ek ‘n kind was’ challenge.  Die vriende met wie jy jare laas gesels het, is grys, geskei, getroud, het graad gevang, kinders gekry, beroep verander en party woon in ‘n ander land.  Ek moet ure ‘scroll’ om by die ‘actual’ nuus uit te kom!!

Ek soek al ure vir ‘n sakkie.  Ek weet ek sou dit nie tussen die toiletpapier bêre nie, maar kyk in elke geval.

Kners op my tande. 

Terwyl mense doodgaan in oorvol hospitale, het die mense mal geword vir toiletpapier, maskers en handskoene.  Nie Suid Afrikaners nie!  Hulle gemeenskaplike probleem … ?

Die drank is nie genoeg nie!

As ek maar my bottels wyn kon ruil, maar wat help die vol bottels in Suriname.

 … klein pêrels sweet slaan op my voorkop uit …

Kyk, almal kon voorberei en genoeg voorraad kry voor Lockdown, fase 1.

Fase 2 het nie die voorreg gehad nie.  Drank en alkohol is net so onder ‘lockdown’ in die winkels soos jy moet wees by jou huis!  Mag nie die winkel se deur verlaat nie!  Dit laat my wonder?

Is Suid Afrika onder lockdown of … ‘Rehab’?

Ek het sleg geslaap.  Dalk is daar ‘n verlore pakkie in een van die reistasse, ek vat altyd voorraad met my saam.

8 Tasse en 5 ure later as Suid Afrika, sit ek toe maar met ‘n koppie tee en nuuslees.  My Whatsapp is oordonder met vriende wat eiers en suiker uit shooterglasies drink en dit met ‘n shot sterk drank afsluk.  Ontrekkingsimptome? Die klomp het heeltemal mal geword!

Vir die hoeveelste keer kyk ek in die teeblik … nogsteeds leeg. Ook niks in die skryfbehoeftelaai, tussen die paspoorte of die boekrak nie. 

Gatvol vir die tee, sluk ek toe maar ontbyt af met ‘n bier, te dankbaar dat Emma die laaste eier vir koekiesbak gebruik het, maar vinnig spyt dat ek dit met ‘n sluk Woestersous vervang het!

Ek verlang skielik plaas toe, Bloemfontein toe!  Ek kan sien hoe ons die glasies so om die tafel sou uitpak en almal saam eiers en suiker sou sluk.

Ek verlang ook na die blikkie wat my Sus in haar kas gehou het, spesiaal vir my.

My Handsak!!!!  Ek het altyd ‘n pakkie in my handsak!

NIKS!  Ek smyt die glas water in die wasbak uit. 

Te hard!  Flenters!  Verdomp!

Kontrak werkers is ons expat families se ‘couriers’.  Die ander vrouens se lysies bevat Mrs Balls Chutney en mieliepap, soms vra hulle NikNaks en Lyf soek altyd droëwors en biltong.  Niemand vra my nie, die versoek was nog altyd dieselfde.

Geen vlugte! Geen voorraad!  Ons het nie kans gehad om voor te berei nie!  Die een dag was Corona ver weg en die volgende dag was grense en winkels toe.

Kopseer. 

Slapeloosheid.

… ek masseer my slape, sluk my trane … 

Corona – Koninging van Ontmaskering!

Wie is jy as jy net by die huis moet bly?
Wat is dit waarsonder jy nie kan klaarkom nie?
Na wie verlang jy en watter nuwe gewoontes het jy aangeleer?

Diep asem, sluk water! 

Ruik die filterkoffie, diep asem, sluk water!

Smyt die Nescafè in die wasbak uit!

Die goed is blêrrie sleg!!

Facebook raak te veel!  Dis negatiewe nuus, mense wat nie die reëls volg nie en Challenges wat persoonlike foto’s vra wat ek nie wil post nie.  Ek verwyder die ”post” met my Woestersous en eier ontbyt.

Disable.  Delete.

As ek maar my voorkeure kon ‘disable’ en ‘delete’ …

  Ek is bereid om my bottels wyn te ruil vir een pakkie … NET EEN PAKKIE!!!

 ‘n Vriendin benodig kroniese medikasie, blykbaar gaan DHL aflewer!  Ek het gevra of sy ‘n plekkie kan maak: net so 2 pakkies, dalk 3.

Benoud.  Kan … nie … asem … kry … nie …

Dis al 5 minute later.  Sy’t nog nie geantwoord nie.

Ek hou my knieë vas, wieg heen en weer.  Die kombuisvloer is koud en my trane is warm. 

Ek voel leeg.

So leeg soos my koffiekoppie hier voor my. 

Terwyl die wêreld huil vir toiletpapier en wyn, smag ek na ‘n koppie, net EEN OU KOPPIETJIE …

 Jy het reg gehoor!!!!!!! 

“My naam is Nossie: ek is verslaaf aan Ricoffee.”

… Sak my kop in skaamte, huil my masker af … blootgestel, broos … pateties!

 

 

 

 

Aardverwarming in die Vrieskas

“Beplande Kuier”

My familie kan nie wag dat Ouma en Oupa kom kuier nie! Hulle praat van dinge soos ordentlike gekookte etes en dat gebede vir die kos van “Vergewe die hande wat die kos voorberei het!” sal verander na “Verheug is ons oor die hande wat die kos voorberei het!”

Gmf! Verbeel jou dit!

Kan jy ook die Groente-Kinderarbeid onthou?

Stapels boontjies, aartappels en wortels wat geskil en gesny moes word. Die word dan halfgaar gekook voordat dit in plastieksakkies gevries word om tyd te bespaar vir aandetes. Dit is daar, as kind met ‘n skinkbord vol groente, wat ek geleer het om voor die TV te werk. Snytjie vir snytjie, blokkie vir blokkie.

Die beloning van die slawehandel was natuurlik heerlike aandetes!!

“Kersmoeder”

Vir die wat dink Kersvader is alleenlik ‘n man en lewer geskenke vir kinders af! JY IS VERKEERD!

Laat ek jou voorstel aan my Kersmoeder aka My Skoonma. Sy was natuurlik vreeslik bekommerd oor haar seun se welstand en veral sy groente inname! Dit is nie dat ek nie groente gemaak het nie, dit is net … wel … soms was dit regtig net … sleg? As Skoonma nie gereeld met pakkies gevriesde groente hier opgedaag het nie, sou Boerekos nooit uit ons potte gekom het nie! Om van die Winters se boontjie -en ertjiesop nie eers te praat nie! Kersfees was elke keer as Skoonma by die voordeur ingestap het of ons met ‘n geskenksakkie daar weg is.

Liewe hemel: my mond water en ek voel die verlange teen my wange afloop na my Kersmoeder!

Na elke gesprek met my Ma om die kuier te beplan, sluip woorde in soos kook en resepte! Sy babbel en borrel van opgewondenheid …

Ek wonder … gaan ons dan die hele tyd net kook … ?

“Grootmaak kook”

Ag, die hele “Ek kan nie kook nie!” storie is sommer bog! Hoe erg kan 3 weke se kook en kombuis tog wees? Dit is tyd om ‘n plan te maak, die bul by die horings te pak! Voorbereidings te tref.

Jy het reg gehoor: dit is tyd om op grootmaat te kook!

Ek gaan na die Chinese winkel wat nie rys aanhou nie!

Nee regtig! Nie een korrel rys nie! Dit is normaal dat die tandepaste en ingelegde vrugte op dieselfde rak gepak word, toiletpapier, lekkergoed en sjokelade hoort blykbaar bymekaar en shampoo, conditioner, asyn en aanmaakkoeldrank pronk alles in dieselfde ry. Ek het rys gesoek in die yskas, by die servette, tussen die pasta en die gevriesde koeke! NIKS. Die Chinese winkel het nie rys nie.

Dit maak darem nie vandag saak nie, want ek is tog hier vir die groente! 😊

Ek mors nie tyd nie! Die uitstappie het reeds baie van my tyd in beslag geneem. Ek bedoel, daar is so baie dinge om te oorweeg!

Watter groente sal vries? Komkommer, boontjies, eiervrug, wortels …

Ag ek gooi sommer so ietsie van alles in die mandjie, vrugte is ook gesond!
Watter spesirye gooi mens in vir die halfgaar groente?
Waar is die ‘utensils’ wat ek gaan nodig kry soos ‘n groenteskiller en ‘n blender.

“Die Blender”

Natuurlik ‘n blender! Haha! Wat ‘n simpel vraag? ‘n ‘Blender’ is mos ‘n voedselverwerker, dan nie? Ons was 4 kinders wat saam die slawerny in die gesig moes staar! Alleen sal ek tog nooit al die goed opgesny kry nie!

ag HOEKOM het ek tog so BAIE groente gekoop? Dalk moet ek maar eers ‘n ou koppie koffie drink.

Ek gooi alles in ‘n wasbak vol sout. Anna het nou die dag iets gesê van blaarslaai en asyn…? Ek gooi ‘n koppie asyn ook by en laat dit week tot my koffie klaar is.

Sjoe, die koffie is warmer as wat ek gedink het, waar is die hond? Sy lyk soos ‘n mop, ek moet haar hare uitborsel.

Ek begin by die wortels – en ja, ek het eers my hande gewas nadat ek die hond uitgeborsel het en die kat gedip het vir vlooie, die beddegoed in die wasmasjien gedruk het en die nuutste episode van This Is Us gekyk het!

Ek is so bly om te sien dat die ‘blender’ die wortels in ‘n perfekte wortelslaai tekstuur sny!

Wonderlik! Van nou af sal ek aanbied om ‘n wortelslaai na ‘n braai te neem! Hopenlik werk die boontjies ook so … maar waar is die boontjies?

Ek soek boontjies tussen die komkommer en eiervrug in die sout-asyn water. Dit lê nie onder die Tofu nie en in die kar is slegs ‘n verlore pakkie ertjies! Ek het sowaar nie boontjies gekoop nie. Soveel vir boerekos!!!

Aan die positiewe kant, een ding minder om te sny en te verwerk.

Die aartappels werk net so goed! Ek smyt dit by die wortels en druk dit in die vrieskas. Vier perfekte pakkies wit wortels vir aandete.

Ek hoop net die goed proe nie sleg met ‘n skil aan nie, ek het skoon vergeet om die wortels te skil. Dit lyk meer na aartappels en wortels as wortels met aartappels – maar net omdat boontjies vergete is kan ek tog nie die aartappels weggooi nie? En die aartappels HET ek geskil. Te hard gewerk om weg te gooi.

Die komkommer verander in water! Elke groente wat moeilikheid gee in die ‘blender’, kry ‘n komkommer by! Die goed ‘blend’ soveel makliker as daar baie water by is!

“Note to self”: As ek die mengsel in die hoenderpot gooi, moet ek net onthou om minder water in te sit, anders gaan die sous te loperig wees!

Komkommer-spinasie pakkies. Gereed vir die vrieskas.

Ek, myself, het nog nooit van spinasie gehou nie, ek hoop maar dit werk in ‘n sous? Aaaaaggggg – Lyf sal dit probeer. Hy eet alles!

Pampoen en eiervrug lyk ook goed.

Vreemd dat ek skielik aan Purity en babdoeke dink? Eiervrug is nogals grillerig, maar die stukkies pers so tussen die oranje pampoen vertoon mooi. Ja wat, ek voel tevrede.

Mango, papaja en bessies word eers apart deur die blender gesit.

Ahh! Ek kan die vrugte meng vir smoothies – dit is nou ‘n gesonde opsie!

Ek verbaas myself met die ongelooflike kombuis idees! Nee regtig! Ek is nie so sleg as wat ek gedink het nie. My groente-vrugte kombinasies gaan nog opgeteken word … iewers!

Die ‘mushy’ advokadopeer kan ‘n lekker guacamole maak.

Dit kan tog nie so moeilik wees nie? Gooi net sout, peper en sweet & sour sous by!

Ek is natuurlik dadelik spyt oor die waatlemoen wat ek hier aangebring het. Dit vat omtrent ‘n halfuur om die ding opgesny te kry.

Stupid! Gelukkig het ek nie dieselfde fout met ‘n pampoen gemaak nie – ek het maar duurder betaal vir gesnyde stukke.

Daar is nog net broccoli en blomkool oor. Die wit en groen korreltjies laat my dink aan Tim Noakes se banting rys.

Hy sal hom wat verbeel!

Dalk moet ek van die broccoli-blomkool puree apart hou en by spinasie sit, dan kan ek sommer ‘n lekker hoop groente in die stew wegsteek?

Ek gooi sommer van die eiervrug en spinasie by twee van die banting nommers en ‘n stuk tofu, wat dit ookal is! ‘Powerfood’ by ‘n stew!

‘n Hele Vrydag oggend, ek kon ‘n hele beer gehekel het!

“Aardverwarming in die vrieskas”

Ek kyk trots na die pakkies in die vrieskas! Dit is ‘n week later en ek kan eenvoudig nie aan ‘n enkele ding dink om met enige van die pakkies te maak nie?

Maar ek is tog so bly oor die verskriklike duur blender.

Die wortelslaai was ‘n wenner by Vrydag se braai … ek kan egter met redelike sekerheid sê dat guacamole met ontvriesde advokadopeer nie ‘n wenresep is nie: geen hoeveelheid sout, peper of sweet & sour sous sal dit in ‘n doopsous verander nie.

Aaaahhhhh – maar ek kan mos smoothies maak!

Ek besluit om smoothie te maak! Die vrieskas maak nou al ‘n week lank nie meer ys nie, so ek gaan die smoothie in die duur blender maak met vrugte alleen, geen ys nie! Ek het die ‘landlord’ laat weet, maar hy wag gewoonlik minimum 2 weke voordat enige van my probleme een van sy probleme word! Almal weet tog ‘n smoothie kort YS!

Mmmm … baie vreemd. Waatlemoen kan nie vries nie en drup rooi op die pakke gevriesde groente, nie pienk nie? Genade, die lemoen is ook pap, asof ek dit nou net in die vrieskas gedruk nie.

Iets is nie reg nie …

Ek kyk vir die vrieskas.
Die vrieskas kyk vir my … of sal ek sê LEK vir my.

Nie een van my hardewerk-grootmaak-kook-gevriesde-groente&vrugte-sakkies is gevries nie?
Die vrieskas maak nie meer ys nie?
Die waatlemoen lek nie rooi nie, dit is die vleis wat ontvries!

NEEEEEEEEEEEEEEE!

HEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEELP!!!

DAAR IS AARDVERWARMING IN ONS VRIESKAS … !!!!!!!!!

Ek kan dit net nie glo nie! Ek het ‘n hele Vrydag oggend spandeer om alles op te sny en te verpak en hier lê dit soos pakkies slush-puppy en wobble in die vrieskas! Selfs die vrieskas het my kosvoorbereidings verwerp!? Hoe kon ek dit gemis het? Ek moes meer die vrieskas oopgemaak het, ‘n intiemer verhouding met my vrieskas gekoester het.

Die Landlord is – soos altyd – gladnie haastig om die probleem op te los nie en niemand het plek vir my slushies en wobblies in hul vrieskas nie. Dit wil voorkom of die klipharde lewelose pakkies almal ‘n hartklop ontwikkel en binnekort gaan daar varkies, beeste en ‘n afkophoender in die kombuis rondhardloop! Ek kan dit skaars waag om die vrieskas nou oop te maak uit vrees dat hulle om ‘n laaste ysgletser sal sit en SlushPuppies drink.

Vier dae later kom Suresh eers hier aangery asof hy op ‘n Sondagmiddag uitstappie gaan. Geen haas nie! Die gaslekkasie blykbaar nie vir hom gevaarlik om in te asem nie, WANT HY BLY NIE HIER NIE!!

“Die Vrieskas Begrafnis”

Nou ja, dit is dan met spyt dat ek julle moet meëdeel … dat daar geen oorlewendes in die vrieskas was nie. Aardverwarming het die hele vrieskas meegesleur en hul oorblyfsels is per swart sakke in ‘n stoet afgevoer ashoop toe.

‘n Nadoodse ondersoek wys dat die slagpale en aardverwarming bygedra het tot hul afsterwe, asook Slush-vergiftiging wat dit ookal beteken!

‘n Gaslekkasie is bitter gevaarlik en bring die vrot kwessies van die wêreld tot in jou huis. Aardverwarming en gaslekkasies loop hand aan hand en niemand moet jou anders probeer oortuig nie.

Vandag lui die tafelgebed niks anders as “Vergewe die hande wat die kos voorberei het nie”.

“Kombuis Egskeiding”

Die skrif is aan die muur. Ek sukkel om die verliese te verwerk, kry nagmerries van potte en houtlepels wat my aanval. Dit is tyd om ‘n besluit te maak!

VANDAG DAGVAAR EK DIE KOMBUIS VIR ‘N EGSKEIDING!

Lyf kry die potte, ek kry die duur blender. Ek wonder … is die blender nie eintlik uitsluitlik vir smoothies nie … ?

Ek hou die stoompot vir wanneer my Ma kom kuier, Lyf moet die braaier skoonhou vir daaglikse, toekomstige gebruik.

Die spesirykas is nou Lyf se probleem, ek handteer slegs die melk, ‘whey powder’ en ‘protein shakes’. Ek hoop dit bevat genoeg vitamines en minerale, want dit is my menu vir ontbyt en aandetes van vandag af.

Ag, die eierpan en die snackwichtoatster kan ook in my kas kom, daar is plek langs die blender.

Totsiens Kombuis. Totsiens potte. Totsiens lepels en ander ‘stuff’ waarmee mens kosmaak …

HALLLOOO duur en ‘fancy’ blender … en winkel wat gekookte etes verkoop!

Vir regte egte resepte – https://notsoskinnycook.com/author/notsoskinnycook21/

9 Maande Later

9 maande … Beplan of Glipsie?

Ek sal darem nou nie vir Suri ‘n Glipsie wil noem nie!  Laat ons dit ook net duidelik maak – sy en Apple het niks met mekaar te doen nie.  Apple is in elke geval te duur vir die meeste mense hier, behalwe die duur elektroniese winkel in die enigste Mall wat ‘n hele muur aan Apple foon ‘covers’ spandeer en net die lelikste en eenvoudigstes aanbied vir die ‘local’ massas!

1 Januarie 2019 toe ons soos die Nederlandse Setlaars voet aan wal sit, was Suri onbekend en ‘n baie onsekere gedagte.  Enige nuweling bring maar sulke gemengde gevoelens, en terselfdetyd sal jy haar ruil vir niks nie!  Ons was almal vreeslik opgewonde oor die nuut en die anders, nuuskierig oor die onbekende, geinterreseerd in die geboue en museums en vol planne oor die opwindende lewe wat ons hier vir onsself gaan bou.  Ons was almal positief oor wat wag, positief dat ons plek sal maak vir die nuwe waar ons die bekende moes agterlaat.

Suri se toekoms is egter onseker in baie opsigte.

Sal die klimaat in 9 maande meer aanvaarbaar wees of sal ons soos die Amerikaners nie sonder lugverkoeling kan klaarkom nie?
Sal ons vir Emmie ‘n nuwe sport kan opspoor, vir Callie ‘n kunsklas en sal Suri rustig saamry en inpas?
Sal ons huwelik hierdie baba oorleef?
Sal Suri allergies wees vir die nuwe huisdiere en sal ons hulle kan ‘pottytrain’ voordat sy begin kruip?
Ons hoop die meisies kan ‘n plek in hulle harte kry vir haar saam met die nuwe skool, nuwe taal, nuwe paaie en wel … alles nuut behalwe ons vier.

Baie dinge kon gebeur in 9 maande: baie dinge HET gebeur en baie dinge het verander. 

Lyf en sy fiets het natuurlik saam met hier opgedaag, sy bagasie eers 2 weke later.  Hy kon dus fietsry werk toe met ‘n stywe rooi Chinese XXXL onderbroek en ‘n nagemaakte KongFong Nike T-shirt totdat sy tas opgespoor is.  Prioriteite! Prioriteite!  Suri gaan dinge ook nie so maklik maak nie: nuwe aanpassings vir Pappa.  Hy moes maar sy modder en bulte opgee en sy dikwielfiets op die plat teerpaaie inspan, want een ding is verseker – Suri gaan saam op die fietsry uitstappies en ek gaan haar beslis nie in my mandjie sit nie.  Ons weet almal hoe blou ek al geval is met die fiets – fietsry saam met Lyf is eenvoudig veiliger op enige terrein.

Dit was die soektog na plaasvervangers wat so moeilik was.  Netbal en Sagtebal bestaan nie hier nie, Basketball en Sokker is alleenlik vir seuns.  Tennis en Swem interreseer Emmie nie terwyl Callie eers die Sing&Drama op Maandae uitgetoets het voordat sy nou besluit het om eerder kunsklasse by te woon.  HapKido is nou altyd in die verlede, Thaibox is in.  Suri het nie eintlik ‘n keuse nie, sy sal moet inval by wat werk vir ons!

Siende kos soveel anders is en dieselfde goed nie elke week beskikbaar is nie, sal die lot op my val om Suri eg Suid Afrikaans groot te maak.  Die gebrande houtskool beskuit in die asblik sal my nie onderkry nie!!  Suri sal leer om oor en oor te probeer tot sy dit regkry.  Sy sal grootword met melktert en kaaskoek, tee in fyn koppies en Ouma se beskuit in haar oggentee.

In 9 maande het ons baie geleer.

Mens kyk nie terug nie, jy kyk vorentoe.  Veral as jy bestuur!  Die klomp mense ry so naby aan mekaar, bang ‘n voetganger stap voor hulle verby!  Om in jou truspieëltjie te kyk is soos om elke dag in 43 amper ongelukke te wees.  As jy terugkyk na die dinge wat jy wou doen, die mense wat jy wou sien, die situasies wat jy anders moes handteer, wel … dit is inderdaad soos ‘n anker wat jou vashou.  Jy kan nie vorentoe beweeg nie.  So ek kyk vorentoe en kant toe, bid vandat jy wegtrek totdat jy terug is by die huis, maar jy kyk NOOIT agtertoe nie!

Ek het geleer die wêreld is baie groter as die grense van Suid Afrika.  Kaartgrense natuurlik! Met xenophobia en onwettige immigrante weet g’n mens meer waar die sogenaamde grense nou eintlik meer is nie.  Natuurlik is daar grensposte, maar sou jy nie daar regkom nie, is daar altyd die Elephant crossing in die Noorde of dalk die Zebra Strepe meer Suid.

Die US Embassy het my geleer jou aansoekvorm is nie ‘n gegewe nie.  Verbeel jou dit! Die span besluit om my te ondersoek?  Dit is soos ‘n klad op my naam: ek is omtrent die enigste mens wat ek KEN wat al die verkeersreëls nakom.  Ek probeer goed doen en gaaf wees … en hulle besluit om my te ondersoek?  Ek meen die vrou wat haar kind op die trap sit en borsvoed is sekerlik die prentjie van “free spirited”, maar lyk sy nie bietjie meer agterdogtig nie? Wat van die ou wat die hele tyd op sy foon getik sodat sekuriteit dit moes konfiskeer?  Daai vrou met die vier klein kinders wat onbeheerbaar rondhardloop en oor alles klim, lyk hulle nie meer soos ‘n “potential immigration problem” nie?  Maar nee!  Van almal in my ry kry ek die email met 2 bladsye se vrae in ‘n baie klein font!  Ek moes op die duur manier leer dat jy jou vlugte eers finaal bespreek as jy met jou visa in jou hand staan!

Ek het geleer jou foon nommer is nie vir ewig nie.  Min dinge is.  Vodacom kan nie eers ons nommers op hulle sisteem opspoor nie, so weg is dit.  Geen geskiedenis nie, geen rekening nie, niks nie!  Vodacom is iets van ons verlede.  Ons honde behoort nou aan ons kinders wat ons huis oorgeneem het en ons lieflingkat is doodgery kort nadat ons weg is.  Nuwe vriende is tydelik, meeste expats is op kontrak – kom en gaan.  Ou vriende is skaarser; ons lewe is nou nie meer so interresant soos toe ons hier aangeland het nie.  Daar is mense wat Suri nooit sal ken nie en stories waarmee sy nooit sal assosieër nie.  Haar stories, haar mense en haar kultuur is hier.  Dit is hier waar ons almal aanpas en ‘n nuwe huis bou met nuwe vriende, nuwe winkels, nuwe fietse en nuwe diere.

Ek het geleer vriende het nie grense nie.  Op ‘n moeilike dag kan ek nogsteeds op Anri se Suid Afrikaanse knoppie druk.  Kathi in Houston het al meer as eenkeer haar huis in ‘n boks gepak en na ‘n nuwe land getrek. Harriette in Mexico weet van skole soek, huisagente, diere trek en lekker koffie.  Ek en Annemarie het soos ou vriende gepraat toe ons mekaar by ‘n expat funksie raakloop, ons het almal skoon stilgepraat in Afrikaans.  Ek het in gebroke Frans-Engels leer springrolls maak by Maria terwyl ek vir braaidag die sosaties op die gasbraaier gaargemaak het.  Suri dink seker braaidag bestaan uit springrolls en groente!  Suri weet slegs van ‘n yskoue Parbo na ‘n warm dag in die tuin en het nie ‘n idee wat die advertensie bedoel met ‘n yskoue Castle nie!

Op die einde van die dag is ons almal dieselfde: Expat huisvrouens (en twee huismans) wat alles opgegee het om saam ons manne (of vrouens) se werk te trek.  Wanneer ons bymekaar is, is almal Engels, Kindersielkundiges, Huweliksberaders en Aanpassingspesialiste.  Suri dink mansmense wat na kinders kyk terwyl Mamma werk is normaal … en dalk is dit!

Ek het geleer jy verlang na familie op enige kontinent.  Ons sou so graag dat almal vir Suri ontmoet, haar warm hart, haar persoonlikheid wat soms so naby aan hulle bekend is en soms so ver.  Suri leer hulle ken oor ‘n “video call”.  Sy kan meeste gesigte al by hulle stemme plaas wanneer ons so gesels-gesels tussen die gym en die winkel ry.

Jy eet wat op jou bord is. So het my Ma altyd gesê.  As gevolg van my uitmuntende kookvermoëns kon ek nog nooit die opdrag in my kinders se keelgate afdwing nie!  Die Vegans sukkel om hier te kook want alles is anders, nie altyd vars nie en net soos hulle die resep onder die knie het, kry jy dit nie weer op die rakke nie.  Gluten-free is ‘n gesukkel vir die ma met die allergiese kind: jy kan slegs koekies opspoor by Tulip ten duurste, in die stad … en selfs kinders kan net so lank op koekies lewe!  Suri gaan slaai leerken met komkommer, soms blaarslaai en watter tamatie ookal beskikbaar is.  Die ander goed in die yskas lyk vreemd en as die slaghuis toe is, drink ons maar ‘n ‘protein shake’.  Druiwe teen R120 ‘n pakkie is nou ‘n delicatessen in die huis en aarbeie is iets wat ons lank terug in Suid Afrika kon eet.  Hoe eet mens tog ‘n aarbei teen R20 stuk? Ek hoop maar Suri sal so bevoorreg wees om advokadopeer te proe, want in 9 maande was ons nog net 2 keer gelukkig met ‘n groen binnekant.  My ma was reg!  Jy moet maar eet wat op jou bord is.

Ons is Amerikaners volgens meeste mense by wie ons in Suid Afrika gaan inloer het.  Dit is asof mense nie die SUID van Suid Amerika hoor nie, The Americans.  My Skoonsus se beskrywing is egter nader aan die waarheid: Amazone Bewoners.  Suri is maar pasgebore, hier in ‘n derde  wêreld land op die ewenaar, deel van die Amazone.  As jy so in ‘n gedeelte van die aardbol se suurstoftenk woon, is dit ook geen wonder dat ons nog nie regtig siek was nie.  Die vliegtuig-dalk-Zikhia-virus-siekte wat ek in Februarie opgetel het, tel nie!

Soos orals in die wêreld, word Suri groot in ‘n land met gaaf, goed, mooi … en ongelukkig ook die negatiewe sy daarvan.

Suri moenie aanpas by die fietsgenerasie in Nederland nie, die paaie is te nou en te gevaarlik!   Die bestuurders veels te haastig!

Suri kan ook nie sê die middestad hier is veilig nie, maar die mense met wie ons te doen kry is gaaf en vriendelik, behulpsaam en bedagsaam.  Hulle waardeer as jy in Engels herhaal nadat jy in Nederlands probeer het.

Suri sal nie sukkel met die taal nie, sy kan reeds vlot in al die ‘local’ tale kommunikeer.

Suri sal ook maar net in die ‘gated community’ sorgeloos kan rondloop en in die strate speel, aangesien haar land ook oorgeneem is deur korrupte politici, dwelm smokkelaars en televisie.

Sonroom sal Suri se beste vriend wees, want die son sal ons ligte velle flenters brand!

Suri moet ook maar leer swem, want net omdat ons op die kus woon in die noorde van Suid Amerika, beteken dit nie ons is Modderwater Surfers nie of dat ons naweke pirannahs vang vir ‘n nuwe stokperdjie nie.

Ons het Suri met ope arms in ons huishouding verwelkom, die nuut en vreemd in die oë gestaar en is nou trots Suid Afrikaans in Suri se wêreld.  Soos enige baba hou sy ons soms wakker, maar wanneer ons saam is en tyd maak vir God en mekaar, vergeet jy gou van die moeilike nag.

Waarheen is ons oppad?  G’n mens weet nie … en wat maak dit nou eintlik saak?

Ons is waar ons nou is.
Ons sal gaan waar ons volgende gaan.
Ons sal kuier wanneer ons kan.
Ons sal werk wanneer ons moet.
Ons sal eet waarvan ons hou.
Ons sal bid soveel ons kan.

In 9 maande kan baie gebeur.
In 9 maande het baie gebeur.

Lyf kon ongeveer nou die Pa van 5 kinders gewees het en ek die Mamma van 3.  Ons het gewonder of Kleinmens in Nederland gebore sou word en of ek Suid Afrika toe sou gaan vir die bevalling.  Die dokters hier is vreemd en anders as waaraan ons gewoond is, maar hulle vang tog ook babas?  Saam met al die beplanning en angs van die moontlike nuweling, het ek en Lyf altwee soos … wel?  Soos babas geslaap toe daar 02h00 die oggend op die derde toets alleen een strepie was en nie 2 nie.

Suri, kort vir Suriname, is reeds ‘n handvol!

Soos Suid Afrika in ons bloed is, so sal Suri ook orals in die toekoms saam ons trek.
Soos Suid Afrika deel is van ons Geskiedenis, soos sal Suriname ook deel bly van ons stories om in die toekoms te vertel.

Liefde in Enige Taal

As mense my vra “Hoe gaan dit in Suriname?” is my antwoord elke keer “Dieselfde … maar Anders”.

Ons staan nogsteeds eers op as die wekker weier om weer te snooze. Tussen my en Emmie is ons nogsteeds betyds vir skool – soms meer betyds as ander kere, maar NOOIT LAAT nie!

Soms kyk ons te veel TV.
Ons hou van by die huisbly.
Soms speel ons kaart en soms lê ons in stilte bymekaar en boeklees.

Ons gesin is dieselfde in enige land.

Skottelgoed en wasgoed, huis skoonmaak en karwas is nie nou skielik altyd lekker nie.

Hier is taxi-bussies ook die slegste en gevaarlikste bestuurders – ‘n gejaag na geld en passasiers! Enige plek is ‘n busstop en enige sypaadjie is ‘n spesiale taxi-baan.

Die skool het goeie maats en nare kinders, die meisies kom soms ongelukkig huistoe maar meestal gelukkig.

Ons het goeie dae en ons het slegte dae.

Of ek nou in Suid Afrika, Suriname, Amsterdam of Miami is, ek drink net Ricoffie. Ek is lief vir my koffie in enige taal.

Baie dinge is Dieselfde.
Baie dinge is Anders.

Dit is anders as jy ‘n straatnaam erken – so asof Afrikaanse woorde en name in Nederlands gespel is.

Dit is vreemd dat die kassier slegs Chinees kan praat en jou gebroke Nederlands help nie om tandepasta op te spoor nie.

Dit is net nie dieselfde om tee te drink met ‘n Amerikaner, ‘n Nederlander en ‘n Mexikaan om een tafel nie.

Dit is asof die vleis anders proe op ‘n charcoal vuur as ‘n knarsende houtvuurtjie wat so saamgesels as jy braaivleis hou.

Dit is net nie heeltemal so lekker om ‘n Gin & Tonic te drink sonder my skoonsus op die plaas nie.

Die strate lyk anders, die winkelrakke voel deurmekaar, alles buite die vier mure van ons huis is anders.

Dit is vreemd as die elektrisiën vra of die box aan jou kat behoort “Het is de puss se doos?”

Tog het ek in die strate van Suriname ‘n nuwe taal geleer het. ‘n soort Liefdestaal.

Ek ry vanoggend huistoe en sien ‘n Pa en dogter in die motor agter my lag en gesels. Sy gesels sonder om asem te haal en Pappa luister geduldig. Daai sagte glimlag om sy mond wat net ‘n kind kan veroorsaak. Daar is iets spesiaal tussen ‘n Pappa en sy klein dogtertjie orals in die wêreld: Pappa die Hero en sy die Prinses.

‘n Bejaarde Tannie met haar loopring begin pad oorsteek en karre – groot, klein, duur of stokoud – slaan brieke aan dat die rook so trek. Daai grys bolla is nie net wysheid nie, daar is ‘n soort selfvertroue en autoriteit wat saam met die plooie en aluminium loopring kom.

Die twee jong vryers dink niemand sien hulle agter die winkelmuur wegkruip nie. Vir die oomblik is dit hulle: hulle glinsteroë en hulle ‘happy ever after’. Tyd staan stil. Daar is niemand anders in hulle wêreld nie. Verlief wees is sekerlik een van die wonderlikste ervarings wat enige iemand ooit kan ervaar.

Die begrafnisstoet word geken deur swart klere en routrane … die verlies groot en seer, maak nie saak waar jy is nie.

Ek het ‘n bekende taal ervaar by die Babelse Expat Braaivleis.

Lekker wyn en kos is die resep vir enige kuier, of jy nou BBQ met gas of charcoal en of jy nou vleis braai oor Hardekoolhout. Jy hoef nie die wynbottel se ‘label’ te kan lees om te besluit of dit lekker of sleg is nie. Ossenhaas of Steak – as die kok dit goed gaargemaak het, “medium – well” vir my asb, is lekker eenvoudig lekker sonder taal.

Dit is heel vreemd dat die mans almal in die sitkamer sit en kuier en Lyf so alleen los om die vleis te braai. Ek moes hom egter stoksiel alleen daar los toe ‘n taai klein handjie aan myne trek. Die klein autistiese seuntjie het my uitgekies vir ‘n dans. Dit bring trane in my oë van spesiaal voel. Skaamteloos haal ek my beste dans ‘moves’ uit om die gesiggie so lank as moontlik te laat glimlag. Taal is nie nodig nie: ek verstaan hom nie en hy nie vir my nie … maar ons het ‘n verstandhouding vir die oomblik, ons danspassies het nie woorde nodig nie.

Die vrouens kuier in Engels op die stoep, almal stil tevrede om hulle kinders te sien speel. Wegkruipertjie, Donkerkamertjie, Spookstories. Almal praat gelyk en slegs hulle ouers verstaan wat hulle sê … maar ons almal verstaan opgewonde en die towerkrag van kinders wat lag.

Lyf kry nie in Engels gebid vir die kos nie, maar almal weet ons sê vir ons God dankie vir die kos wat almal nou gaan eet. Groot en klein staan gesinne bymekaar, oë toe en respekteer ons God, ons gebed, ons liefde vir ons Here.

Die Troeteldiere se name was nou nogals ‘n taalkwessie, maar nie wat hulle saamgebring het nie.

Emmie se giggels en lag as Sammy die Morkie haar jaag en byt is prysloos. Sammy het Emmie se ogies en hartjie kom volmaak. Sy kon dubbeld die prys gekos het en sou nogsteeds ‘n ‘bargain’ wees. Ek vermoed Sammy blaf in Nederlands, maar sy droom beslis in Afrikaans.

Daar is nie ‘n prys vir Callie wat so met Parker haar kat ‘cuddle’ nie, vir die liefde en vrede wat sy uitstraal as hulle so bymekaar sit nie. Parker praat Kattaal … alle katte praat kattaal. Kattaal is enige taal waarvoor die kat ookal lus het om die oomblik.

Die name is gekies sodat enige taal dit kan uitspreek en Magrieta Frederika was nie ‘n opsie nie.

So, hoe gaan dit in Suriname?

Wel, dieselfde-anders …

Dit maak nie saak in watter taal of land ons woon nie, ons is lief vir ons mense, ons diere en ons Here. Deur die liefdestonele in die strate, die troeteldiere-bande en samesyn oor tale, gewoontes en kulture heen het ek besef is daar tog ‘n verstandhouding tussen die Babelse verwarring.

Liefde bly dieselfde in enige taal.

Sammy die Hond

39 Asbliksakke, 310 Melktertjies, 80 Dae & 42 Balonne

Wie sou nou ooit kon dink: 39 + 310 + 80 = 42.

10 April 2019

My verjaarsdag! Oe, ek is MAL oor verjaar!!! Ek is veral mal oor verassings partytjies, soveel so dat ek maklik my eie ‘surprise party’ reël sonder om te blik of te bloos!

Spottende laai ek die meisies by die skool af en sê “Geniet julle 77e dag in Suriname!” Nodeloos om te sê werk ons toe dadelik uit hoe lank is ons nou eintlik hier: presies 80 dae.

Ek is vandag 42 jaar oud.
Ons woon al 80 dae in ‘n nuwe land.
Gisteraand het ek die 39e swartsak uit die sakjedoos gehaal.
Bo almal se verwagtinge het ek 310 melktertjies by die skool bedien.
Ek is wakker gemaak met ‘n kamer vol 42 balonne, ‘n bruismeel koek en ‘n koppie koffie … in ‘n koppie met ‘n piering wat nie pas nie!

Wat beteken dit alles?

Dit beteken ons het al 39 sakke se kos verorber en gemors weggegooi. Ons lewe in die nuwe huis. Herwinning is ‘n absolute ‘rumour’, jy lees nie eers in die koerant daarvan nie! Wat jy nie gebruik nie, gooi jy weg. Die sakke het stories om te vertel van skooltake, kosblikke wat in ‘n tas vergeet is, leë biltongsakkies van Suid Afrika, ‘n bos blomme wat op die eetkamer tafel gepronk het, die melktert-kommissie, glasbotteltjies wat bolognaise of alfreddo heet en ook ‘n leë bottel waspoeier. ‘n Hele paar leë blikkies Citronella ‘Insect repellent” is al teen die muskiete ingespan en verskeie verlepte slaaiblare, ontbyt papbokse en die lekker sjokelade bewyse saam met ‘n Sondag aand fliek. Spaanse huiswerk en Geography opsommings is alles oppad na wie-weet-waar!

Ons het al 39 sakke vol stories en lewe laat wegry. Ons ‘recycle’ wel – ‘n klomp nuwe ‘memories’ in fotos om weer en weer te beleef.

melktertjies.jpg

As dit nie vir die foto’s was nie, sou niemand seker die 310 melktertjies-verhaal geglo het nie! Ons skool hou jaarliks ‘n ‘Food Fair’ vir liefdadigheid: ongeveer 1000 mense betaal toegang en kan dan proe van al die verskillende tafels wat lande regoor die wêreld verteenwoordig. Natuurlik gaan ons trots Suid Afrikaans saam met Mnr Egbert van Limpopo ‘n tafel beman. Ek het gedink ek sal dit mooi dek met doilies en koppies en pierings – so regte koek en tee tafel – waar slegs melktertjies bedien gaan word. By die ‘China Shop’ kry mens alles!

Nie eenkeer het ek gedink ek gaan self die melktertjies moet bak nie!!!

My normale hulpbronne en ‘back up’ planne was almal onsuksesvol! Fernandes, die plaaslike en enigste bakkerij bak slegs op bestelling vanaf hulle eie resepte!  Die mense wat ek al leerken het is almal besig met hulle eie tafels.  Die nagmerries is nie ‘n liegstorie nie: ek skrik wakker as die rook uit die oond trek en die swart gebrande stukkies in die melktertjies rondbeweeg, om nie eers van die nare klein kindertjies te praat wat my melktertjies blatant uitspoeg nie!

Ek kan nie! EK KAN NIE? Ek kan natuurlik nie sê “Ek kan nie!” –  ek vat liewers gebrande melktertjies as ‘ek kan nie’ skooltoe!!!!

‘n Week voor die tyd sit ek vir aandete my proeflopie voor.  Ek het nog nooit aan my eie kos geproe nie … Lyf en die meisies se gesigte verklap genoeg!  Ook maar ‘n skaamtelose span die drie: hulle eet toe die hele baksel op voor die son sak!

My glimlag is so soos ‘n melktert!  Fernandes sou nie eers met die sukses kon kompeteer nie!

Ek moes eenvoudig al my vrese en angs vir die kombuis saam met die eierdoppe en leë melkbottels in die asblik gooi!  Ek bak uiteindelik nie net ‘n 100 melktertjies soos versoek nie, maar sommer 310.  As daar nou iets is wat ons Suid Afrikaners nie doen nie, is dit om te min van ‘n ding voor te sit!  Ons tafel het gehou tot op die einde en die klein kindertjies uit my nagmerrie het teruggekom vir nog!!

Lyf se braaivermoëns by ‘n vorige funksie het vir hom ‘n braaitang gewen by die Hollandse tafel terwyl ons Suid Afrikaanse tafel lekker tussen tacos en nachos gekuier het by die Mexikaanse tafel langsaan … bure sonder mure!!

foodfair.jpg

Kos bring mense bymekaar: hier in die vreemde het ek dit nou meer gesien as ooit tevore.

balonne.jpg

Die baksukses in ons gesin was egter van korte duur toe Callie my Ma se flopvrye sjokelade koek met bruismeel ipv koekmeel in die oond druk.  My 42e verjaarsdag het begin met ‘n kamer vol balonne (met spesiale dank aan Emmie en haar fantastiese longkapasiteit) en ‘n hooggerysde sjokelade koek vriendelik bedien met ‘n bottel Nutella, ‘n koekvurkie en ‘n bottermes.

Dit was die perfekte-onperfekte dag!  Lyf en my Tweelingsussie was nie hier nie … en tog was ek omring deur mense.  My foon se battery het nie gehou tussen die boodskappe en oproepe nie, waarvan Lyf die helfte bygedra het.  Die meisies het koffie in koppies met pierings aangedra, amper net soos ek daarvan hou! (Wie drink dan nou uit ‘n koppie as die piering nie pas nie? Wel … ek doen!  Ek moes eenvoudig my OCD laat vaar as ek ooit ‘n koppie koffie uit Callie wil kry!)

Twee weke later het ons nog die inloopkas oopgemaak en balonne ‘negotiate’ om by ons skoene uit te kom!  Twee weke later het ons besef niemand gaan die koek verder eet nie! Asbliksak 40 is weggestuur met gebarse balonne en Callie se ‘left over’ bruismeelkoek.

Inderdaad: 120 – 60 = 30.

1 Mei 2019

Vandag is ons alreeds 4 maande hier en het baie stories bymekaar gemaak om te vertel soos ons die 60 slapies aftel voor ons weer in Suid Afrika gaan kuier. So ampertjies ‘n maand gaan waarskynlik te kort wees en iewers gaan ons begin verlang na ons eie bed en ons eie stort in ons eie huis hier in Paramaribo.

Ons het by mense gaan eet wat die tafel vir ons dek en buite op die stoep gaan sit.  Los ons sowaar by hulle etenstafel met hulle vreemde kos asof dit die normaalste ding op die aarde is.

Ons het gaan sokker kyk waar almal die vleis op die braaier los, blykbaar vir Holland skree in absolute stilte.  Lyf het die braaitang oorgeneem sodat die kinders kan kos kry en ons het gewonder wat hulle sou doen as ons Huis Herfsblaar sou invlieg om te kom rugby kyk.

Ons het uiteindelik ‘n wonderlike restaurant, BuitenGewoon, opgespoor wat nie Thai of Chinees of Jawanese of Indian op ‘n spyskaart het nie.  Die enigste normale restaurant in ons opinie!

Ons het geleer om te sê “Goede Morge, hoe gaat het?” en “Fijne dag” as ons groet.  Ons verstaan van “Dank u wel” in plaas van Dankie en “Pardon” in ‘n winkel, nie ekskuus nie.

Emmie is die meisje met die blonde hare en Callie is die stil, slim meisie waaroor almal wonder.

Ons was by ‘n Hindustanie troue vol vreemde rituele en roetines waar ons niks verstaan het nie.

Lyf is blykbaar ‘n teddiebeer sê een vrou en ek … ek moes vir Nossie groet en leer om weer op Lizel te reageer.

Ons het Amsterdam op wiele gaan verken en gaan skilpaaie kyk op ‘n klein verlore eiland van Suriname.

Amsterdam.jpg

Strate word riviere na swaar reën en net ons dink dit is vreemd; ons kinders swem in die strate en die ‘locals’ dink ons is vreemd!

Swem in straat.jpeg

Ons is meester verkeervlegters wat eenkeer hoot om dankie te sê en tweekeer om vir ‘n plek te vra.

Ons verlang party dae dat dit pyn, maar ons leer om gelukkig te wees waar ons is.

My somme is tog reg:

39 asbliksakke + 310 melktertjies + 80 dae = 42 jaar oud in Suriname.

120 dae – 60 slapies = 30 dae in Suid Afrika.

42 jaar + 30 dae in Suid Afrika = ons nuwe lewe in ‘n klein derdewêreld landjie in Suid Amerika genaamd Suriname!

Die stilte verlam my.

Een jaar gelede.

“Go Emmie!!!  Go – derde base!  Go!!  Nee wag!! STOP, bly op drie!!!”

“Nossie!  Kom uit die veld uit!  Jy moet agter DIE lyn bly!!”

Verbaas kyk ek agtertoe en sien ek het sowaar myself weereens tot binne in die speelveld ondersteun!

Vir veiligheidsredes is ek dus verban om in die voortou van ondersteuners te staan, daar moes altyd iemand voor my staan … ‘not out of choice’, Berdine het gesorg dat sy of haar suster naby is en my uit die veld te hou!

As dit nie sagtebal was nie, was dit netbal seisoen.  Natuurlik was die dae gevul met koor en skool, altyd oppad iewers heen, nog huiswerk, nog leerwerk.  Middae was besig en vol en dit is baie algemeen om ouers te hoor sê-kla hoe BESIG hulle lewe is.

Daar was ‘n Ma by die skoolhek om te groet en geselskap buite die saal as jy vir jou kinders wag.

Deel van die besige Suid Afrikaanse lewe was ‘n koffie-vriendin, ‘n braai en familie en vriende by wie jou nog moet uitkom.

TV kyk was nog altyd beperk in ons huis, behalwe party naweke of ‘n TV-binge dag in vakansies.

Die lewe in Suid Afrika was besig, bekend-besig, rondjaag-beplan-besig.

Een maand gelede.

Hier is Suriname bestaan daar nie besig nie, niemand jaag nie.  Hier is nie dieselfde dryfkrag en mededinging vir goeie rapporte, sport prestasies of eendag se universiteit nie.

Ek het gedink met my realistiese uitkyk, dat alles nie altyd sal goedgaan nie, was ek voorbereid.  Meeste dinge is tog dieselfde-anders as in Suid Afrika.

Die meisies gaan nogsteeds skooltoe elke dag, na ‘n ‘no-pressure’ zone.  Wat nie vandag klaar is, kan jy môre doen.  Die meeste huiswerk sluit dalk 10 somme in.  Uit die enigste Engelse skool met 140 kinders in ‘n Nederlandse kolonie, is daar nie genoeg kinders om ‘n sokkerspan aanmekaar te sit nie.  Daar is nie ‘n Ma om by die skoolhek te waai nie, wat nog te sê van groet.  Jy ry by die agterste hek in, laai af by die ingang en weer uit by die voorste hek.  Hulle leer nie meer aanhoudend nie en het geen druk van ‘n onderwyser om te presteer nie.

Met soveel meer tyd op hande het ek nie skielik ‘n bo-baas kok geword nie, inteendeel.  Kosmaak was nog altyd direk gekoppel aan my emosionele stand.  My emosionele stand is laag.  Bitter laag.  Onverwags en onbekend laag.

Ons huisie is so pragtig, klein en snoesig.  Ons huis is lig en oop.  Twee ure en dit is silwerskoon.  Ek het egter nie oornag ‘n liefhebber geword van huisskoonmaak nie … stemme in my kop vertel my dat ek tot niks gekom het nie: goed genoeg vir ‘n besem en ‘n pot.  As die meisies van die skool afkom is die wasgoed, huis en skottelgoed afgehandel … aanvanklik.

Ek het uiteindelik moed bymekaar geskraap om my hare by een van die hareKAPPERS te gaan sny.  Kan jy hoor hoe HARD is die Kapper gedeelte in die woord?  Dit skreeu op my … die hareKAPPER het haar bes gedoen terwyl sy my vertel hoe hulle eintlik net gay-vrouens se hare sny omdat vrouens in Suriname se kultuur lang hare dra … en dit is hoe ek daar uitstap.  ‘n Straight vrou met ‘n Gay kapsel.

Skielik was ek heeltyd bang.  In ‘n land waar 17 huisbrake in een jaar plaasgevind het is ek bang???  My brein sê vir my dit is gevaarlik omdat dit soos gevaarlike gebiede in Suid Afrika lyk.  Waar ons gewoon en skoolgegaan het was eerstewêreld, die gevaarliker zones lyk soos hierdie: derde wêreld.  Die derde wêreld gebiede is nie noodwendig veilig vir die eerste wêreld bewoners nie.  Suid Afrika – ‘n Reënboognasie met eerste, tweede en derdeklas verblyf!

Ek het my ‘to-do’ lysies, ek het woorde en stories in my kop, daar is drie vakansies wat beplan moet word en iemand gaan moet melktertjies bak vir die ‘Food Fair’ in April … maar ek kry niks gedoen nie.  Wanneer ek in ons huis instap oorweldig die stilte my.  Ek kry niks gedoen nie want ek is eenvoudig nie lus nie.  Ek kan niks op my lysie aftick nie, niks is in elke geval dringend nie en daar is nog soveel ure oor waarin ek dit kan doen … ek kan nie blog nie, ek kan nie vee nie, ek kan nie kosmaak nie.  Ek het niks om te vertel nie en die meisies is nou al moeg vir my geselskap.  My geselskap is ‘n nuwe series wat help om die tyd verby te laat gaan.  Die horlosie tik stadig.  Te stadig.


‘n Onverwagte, Vyandige Vriend.

Hier, op ons avontuur na ‘n nuwe land, maak ek kennis met ‘n Donker Gestalte wat jou hande vasbind, lood in jou skoene gooi en jou wêreld se lig steel.  Dit steel jou idees.  Dit steel jou lus.  Dit steel jou persoonlikheid.  Dit oordonder jou positiewe gedagtes.  Die Donker Gestalte praat heeldag met jou, redeneer en baklei oor wat jy wil doen en nie voor lus het nie, wat jy moet doen maar heeltyd uitstel.

Die stilte verlam my.

Die niksdoen delete my.

Die moet doen verveel my.

Die alleen oorweldig my.

Die Donker Gestalte was besig om my onder te kry.


Twee weke gelede.

Na ‘n week se ry van die een kitsbank na die volgende het ons uiteindelik genoeg kontant getrek om vir die meisies fietse te koop.  Die idee is om van nou af skooltoe en winkel toe te ry; ons gaan die wêreld leef en ontdek op ons fietse.

Oppad huistoe stop Lyf egter by iemand anders se huis in ons kompleks en sê “Klim uit, kom saam!”  Ons kyk na hom met groot oë soos hy selfvoldaan na die voordeur toe stap en die klokkie lui.  Harriet maak die deur oop.  Sy is gewapen met ‘n pragtige glimlag, drie maande langer se ervaring in Suriname se stilte as ek … maar bo alles!  Expat-vrouwees Ervaring.

Soos Emmie nie wou kom nie, het haar seun, Thomas, uiteindelik aangepas in die nuwe skool met nuwe tale en meestal donkerkleurige mense.

Callie kon asossieër met 16 jarige Paul se frustrasies van ‘n stadige-pas skool waar niemand dink aan universiteit en ‘n loopbaan nie.

Harriet het drie maande se donkerte van alleen wees en lus vir niks nie, oorkom.

Soos altyd het Lyf vir my uitgekyk.  Die Here het geweet my ridder sal op ‘n mountainbike rondry, my liefhê en oppas waar ons ookal gaan.  Lyf het raakgesien wat ek probeer wegsteek, hoe ek probeer sterk wees en baklei teen vreemde emosies wat nie sinmaak nie.


Vandag.

Ek herhinner myself ons is nou eers twee en ‘n half maande hier.

Die uitstappie na ‘n Plantasie saam met 8 ander Expat vrouens het my weer energie gegee, my trots teruggebring vir ‘n skoon huis en om minder smaaklike aandetes met oorgawe en selfvertroue te bedien.  Vrouens wat ook in ‘n nuwe land met ‘n nuwe taal en vreemde winkels moes leer aanpas, inpas en lewe.  Met kinders wat sukkel, maatjies mis en in duidelike terme vir jou vertel hoe aaklig dit is.

Ek kan die hele dag sit en myself vertel hoeveel daar is om voor dankbaar te wees, hoe voorreg dit is om na ‘n ander land toe te kon kom vir soveel redes, hoe absoluut ongelooflik dit was om ‘n betaalde vakansie in Amsterdam te kon kry en nou beplan vir Disney World!  Niks het my laat beter of ‘useful’ voel nie.

Dankie vir ‘n Harriet.  “Lizel, this is how you should do it.  There is no other way to survive an expat placement, be a good mom, a good wife, good housekeeper and to love yourself.  You need people!”


Skielik besig.

Intussen het ek ‘n tydelike werkie gekry.

Ek het uiteindelik genoeg energie gehad om die Nederlandse online kursus te begin, want daar is nou motivering om Nederlands te praat met die Expat-girls.

Die meisies het ingeskakel by groepklasse vir Thaibox en eenkeer ‘n week is dit deurry na OnStage vir drie ure se sing, dans en drama waar hulle hopenlik kan deel word van ‘n produksie later in die jaar.  Wagtend sit getroue ma’s en gesels.

Daar is vlugte om te boek, akkommodasie om te reël, vakansies op te beplan.

Daar is ‘n klankbord vir my af dae en ‘n groep vrouens wat presies dieselfde aanpassings dilemmas as ek beleef het.

Ek weet watter kitsbanke het altyd geld en watter om permanent te vermy.  Ek weet waar om amper alles te kry, al is dit nie onder Checkers se een dak nie.

My brein het aan die omgewing gewoond geraak en ons het nog nooit so veilig gevoel nie.

Dalk het fietsry skooltoe nie gerealiseer nie, maar Peperpot Natuurreservaat kan op voet of fiets verken word.


Sê dit tog net
!

Soms is die lewe oorweldigend!  Hoe ek ookal probeer het, aanpassings-depressie het my beetgekry en verlam.

My rolstoel het nie wiele gehad nie, maar ek was vasgekluister daarin.

My vyande: stilte en alleenwees.

Hoekom ek skielik gewig optel, kan ek nie verklaar nie, maar ek kan daarmee cope.

Nie almal hou kontak nie en nie almal verlang nie … party was seisoen-mense wat ek moes agterlaat.  Ander is vir-altyd mense waarvan jy min hoor maar weet hulle is daar.  Die 24-7 vriendinne en familie kuier amper weekliks oor ‘n Whatsapp-call.  Verskillende mense, verskillende verlange, verskillende verhoudings!  Alles is OK!

Dinge gaan nie loop soos ek hoop nie en dit was nie anders in Suid Afrika nie.  ‘Life happens.  People happen. Get up and Face it.”  Daar is nie ‘n ander manier nie, maar moenie jouself probeer oortuig dat jy dit alleen kan doen nie.

Niemand kan alleen wees nie.  Niemand moet alleen wees nie.

Somtyds is jou gesin nie genoeg nie!  Ons vier het mekaar, maar ons kort ook almal iemand anders.  Ons verlang na verskillende mense, verskillende kos en verskillende dinge en maniere in Suid Afrika.


Mari wag vir my
.

‘n Blou orgideë is in die fiets se mandjie gelaai, Mari is nou drie weke hier met ‘n beperkte Engelse woordeskat.  Sy kan nie bestuur nie en haar twee Kanadese seuntjies kan alleenlik Frans praat.  Sy kom slegs uit wanneer haar man naweke tuis is.

Mari het nou ‘n Harriet nodig, ‘n Lyf wat vir haar uitkyk voordat die stilte haar verlam en in ‘n donker rolstoel vaskluister.

Time to return a favor.