Deur die vensters van my eie auto.

Ek ry deur die teerpaaie van Paramaribo in Suriname … by die meeste zebrastrepe is die lyne teen die sypaadjie al wat oorgebly het.  As jy nie weet waar die strepe en bane is nie, gaan die lyne op die pad jou nie help nie.

Waarvan praat ek?  My nuwe tuiste natuurlik.  Dit klink nog so onwerklik soos drie maande gelede: September 2018 het die miskien begin, Oktober 2018 het ons die stukkie wêreld ontmoet en daarna was dit die chaos van organiseer en beplan om ons lewe in ‘n boks te pak vir die trek na Suriname waar ons 2019 ons oë oopgemaak het na die 25-uur se reisplan uit Suid Afrika.

‘n Stukkie Afrika in die Noorde van Suid Amerika.  Toeriste aantrekkings sluit in die Ghana Jungle Tour waarheen Ghana-slawe gevlug het en vandag nog woon soos in Ghana voor hulle weggevoer is.  ‘n Regte Stukkie Afrika hier op ons voorstoep.  Die tweede verassing is … Nederlands.  Jip! Dit is die voertaal.  Nie Spaans wat Suid Amerika domineer of selfs Engels nie.  Rou Nederlands waar woorde soos Jongeling nog gebruik word vir klein kinders, jy jou Brooddoos met kos skooltoe vat en jy in die Hotel woon, nie bly nie.  Ons nuwe lewe is nou op ‘n stukkie van die Amazone en die Ewenaar.  Dit is tans die Winter-Reënseisoen wat beteken dit reën ‘n rivier vol by die voordeur van die hotel en is 31 grade sonskyn agter by die swembad.  Jy kan oor die hoë brug ry – hoog genoeg sodat skepe onderdeur met die Surinamese rivier kan vaar hawe toe – na New Amsterdam waar jy meer sal leer van die Boeroes wat uit Nedeland gekom het, terwyl die Geskiedenis in die Surinaamse Museum aan die kant van die brug vertel word uit die oog van die ‘locals’ en die Politiek.

Ons beleef die wêreld deur die vensters van Lyf se werksbakkie of die hoteldrywer se auto … alles bly vreemd.  Al lyk dit bekend, bly dit vreemd … ek weet eenvoudig nooit waar ek is nie!

Ons is steeds hotelbewoners.  Wie sou nou dink jy kan ‘n ‘regular’ wees by ‘n hotel?  Die meeste staflede het ons gegroet soos ou bekendes en onthou van Oktober af.  Met ontbyt vra jy nie meer vir koffie nie, hulle weet jy drink koffie met melk of verkies lemoensap.  Die sjef is verbaas as hy by jou tafel aankom met twee gebakte eiers, ‘sunnyside up’, maar jy sluk ‘n lepel Oatspap af vir bietjie verandering.  By die swembad sit jy vir ‘n kort rukkie voor jou Virgin Strawberry Daiquiri opdaag en vir Lyf ‘n yskoue … Cola.  Nee!  Nie ‘n yskoue bier nie; Lyf is 24 uur aan diens en ‘n telefoonoproep ver van groet en ry … wat my weer afhanklik maar van ‘n drywer.

Ek kan nie presies sê hoekom ons nog nie in ons huurhuis ingetrek het nie.  Dalk ‘n dispuut oor wie die verskriklike duur meubels gaan betaal en jammerte dat hulle nie maar ons meubels met ‘n skip saamgestuur het nie?  Aanvanklik was die ‘window shopping’ nogals irriterend gewees.  Wie neem nou ‘n foto van elke liewe item wat jy in jou huis wil hê van ‘n teelepel tot ‘n kopstuk.  Wie sit dit in ‘n dokument vir die nuwe maatskappy se HR afdeling en trek ‘n ‘spreadsheet’ op met pryse?  Of dalk is die uiteindelike vraag wie was die meeste verbaas toe die spreadsheet ‘n ‘autosum’ aan die einde doen?  Die spreadsheet se naam is ‘Reality Checker’ … en ons verblyf is pas verleng met nog ‘n week.

Ewe geduldig het ‘n ander drywer my elke dag na ‘n ander meubelwinkel toe gevat.

Ja ek weet ek kan self bestuur!!  Hier buite staan ‘n splinternuwe Ford Kuga wat geleen is tot ek my eie kar kry.  Ek kan sê dit is eenvoudig te gevaarlik om in ‘n vreemde land se Ford Kuga in te klim met ‘n nuwe Samsung foon …

Bang?  Asseblief – enige Suid Afrikaner met ‘taxi-negotiation-skills’ kan omtrent enige plek in die wêreld bestuur.  Het ek genoem dat ABS brieke waarskynlik in die land ontwikkel en getoets is?  Meeste hou dalk by die 40 km/uur spoedgrens, maar bitter min ry stadiger – spitsverkeer of nie.  Dit is ry en briek!  Ry en briek!  Surinaams vir Stop-tekens is ‘Yield-and-Go”.  As dit oop is, ry jy!  Jy sal vinnig ‘n hoeter agter jou hoor as jy vir ‘n oomblik dink jy moet by ‘n stopstraat wag, kyk en dan ry.  Ain’t gonna happen!   Die paar robotte is hier slegs vir wegtrek-kompetisies: wie is eerste uit die blokke – jy of die ou agter jou??  Jy druk jou neus so bietjie vir bietjie in tot iemand so gaaf is om in spitsverkeer vir jou ‘n plek te gee of … wel … tot jou neus so voor iemand is dat hy moet besluit of hy vandag in jou wil vasry of jou ‘n plek wil gee.  En die selfvertroue waarmee die klomp so indruk is indrukwekkend:  jy dink nog jy ry, dan kom hy hier voor jou verby gery.  Callie sê vir ons is daar geen kort-of agterpaadjies nie: as ek bestuur gaan alle paaie lank vat!

Vir die meisies se gemoedsrus is dit dus beter as ‘n chauffeur hulle by die skool aflaai en dit pas tog heeltemal by die profiel van ‘n kind wie se adres MARRIOT HOTEL is?  Watter hotel-kind se Ma ry haar rond?  REGTIG???

My ‘Fear of the Unknown’ is bestuur.

Die meisies s’n was ‘n nuwe skool met ‘n nuwe taal en nuwe reëls, nuwe kinders, nuwe ALLES.  Dag een het hulle reeds 06h00 gereed gestaan om te ry en baie senuweeagtig gewag vir ontbyt wat toe eers vanaf 06h30 bedien word.  Hoe moes ons ook nou weet die skool is slegs 15 minute van die hotel af … dit is nou met Lyf of ‘n drywer agter die stuur!  Die onseker bang gesiggies wat die oggend oorhandig is in die hande van die Graad 5 en 9 onderwysers het teen 14h00 die middag verander na gelukkig, vreedsaam en … sterk!  Hulle het dag een verower.  Emmie het die hele 45 minute se spitsverkeer hotel toe gepraat en gesels terwyl Callie stil en vreedsaam in haar eie Online-Schooling wêreld by die venster uitgekyk het.  Dit klink of Emmie terug is na vakansie en ken al agt klasmaats se name afkomstig van China, Suriname en Nederland.  Callie … sy kan nie minder omgee wie die 10 ander is nie?  Sy is gelukkig om drie periodes ‘n dag saam met hulle te spandeer en die ander 5 skool te gaan op die Internet.

In twee weke het baie gebeur; nie alles nie, maar baie.

Oujaar het ons die massas ingevaar in Paramaribo se strate.  ‘n Gedeelte van die stad word toegemaak en almal van Suriname kom hoofstad toe waar maatskappye klappers skiet van 100m of langer (afhangende van die jaar se sukses).  Ek en Lyf was reg om ‘n bier saam die locals te drink en in die strate saam die vreemdes te dans toe ons die bleek en angstige gesiggies van die meisies raaksien.  Klank kom uit elke derde UNO se kattebak – oorverdowend, indrukwekkend.  Om nie eers van die Bierman te praat nie – daar is meer biere in sy klein karretjie se kattebak as ‘n Shebeen in Soweto.  Volgende keer los ons die meisies by die huis en gaan ontmoet die ‘locals’ op ons eie!

Die sirkus uit Mexico was fantasties: dit is groot soos toe ons kinders was.  Die hele dorp was al daar, almal praat daarvan – vir ‘n maand lank is dit op almal se lippe!  Hulle is geskroef as hulle Noord wil naam maak, Trump sal dit nie toelaat nie, so die Suide sal dit wees!  Ons was presies waar ons hoort:  my span het uit hul mae gelag, gelukkig om bymekaar te wees al is dit so ver van alles wat bekend is.  Ons het deur die skielike reën in absolute vrede sopnat gesit en sirkus kyk!

Lyf het sy pad tussen hotellewe en die myn gevind en ons met selfvertroue agtergelaat om ons eie ‘battles’ te ‘face’ en te ‘fight’.

Taal is moeiliker as wat ek gedink het.  Alhoewel daar soveel Afrikaanse woorde in elke gesprek voorkom weet ek eenvoudig nie wat iemand vir my probeer sê nie.  Opwindend, het ek spoedig besef, is nie ‘n woord om ligtelig te gebruik nie.  In Nederlands het dit ‘n seksuele konteks en is dit nie dieselfde ‘excitement’ wat ons in Afrikaans ken nie.  Ek is so lief vir opwindende stories en om opgewonde te wees!!!  Jy sou dink ‘n nuwe taal moet jy net leer praat … maar jy moet ook leer om sekere woorde nie te praat nie!

Derdewêrelds verstaan ek nou anders?  Uit die vensters van elke drywer se ‘auto’ sien jy ‘n land wat so half in tyd gaan stilstaan het.  Die Apoteek het ‘n rak agter ‘n toonbank waar slegs die apteker toegelaat word – ‘n rak met die absolute basiese medisyne waar sinus nie bestaan nie en niemand nog ooit van depressie gehoor het nie.  Hier is die petroljoggie so belangrik soos die kelner of die Hotelbestuurder.  Om te weet waar die strepe eens geverf was op die pad, moet jy die een voor jou volg.  Die eerste robot-weergawes staan hier oor die pad en pronk en jou selfoon kontrak is nog op papier.  Alle karre is oud, behalwe die expats wat company karre ry en seker die rykste politikuste of ‘n besigheidsman hier en daar.  Die geboue is jare laas onderhou: langs die een winkel val ‘n houthuis inmekaar en aan die ander kant het ‘n Chinees sy winkeltjie oopgemaak.  Hy kan nie ‘n woord Nederlands of Engels praat nie, maar kry dit reg om sy produkte in SRD te verkoop.  Hier is nie ‘n SPAR op elke hoek nie, die hele stad het twee soortgelyke winkels.  Hier is nog ‘n regte egte café met melk en brood en dalk ‘n suigstokkie en toiletpapier af in die straat.  Soos orals in die wêreld is die meeste arm en ‘n paar is ryk.  Maar hier stap ‘n Christen uit die Kerk uit en groet die Moslem oorkant die pad.  Niemand praat af na ‘n ander nie.  Dit is ‘n land waar daar een volk oorgebly het uit ‘n geskiedenis van Boeroes, slawe uit Indie en Ghana of die intrekkers van Indonesië en China.  Hier is nie rassisme nie, want almal is getroud met almal, alle gesinne en agtergronde en nasies vermeng tot een.

Daar kom ‘n tyd om alle vrese aan te pak … en die dag het toe aangebreek op dag drie by die nuwe skool.  Dit was ‘n fantastiese uitstappie reg rondom die stad wat die normale 15 minute rit na ‘n uur verleng het.  Toe ons by die brug kom wat oor die rivier links draai het ek geweet regs is nou die naaste pad skooltoe.  Ek kan met absolute oortuiging sê dat ons plekke in ons twee weke gesien het waar Lyf nog nie eers gery het nie.  Ja, die meisies was ‘n halfuur laat vir skool, maar my vrees vir self bestuur is nie alleen totaal en al uitgewis nie … ek het nou die middestad en buitewyke van Paramaribo gesien en gery.  Ek is net bitter dankbaar niemand het ‘n plassen nodig gehad nie, want daarvoor moet jy betaal en ek kan nie met alle sekerheid sê ons was altyd op veilige plekke nie … Middestad of ‘township’, hoe dit ookal gelyk het in ons Suid Afrikaanse definisies en beskrywings, ons het nie ‘n oomblik bang of onveilig gevoel nie!

Die Here werk op Sy vreemde manier.  As ons nie meer in die hotel gewoon het nie, sou ons nie so ver moes ry of so ver verdwaal het nie.  Dit is hier tussen die bekende vreemdelinge waar ek ‘n plekkie kry en iemand het om te groet elke oggend.  Dit is ‘daunting’ om te weet ek ken nie een persoon in een enkele straat nie.  Anri bel nie meer elke oggend vir koffie nie en daar is niemand by die skoolhek om te groet nie.  Wanneer ons hartsmense van die werk afkom, kom ons meisies van die skool af.  Die wêreld en mense soos ons dit ken gaan ongestoord aan sonder ons … Dalk verlang hulle?  Dalk is daar ‘n nuwe koffie-kletser?  Dalk is dit stiller sonder my langs die sportveld?  Die wêreld staan nie stil nie, verander nie, wag nie.

Ek leer ken die vreemde een verdwaal na die ander en doen inkopies in gebroke Nederlands een winkel na die ander.  Die verlang en ‘homesick’ sal nog kom en die meisies gaan afdae hê soos vandag.

Gister is ons oppad na ons hotel-huis toe na kerk; ‘n mens is lief vir die Here in enige taal.  Hy het iets gesê van die Bybel en Jesus wat ons GPS is sodat ons nie die verkeerde pad vat nie … baie gepas vir my vreemde paaie wat ek so saam die GPS gery het die week.

Ek kyk na my span in die truspieëltjie.  Emmie se onophoudelike gebabbel in beskrywende sinne wat al hoe meer Engelse woord bevat, Callie se onverwagte, snaaks, sarkastiese aanmerking nou en dan; sy vertel haar storie op haar eie stil manier.  Lyf, die passasier.  Sy oë sag en blou … gelukkig.  Ek weet alles is nie altyd perfek nie en dit gaan nie altyd wees nie … Maar vir nou, vir die oomblik, deur die vensters van my auto, is die nuut en die vreemd … perfek!

Advertisements

9 Maande Later

9 maande … Beplan of Glipsie?

Ek sal darem nou nie vir Suri ‘n Glipsie wil noem nie!  Laat ons dit ook net duidelik maak – sy en Apple het niks met mekaar te doen nie.  Apple is in elke geval te duur vir die meeste mense hier, behalwe die duur elektroniese winkel in die enigste Mall wat ‘n hele muur aan Apple foon ‘covers’ spandeer en net die lelikste en eenvoudigstes aanbied vir die ‘local’ massas!

1 Januarie 2019 toe ons soos die Nederlandse Setlaars voet aan wal sit, was Suri onbekend en ‘n baie onsekere gedagte.  Enige nuweling bring maar sulke gemengde gevoelens, en terselfdetyd sal jy haar ruil vir niks nie!  Ons was almal vreeslik opgewonde oor die nuut en die anders, nuuskierig oor die onbekende, geinterreseerd in die geboue en museums en vol planne oor die opwindende lewe wat ons hier vir onsself gaan bou.  Ons was almal positief oor wat wag, positief dat ons plek sal maak vir die nuwe waar ons die bekende moes agterlaat.

Suri se toekoms is egter onseker in baie opsigte.

Sal die klimaat in 9 maande meer aanvaarbaar wees of sal ons soos die Amerikaners nie sonder lugverkoeling kan klaarkom nie?
Sal ons vir Emmie ‘n nuwe sport kan opspoor, vir Callie ‘n kunsklas en sal Suri rustig saamry en inpas?
Sal ons huwelik hierdie baba oorleef?
Sal Suri allergies wees vir die nuwe huisdiere en sal ons hulle kan ‘pottytrain’ voordat sy begin kruip?
Ons hoop die meisies kan ‘n plek in hulle harte kry vir haar saam met die nuwe skool, nuwe taal, nuwe paaie en wel … alles nuut behalwe ons vier.

Baie dinge kon gebeur in 9 maande: baie dinge HET gebeur en baie dinge het verander. 

Lyf en sy fiets het natuurlik saam met hier opgedaag, sy bagasie eers 2 weke later.  Hy kon dus fietsry werk toe met ‘n stywe rooi Chinese XXXL onderbroek en ‘n nagemaakte KongFong Nike T-shirt totdat sy tas opgespoor is.  Prioriteite! Prioriteite!  Suri gaan dinge ook nie so maklik maak nie: nuwe aanpassings vir Pappa.  Hy moes maar sy modder en bulte opgee en sy dikwielfiets op die plat teerpaaie inspan, want een ding is verseker – Suri gaan saam op die fietsry uitstappies en ek gaan haar beslis nie in my mandjie sit nie.  Ons weet almal hoe blou ek al geval is met die fiets – fietsry saam met Lyf is eenvoudig veiliger op enige terrein.

Dit was die soektog na plaasvervangers wat so moeilik was.  Netbal en Sagtebal bestaan nie hier nie, Basketball en Sokker is alleenlik vir seuns.  Tennis en Swem interreseer Emmie nie terwyl Callie eers die Sing&Drama op Maandae uitgetoets het voordat sy nou besluit het om eerder kunsklasse by te woon.  HapKido is nou altyd in die verlede, Thaibox is in.  Suri het nie eintlik ‘n keuse nie, sy sal moet inval by wat werk vir ons!

Siende kos soveel anders is en dieselfde goed nie elke week beskikbaar is nie, sal die lot op my val om Suri eg Suid Afrikaans groot te maak.  Die gebrande houtskool beskuit in die asblik sal my nie onderkry nie!!  Suri sal leer om oor en oor te probeer tot sy dit regkry.  Sy sal grootword met melktert en kaaskoek, tee in fyn koppies en Ouma se beskuit in haar oggentee.

In 9 maande het ons baie geleer.

Mens kyk nie terug nie, jy kyk vorentoe.  Veral as jy bestuur!  Die klomp mense ry so naby aan mekaar, bang ‘n voetganger stap voor hulle verby!  Om in jou truspieëltjie te kyk is soos om elke dag in 43 amper ongelukke te wees.  As jy terugkyk na die dinge wat jy wou doen, die mense wat jy wou sien, die situasies wat jy anders moes handteer, wel … dit is inderdaad soos ‘n anker wat jou vashou.  Jy kan nie vorentoe beweeg nie.  So ek kyk vorentoe en kant toe, bid vandat jy wegtrek totdat jy terug is by die huis, maar jy kyk NOOIT agtertoe nie!

Ek het geleer die wêreld is baie groter as die grense van Suid Afrika.  Kaartgrense natuurlik! Met xenophobia en onwettige immigrante weet g’n mens meer waar die sogenaamde grense nou eintlik meer is nie.  Natuurlik is daar grensposte, maar sou jy nie daar regkom nie, is daar altyd die Elephant crossing in die Noorde of dalk die Zebra Strepe meer Suid.

Die US Embassy het my geleer jou aansoekvorm is nie ‘n gegewe nie.  Verbeel jou dit! Die span besluit om my te ondersoek?  Dit is soos ‘n klad op my naam: ek is omtrent die enigste mens wat ek KEN wat al die verkeersreëls nakom.  Ek probeer goed doen en gaaf wees … en hulle besluit om my te ondersoek?  Ek meen die vrou wat haar kind op die trap sit en borsvoed is sekerlik die prentjie van “free spirited”, maar lyk sy nie bietjie meer agterdogtig nie? Wat van die ou wat die hele tyd op sy foon getik sodat sekuriteit dit moes konfiskeer?  Daai vrou met die vier klein kinders wat onbeheerbaar rondhardloop en oor alles klim, lyk hulle nie meer soos ‘n “potential immigration problem” nie?  Maar nee!  Van almal in my ry kry ek die email met 2 bladsye se vrae in ‘n baie klein font!  Ek moes op die duur manier leer dat jy jou vlugte eers finaal bespreek as jy met jou visa in jou hand staan!

Ek het geleer jou foon nommer is nie vir ewig nie.  Min dinge is.  Vodacom kan nie eers ons nommers op hulle sisteem opspoor nie, so weg is dit.  Geen geskiedenis nie, geen rekening nie, niks nie!  Vodacom is iets van ons verlede.  Ons honde behoort nou aan ons kinders wat ons huis oorgeneem het en ons lieflingkat is doodgery kort nadat ons weg is.  Nuwe vriende is tydelik, meeste expats is op kontrak – kom en gaan.  Ou vriende is skaarser; ons lewe is nou nie meer so interresant soos toe ons hier aangeland het nie.  Daar is mense wat Suri nooit sal ken nie en stories waarmee sy nooit sal assosieër nie.  Haar stories, haar mense en haar kultuur is hier.  Dit is hier waar ons almal aanpas en ‘n nuwe huis bou met nuwe vriende, nuwe winkels, nuwe fietse en nuwe diere.

Ek het geleer vriende het nie grense nie.  Op ‘n moeilike dag kan ek nogsteeds op Anri se Suid Afrikaanse knoppie druk.  Kathi in Houston het al meer as eenkeer haar huis in ‘n boks gepak en na ‘n nuwe land getrek. Harriette in Mexico weet van skole soek, huisagente, diere trek en lekker koffie.  Ek en Annemarie het soos ou vriende gepraat toe ons mekaar by ‘n expat funksie raakloop, ons het almal skoon stilgepraat in Afrikaans.  Ek het in gebroke Frans-Engels leer springrolls maak by Maria terwyl ek vir braaidag die sosaties op die gasbraaier gaargemaak het.  Suri dink seker braaidag bestaan uit springrolls en groente!  Suri weet slegs van ‘n yskoue Parbo na ‘n warm dag in die tuin en het nie ‘n idee wat die advertensie bedoel met ‘n yskoue Castle nie!

Op die einde van die dag is ons almal dieselfde: Expat huisvrouens (en twee huismans) wat alles opgegee het om saam ons manne (of vrouens) se werk te trek.  Wanneer ons bymekaar is, is almal Engels, Kindersielkundiges, Huweliksberaders en Aanpassingspesialiste.  Suri dink mansmense wat na kinders kyk terwyl Mamma werk is normaal … en dalk is dit!

Ek het geleer jy verlang na familie op enige kontinent.  Ons sou so graag dat almal vir Suri ontmoet, haar warm hart, haar persoonlikheid wat soms so naby aan hulle bekend is en soms so ver.  Suri leer hulle ken oor ‘n “video call”.  Sy kan meeste gesigte al by hulle stemme plaas wanneer ons so gesels-gesels tussen die gym en die winkel ry.

Jy eet wat op jou bord is. So het my Ma altyd gesê.  As gevolg van my uitmuntende kookvermoëns kon ek nog nooit die opdrag in my kinders se keelgate afdwing nie!  Die Vegans sukkel om hier te kook want alles is anders, nie altyd vars nie en net soos hulle die resep onder die knie het, kry jy dit nie weer op die rakke nie.  Gluten-free is ‘n gesukkel vir die ma met die allergiese kind: jy kan slegs koekies opspoor by Tulip ten duurste, in die stad … en selfs kinders kan net so lank op koekies lewe!  Suri gaan slaai leerken met komkommer, soms blaarslaai en watter tamatie ookal beskikbaar is.  Die ander goed in die yskas lyk vreemd en as die slaghuis toe is, drink ons maar ‘n ‘protein shake’.  Druiwe teen R120 ‘n pakkie is nou ‘n delicatessen in die huis en aarbeie is iets wat ons lank terug in Suid Afrika kon eet.  Hoe eet mens tog ‘n aarbei teen R20 stuk? Ek hoop maar Suri sal so bevoorreg wees om advokadopeer te proe, want in 9 maande was ons nog net 2 keer gelukkig met ‘n groen binnekant.  My ma was reg!  Jy moet maar eet wat op jou bord is.

Ons is Amerikaners volgens meeste mense by wie ons in Suid Afrika gaan inloer het.  Dit is asof mense nie die SUID van Suid Amerika hoor nie, The Americans.  My Skoonsus se beskrywing is egter nader aan die waarheid: Amazone Bewoners.  Suri is maar pasgebore, hier in ‘n derde  wêreld land op die ewenaar, deel van die Amazone.  As jy so in ‘n gedeelte van die aardbol se suurstoftenk woon, is dit ook geen wonder dat ons nog nie regtig siek was nie.  Die vliegtuig-dalk-Zikhia-virus-siekte wat ek in Februarie opgetel het, tel nie!

Soos orals in die wêreld, word Suri groot in ‘n land met gaaf, goed, mooi … en ongelukkig ook die negatiewe sy daarvan.

Suri moenie aanpas by die fietsgenerasie in Nederland nie, die paaie is te nou en te gevaarlik!   Die bestuurders veels te haastig!

Suri kan ook nie sê die middestad hier is veilig nie, maar die mense met wie ons te doen kry is gaaf en vriendelik, behulpsaam en bedagsaam.  Hulle waardeer as jy in Engels herhaal nadat jy in Nederlands probeer het.

Suri sal nie sukkel met die taal nie, sy kan reeds vlot in al die ‘local’ tale kommunikeer.

Suri sal ook maar net in die ‘gated community’ sorgeloos kan rondloop en in die strate speel, aangesien haar land ook oorgeneem is deur korrupte politici, dwelm smokkelaars en televisie.

Sonroom sal Suri se beste vriend wees, want die son sal ons ligte velle flenters brand!

Suri moet ook maar leer swem, want net omdat ons op die kus woon in die noorde van Suid Amerika, beteken dit nie ons is Modderwater Surfers nie of dat ons naweke pirannahs vang vir ‘n nuwe stokperdjie nie.

Ons het Suri met ope arms in ons huishouding verwelkom, die nuut en vreemd in die oë gestaar en is nou trots Suid Afrikaans in Suri se wêreld.  Soos enige baba hou sy ons soms wakker, maar wanneer ons saam is en tyd maak vir God en mekaar, vergeet jy gou van die moeilike nag.

Waarheen is ons oppad?  G’n mens weet nie … en wat maak dit nou eintlik saak?

Ons is waar ons nou is.
Ons sal gaan waar ons volgende gaan.
Ons sal kuier wanneer ons kan.
Ons sal werk wanneer ons moet.
Ons sal eet waarvan ons hou.
Ons sal bid soveel ons kan.

In 9 maande kan baie gebeur.
In 9 maande het baie gebeur.

Lyf kon ongeveer nou die Pa van 5 kinders gewees het en ek die Mamma van 3.  Ons het gewonder of Kleinmens in Nederland gebore sou word en of ek Suid Afrika toe sou gaan vir die bevalling.  Die dokters hier is vreemd en anders as waaraan ons gewoond is, maar hulle vang tog ook babas?  Saam met al die beplanning en angs van die moontlike nuweling, het ek en Lyf altwee soos … wel?  Soos babas geslaap toe daar 02h00 die oggend op die derde toets alleen een strepie was en nie 2 nie.

Suri, kort vir Suriname, is reeds ‘n handvol!

Soos Suid Afrika in ons bloed is, so sal Suri ook orals in die toekoms saam ons trek.
Soos Suid Afrika deel is van ons Geskiedenis, soos sal Suriname ook deel bly van ons stories om in die toekoms te vertel.

Liefde in Enige Taal

As mense my vra “Hoe gaan dit in Suriname?” is my antwoord elke keer “Dieselfde … maar Anders”.

Ons staan nogsteeds eers op as die wekker weier om weer te snooze.  Tussen my en Emmie is ons nogsteeds betyds vir skool – soms meer betyds as ander kere, maar NOOIT LAAT nie!

Soms kyk ons te veel TV.
Ons hou van by die huisbly.
Soms speel ons kaart en soms lê ons in stilte bymekaar en boeklees.

Ons gesin is dieselfde in enige land.

Skottelgoed en wasgoed, huis skoonmaak en karwas is nie nou skielik altyd lekker nie.

Hier is taxi-bussies ook die slegste en gevaarlikste bestuurders – ‘n gejaag na geld en passasiers!  Enige plek is ‘n busstop en enige sypaadjie is ‘n spesiale taxi-baan.

Die skool het goeie maats en nare kinders, die meisies kom soms ongelukkig huistoe maar meestal gelukkig.

Ons het goeie dae en ons het slegte dae.

Of ek nou in Suid Afrika, Suriname, Amsterdam of Miami is, ek drink net Ricoffie.  Ek is lief vir my koffie in enige taal.

Baie dinge is Dieselfde.
Baie dinge is Anders.

Dit is anders as jy ‘n straatnaam erken – so asof Afrikaanse woorde en name in Nederlands gespel is.

Dit is vreemd dat die kassier slegs Chinees kan praat en jou gebroke Nederlands help nie om tandepasta op te spoor nie.

Dit is net nie dieselfde om tee te drink met ‘n Amerikaner, ‘n Nederlander en ‘n Mexikaan om een tafel nie.

Dit is asof die vleis anders proe op ‘n charcoal vuur as ‘n knarsende houtvuurtjie wat so saamgesels as jy braaivleis hou.

Dit is net nie heeltemal so lekker om ‘n Gin & Tonic te drink sonder my skoonsus op die plaas nie.

Die strate lyk anders, die winkelrakke voel deurmekaar, alles buite die vier mure van ons huis is anders.

Dit is vreemd as die elektrisiën vra of die box aan jou kat behoort “Het is de puss se doos?”


Tog het ek in die strate van Suriname ‘n nuwe taal geleer het.  ‘n soort Liefdestaal. 

Ek ry vanoggend huistoe en sien ‘n Pa en dogter in die motor agter my lag en gesels.  Sy gesels sonder om asem te haal en Pappa luister geduldig.  Daai sagte glimlag om sy mond wat net ‘n kind kan veroorsaak.  Daar is iets spesiaal tussen ‘n Pappa en sy klein dogtertjie orals in die wêreld: Pappa die Hero en sy die Prinses.

‘n Bejaarde Tannie met haar loopring begin pad oorsteek en karre – groot, klein, duur of stokoud – slaan brieke aan dat die rook so trek.  Daai grys bolla is nie net wysheid nie, daar is ‘n soort selfvertroue en autoriteit wat saam met die plooie en aluminium loopring kom.

Die twee jong vryers dink niemand sien hulle agter die winkelmuur wegkruip nie.  Vir die oomblik is dit hulle: hulle glinsteroë en hulle ‘happy ever after’.  Tyd staan stil.  Daar is niemand anders in hulle wêreld nie.  Verlief wees is sekerlik een van die wonderlikste ervarings wat enige iemand ooit kan ervaar.

Die begrafnisstoet word geken deur swart klere en routrane … die verlies groot en seer, maak nie saak waar jy is nie.


Ek het ‘n bekende taal ervaar by die Babelse Expat Braaivleis.

Lekker wyn en kos is die resep vir enige kuier, of jy nou BBQ met gas of charcoal en of jy nou vleis braai oor Hardekoolhout.  Jy hoef nie die wynbottel se ‘label’ te kan lees om te besluit of dit lekker of sleg is nie.  Ossenhaas of Steak – as die kok dit goed gaargemaak het, “medium – well” vir my asb, is lekker eenvoudig lekker sonder taal.

Dit is heel vreemd dat die mans almal in die sitkamer sit en kuier en Lyf so alleen los om die vleis te braai.  Ek moes hom egter stoksiel alleen daar los toe ‘n taai klein handjie aan myne trek.  Die klein autistiese seuntjie het my uitgekies vir ‘n dans.  Dit bring trane in my oë van spesiaal voel.  Skaamteloos haal ek my beste dans ‘moves’ uit om die gesiggie so lank as moontlik te laat glimlag.  Taal is nie nodig nie: ek verstaan hom nie en hy nie vir my nie … maar ons het ‘n verstandhouding vir die oomblik, ons danspassies het nie woorde nodig nie.

Die vrouens kuier in Engels op die stoep, almal stil tevrede om hulle kinders te sien speel.  Wegkruipertjie, Donkerkamertjie, Spookstories. Almal praat gelyk en slegs hulle ouers verstaan wat hulle sê … maar ons almal verstaan opgewonde en die towerkrag van kinders wat lag.

Lyf kry nie in Engels gebid vir die kos nie, maar almal weet ons sê vir ons God dankie vir die kos wat almal nou gaan eet.  Groot en klein staan gesinne bymekaar, oë toe en respekteer ons God, ons gebed, ons liefde vir ons Here.


Die Troeteldiere se name was nou nogals ‘n taalkwessie, maar nie wat hulle saamgebring het nie. 

Emmie se giggels en lag as Sammy die Morkie haar jaag en byt is prysloos.  Sammy het Emmie se ogies en hartjie kom volmaak.  Sy kon dubbeld die prys gekos het en sou nogsteeds ‘n ‘bargain’ wees.   Ek vermoed Sammy blaf in Nederlands, maar sy droom beslis in Afrikaans.

Daar is nie ‘n prys vir Callie wat so met Parker haar kat ‘cuddle’ nie, vir die liefde en vrede wat sy uitstraal as hulle so bymekaar sit nie.  Parker praat Kattaal … alle katte praat kattaal.  Kattaal is enige taal waarvoor die kat ookal lus het om die oomblik.

Die name is gekies sodat enige taal dit kan uitspreek en Magrieta Frederika was nie ‘n opsie nie.

 

So, hoe gaan dit in Suriname?

Wel, dieselfde-anders …

Dit maak nie saak in watter taal of land ons woon nie, ons is lief vir ons mense, ons diere en ons Here.  Deur die liefdestonele in die strate, die troeteldiere-bande en samesyn oor tale, gewoontes en kulture heen het ek ‘n besef is daar tog ‘n verstandhouding tussen die Babelse verwarring.

Liefde bly dieselfde in enige taal.

Sammy die Hond

39 Asbliksakke, 310 Melktertjies, 80 Dae & 42 Balonne

Wie sou nou ooit kon dink: 39 + 310 + 80 = 42.

10 April 2019

My verjaarsdag! Oe, ek is MAL oor verjaar!!! Ek is veral mal oor verassings partytjies, soveel so dat ek maklik my eie ‘surprise party’ reël sonder om te blik of te bloos!

Spottende laai ek die meisies by die skool af en sê “Geniet julle 77e dag in Suriname!” Nodeloos om te sê werk ons toe dadelik uit hoe lank is ons nou eintlik hier: presies 80 dae.

Ek is vandag 42 jaar oud.
Ons woon al 80 dae in ‘n nuwe land.
Gisteraand het ek die 39e swartsak uit die sakjedoos gehaal.
Bo almal se verwagtinge het ek 310 melktertjies by die skool bedien.
Ek is wakker gemaak met ‘n kamer vol 42 balonne, ‘n bruismeel koek en ‘n koppie koffie … in ‘n koppie met ‘n piering wat nie pas nie!

Wat beteken dit alles?

Dit beteken ons het al 39 sakke se kos verorber en gemors weggegooi. Ons lewe in die nuwe huis. Herwinning is ‘n absolute ‘rumour’, jy lees nie eers in die koerant daarvan nie! Wat jy nie gebruik nie, gooi jy weg. Die sakke het stories om te vertel van skooltake, kosblikke wat in ‘n tas vergeet is, leë biltongsakkies van Suid Afrika, ‘n bos blomme wat op die eetkamer tafel gepronk het, die melktert-kommissie, glasbotteltjies wat bolognaise of alfreddo heet en ook ‘n leë bottel waspoeier. ‘n Hele paar leë blikkies Citronella ‘Insect repellent” is al teen die muskiete ingespan en verskeie verlepte slaaiblare, ontbyt papbokse en die lekker sjokelade bewyse saam met ‘n Sondag aand fliek. Spaanse huiswerk en Geography opsommings is alles oppad na wie-weet-waar!

Ons het al 39 sakke vol stories en lewe laat wegry. Ons ‘recycle’ wel – ‘n klomp nuwe ‘memories’ in fotos om weer en weer te beleef.

melktertjies.jpg

As dit nie vir die foto’s was nie, sou niemand seker die 310 melktertjies-verhaal geglo het nie! Ons skool hou jaarliks ‘n ‘Food Fair’ vir liefdadigheid: ongeveer 1000 mense betaal toegang en kan dan proe van al die verskillende tafels wat lande regoor die wêreld verteenwoordig. Natuurlik gaan ons trots Suid Afrikaans saam met Mnr Egbert van Limpopo ‘n tafel beman. Ek het gedink ek sal dit mooi dek met doilies en koppies en pierings – so regte koek en tee tafel – waar slegs melktertjies bedien gaan word. By die ‘China Shop’ kry mens alles!

Nie eenkeer het ek gedink ek gaan self die melktertjies moet bak nie!!!

My normale hulpbronne en ‘back up’ planne was almal onsuksesvol! Fernandes, die plaaslike en enigste bakkeij bak slegs op bestelling vanaf hulle eie resepte! Die mense wat ek al leerken het is almal besig met hulle eie tafels. Die nagmerries is nie ‘n liegstorie nie: ek skrik wakker as die rook uit die oond trek en die swart gebrande stukkies in die melktertjies rondbeweeg, om nie eers van die nare klein kindertjies te praat wat my melktertjies blatant uitspoeg nie!

Ek kan nie! EK KAN NIE? Ek kan natuurlik nie sê “Ek kan nie!” – dit klink soos ‘n ‘failure’ en ek vat liewers gebrande melktertjies as ‘ek kan nie’ skooltoe.

‘n Week voor die tyd sit ek vir aandete my proeflopie voor. Ek het nog nooit aan my eie kos geproe nie … Lyf en die meisies se gesigte verklap genoeg! Ook maar ‘n skaamtelose span die drie: hulle eet toe die hele baksel op voor die son sak!

My glimlag is so soos ‘n melktert! Fernandes sou nie eers met die sukses kon kompeteer nie!

Ek moes eenvoudig al my vrese en angs vir die kombuis saam met die eierdoppe en leë melkbottels in die asblik gooi! Ek bak uiteindelik nie net ‘n 100 melktertjies soos versoek nie, maar sommer 310. As daar nou iets is wat ons Suid Afrikaners nie doen nie, is dit om te min van ‘n ding voor te sit! Ons tafel het gehou tot op die einde en die klein kindertjies uit my nagmerrie het teruggekom vir nog!!

Lyf se braaivermoëns by ‘n vorige funksie het vir hom ‘n braaitang gewen by die Hollandse tafel terwyl ons Suid Afrikaanse tafel lekker tussen tacos en nachos gekuier het by die Mexikaanse tafel langsaan … bure sonder mure!!

foodfair.jpg

Kos bring mense bymekaar: hier in die vreemde het ek dit nou meer gesien as ooit tevore.

balonne.jpg

Die baksukses in ons gesin was egter van korte duur toe Callie my Ma se flopvrye sjokelade koek met bruismeel ipv koekmeel in die oond druk. My 42 verjaarsdag het begin met ‘n kamer vol balonne (met spesiale dank aan Emmie en haar fantastiese longkapasiteit) en ‘n hooggerysde sjokelade koek vriendelik bedien met ‘n bottel Nutella, ‘n koekvurkie en ‘n bottermes.

Dit was die perfekte-onperfekte dag! Lyf en my Tweelingsussie was nie hier nie … en tog was ek omring deur mense. My foon se battery het nie gehou tussen die boodskappe en oproepe nie, waarvan Lyf die helfte bygedra het. Die meisies het koffie in koppies met pierings aangedra, amper net soos ek daarvan hou! (Wie drink dan nou uit ‘n koppie as die piering nie pas nie? Wel … ek doen! Ek moes eenvoudig my OCD laat vaar as ek ooit ‘n koppie koffie uit Callie wil kry!)

Twee weke later het ons nog die inloopkas oopgemaak en balonne ‘negotiate’ om by ons skoene uit te kom! Twee weke later het ons besef niemand gaan die koek verder eet nie! Asbliksak 40 is weggestuur met gebarse balonne en Callie se ‘left over’ bruismeelkoek.

Inderdaad: 120 – 60 = 30.

1 Mei 2019

Vandag is ons alreeds 4 maande hier en het baie stories bymekaar gemaak om te vertel soos ons die 60 slapies aftel voor ons weer in Suid Afrika gaan kuier. So ampertjies ‘n maand gaan waarskynlik te kort wees en iewers gaan ons begin verlang na ons eie bed en ons eie stort in ons eie huis hier in Paramaribo.

Ons het by mense gaan eet wat die tafel vir ons dek en buite op die stoep gaan sit. Los ons sowaar by hulle etenstafel met hulle vreemde kos asof dit die normaalste ding op die aarde is.

Ons het gaan sokker kyk waar almal die vleis op die braaier los, blykbaar vir Holland skree in absolute stilte. Lyf het die braaitang oorgeneem sodat die kinders kan kos kry en ons het gewonder wat hulle sou doen as ons Huis Herfsblaar sou invlieg om te kom rugby kyk.

Ons het uiteindelik ‘n wonderlike restaurant, BuitenGewoon, opgespoor wat nie Thai of Chinees of Jawanese of Indian op ‘n spyskaart het nie. Die enigste normale restaurant in ons opinie!

Ons het geleer om te sê “Goede Morge, hoe gaat het?” en “Fijne dag” as ons groet. Ons verstaan van “Dank u wel” in plaas van Dankie en “Pardon” in ‘n winkel, nie ekskuus nie.

Emmie is die meisje met die blonde hare en Callie is die stil, slim meisie waaroor almal wonder.

Ons was by ‘n Hindustanie troue vol vreemde rituele en roetines waar ons niks verstaan het nie.

Lyf is blykbaar ‘n teddiebeer sê een vrou en ek … ek moes vir Nossie groet en leer om weer op Lizel te reageer.

Ons het Amsterdam op wiele gaan verken en gaan skilpaaie kyk op ‘n klein verlore eiland van Suriname.

Amsterdam.jpg

Strate word riviere na swaar reën en net ons dink dit is vreemd; ons kinders swem in die strate en die ‘locals’ dink ons is vreemd!

Swem in straat.jpeg

Ons is meester verkeervlegters wat eenkeer hoot om dankie te sê en tweekeer om vir ‘n plek te vra.

Ons verlang party dae dat dit pyn, maar ons leer om gelukkig te wees waar ons is.

My somme is tog reg:

39 asbliksakke + 310 melktertjies + 80 dae = 42 jaar oud in Suriname.

120 dae – 60 slapies = 30 dae in Suid Afrika.

42 jaar + 30 dae in Suid Afrika = ons nuwe lewe in ‘n klein derdewêreld landjie in Suid Amerika genaamd Suriname!

Die stilte verlam my.

Een jaar gelede.

“Go Emmie!!!  Go – derde base!  Go!!  Nee wag!! STOP, bly op drie!!!”

“Nossie!  Kom uit die veld uit!  Jy moet agter DIE lyn bly!!”

Verbaas kyk ek agtertoe en sien ek het sowaar myself weereens tot binne in die speelveld ondersteun!

Vir veiligheidsredes is ek dus verban om in die voortou van ondersteuners te staan, daar moes altyd iemand voor my staan … ‘not out of choice’, Berdine het gesorg dat sy of haar suster naby is en my uit die veld te hou!

As dit nie sagtebal was nie, was dit netbal seisoen.  Natuurlik was die dae gevul met koor en skool, altyd oppad iewers heen, nog huiswerk, nog leerwerk.  Middae was besig en vol en dit is baie algemeen om ouers te hoor sê-kla hoe BESIG hulle lewe is.

Daar was ‘n Ma by die skoolhek om te groet en geselskap buite die saal as jy vir jou kinders wag.

Deel van die besige Suid Afrikaanse lewe was ‘n koffie-vriendin, ‘n braai en familie en vriende by wie jou nog moet uitkom.

TV kyk was nog altyd beperk in ons huis, behalwe party naweke of ‘n TV-binge dag in vakansies.

Die lewe in Suid Afrika was besig, bekend-besig, rondjaag-beplan-besig.

Een maand gelede.

Hier is Suriname bestaan daar nie besig nie, niemand jaag nie.  Hier is nie dieselfde dryfkrag en mededinging vir goeie rapporte, sport prestasies of eendag se universiteit nie.

Ek het gedink met my realistiese uitkyk, dat alles nie altyd sal goedgaan nie, was ek voorbereid.  Meeste dinge is tog dieselfde-anders as in Suid Afrika.

Die meisies gaan nogsteeds skooltoe elke dag, na ‘n ‘no-pressure’ zone.  Wat nie vandag klaar is, kan jy môre doen.  Die meeste huiswerk sluit dalk 10 somme in.  Uit die enigste Engelse skool met 140 kinders in ‘n Nederlandse kolonie, is daar nie genoeg kinders om ‘n sokkerspan aanmekaar te sit nie.  Daar is nie ‘n Ma om by die skoolhek te waai nie, wat nog te sê van groet.  Jy ry by die agterste hek in, laai af by die ingang en weer uit by die voorste hek.  Hulle leer nie meer aanhoudend nie en het geen druk van ‘n onderwyser om te presteer nie.

Met soveel meer tyd op hande het ek nie skielik ‘n bo-baas kok geword nie, inteendeel.  Kosmaak was nog altyd direk gekoppel aan my emosionele stand.  My emosionele stand is laag.  Bitter laag.  Onverwags en onbekend laag.

Ons huisie is so pragtig, klein en snoesig.  Ons huis is lig en oop.  Twee ure en dit is silwerskoon.  Ek het egter nie oornag ‘n liefhebber geword van huisskoonmaak nie … stemme in my kop vertel my dat ek tot niks gekom het nie: goed genoeg vir ‘n besem en ‘n pot.  As die meisies van die skool afkom is die wasgoed, huis en skottelgoed afgehandel … aanvanklik.

Ek het uiteindelik moed bymekaar geskraap om my hare by een van die hareKAPPERS te gaan sny.  Kan jy hoor hoe HARD is die Kapper gedeelte in die woord?  Dit skreeu op my … die hareKAPPER het haar bes gedoen terwyl sy my vertel hoe hulle eintlik net gay-vrouens se hare sny omdat vrouens in Suriname se kultuur lang hare dra … en dit is hoe ek daar uitstap.  ‘n Straight vrou met ‘n Gay kapsel.

Skielik was ek heeltyd bang.  In ‘n land waar 17 huisbrake in een jaar plaasgevind het is ek bang???  My brein sê vir my dit is gevaarlik omdat dit soos gevaarlike gebiede in Suid Afrika lyk.  Waar ons gewoon en skoolgegaan het was eerstewêreld, die gevaarliker zones lyk soos hierdie: derde wêreld.  Die derde wêreld gebiede is nie noodwendig veilig vir die eerste wêreld bewoners nie.  Suid Afrika – ‘n Reënboognasie met eerste, tweede en derdeklas verblyf!

Ek het my ‘to-do’ lysies, ek het woorde en stories in my kop, daar is drie vakansies wat beplan moet word en iemand gaan moet melktertjies bak vir die ‘Food Fair’ in April … maar ek kry niks gedoen nie.  Wanneer ek in ons huis instap oorweldig die stilte my.  Ek kry niks gedoen nie want ek is eenvoudig nie lus nie.  Ek kan niks op my lysie aftick nie, niks is in elke geval dringend nie en daar is nog soveel ure oor waarin ek dit kan doen … ek kan nie blog nie, ek kan nie vee nie, ek kan nie kosmaak nie.  Ek het niks om te vertel nie en die meisies is nou al moeg vir my geselskap.  My geselskap is ‘n nuwe series wat help om die tyd verby te laat gaan.  Die horlosie tik stadig.  Te stadig.


‘n Onverwagte, Vyandige Vriend.

Hier, op ons avontuur na ‘n nuwe land, maak ek kennis met ‘n Donker Gestalte wat jou hande vasbind, lood in jou skoene gooi en jou wêreld se lig steel.  Dit steel jou idees.  Dit steel jou lus.  Dit steel jou persoonlikheid.  Dit oordonder jou positiewe gedagtes.  Die Donker Gestalte praat heeldag met jou, redeneer en baklei oor wat jy wil doen en nie voor lus het nie, wat jy moet doen maar heeltyd uitstel.

Die stilte verlam my.

Die niksdoen delete my.

Die moet doen verveel my.

Die alleen oorweldig my.

Die Donker Gestalte was besig om my onder te kry.


Twee weke gelede.

Na ‘n week se ry van die een kitsbank na die volgende het ons uiteindelik genoeg kontant getrek om vir die meisies fietse te koop.  Die idee is om van nou af skooltoe en winkel toe te ry; ons gaan die wêreld leef en ontdek op ons fietse.

Oppad huistoe stop Lyf egter by iemand anders se huis in ons kompleks en sê “Klim uit, kom saam!”  Ons kyk na hom met groot oë soos hy selfvoldaan na die voordeur toe stap en die klokkie lui.  Harriet maak die deur oop.  Sy is gewapen met ‘n pragtige glimlag, drie maande langer se ervaring in Suriname se stilte as ek … maar bo alles!  Expat-vrouwees Ervaring.

Soos Emmie nie wou kom nie, het haar seun, Thomas, uiteindelik aangepas in die nuwe skool met nuwe tale en meestal donkerkleurige mense.

Callie kon asossieër met 16 jarige Paul se frustrasies van ‘n stadige-pas skool waar niemand dink aan universiteit en ‘n loopbaan nie.

Harriet het drie maande se donkerte van alleen wees en lus vir niks nie, oorkom.

Soos altyd het Lyf vir my uitgekyk.  Die Here het geweet my ridder sal op ‘n mountainbike rondry, my liefhê en oppas waar ons ookal gaan.  Lyf het raakgesien wat ek probeer wegsteek, hoe ek probeer sterk wees en baklei teen vreemde emosies wat nie sinmaak nie.


Vandag.

Ek herhinner myself ons is nou eers twee en ‘n half maande hier.

Die uitstappie na ‘n Plantasie saam met 8 ander Expat vrouens het my weer energie gegee, my trots teruggebring vir ‘n skoon huis en om minder smaaklike aandetes met oorgawe en selfvertroue te bedien.  Vrouens wat ook in ‘n nuwe land met ‘n nuwe taal en vreemde winkels moes leer aanpas, inpas en lewe.  Met kinders wat sukkel, maatjies mis en in duidelike terme vir jou vertel hoe aaklig dit is.

Ek kan die hele dag sit en myself vertel hoeveel daar is om voor dankbaar te wees, hoe voorreg dit is om na ‘n ander land toe te kon kom vir soveel redes, hoe absoluut ongelooflik dit was om ‘n betaalde vakansie in Amsterdam te kon kry en nou beplan vir Disney World!  Niks het my laat beter of ‘useful’ voel nie.

Dankie vir ‘n Harriet.  “Lizel, this is how you should do it.  There is no other way to survive an expat placement, be a good mom, a good wife, good housekeeper and to love yourself.  You need people!”


Skielik besig.

Intussen het ek ‘n tydelike werkie gekry.

Ek het uiteindelik genoeg energie gehad om die Nederlandse online kursus te begin, want daar is nou motivering om Nederlands te praat met die Expat-girls.

Die meisies het ingeskakel by groepklasse vir Thaibox en eenkeer ‘n week is dit deurry na OnStage vir drie ure se sing, dans en drama waar hulle hopenlik kan deel word van ‘n produksie later in die jaar.  Wagtend sit getroue ma’s en gesels.

Daar is vlugte om te boek, akkommodasie om te reël, vakansies op te beplan.

Daar is ‘n klankbord vir my af dae en ‘n groep vrouens wat presies dieselfde aanpassings dilemmas as ek beleef het.

Ek weet watter kitsbanke het altyd geld en watter om permanent te vermy.  Ek weet waar om amper alles te kry, al is dit nie onder Checkers se een dak nie.

My brein het aan die omgewing gewoond geraak en ons het nog nooit so veilig gevoel nie.

Dalk het fietsry skooltoe nie gerealiseer nie, maar Peperpot Natuurreservaat kan op voet of fiets verken word.


Sê dit tog net
!

Soms is die lewe oorweldigend!  Hoe ek ookal probeer het, aanpassings-depressie het my beetgekry en verlam.

My rolstoel het nie wiele gehad nie, maar ek was vasgekluister daarin.

My vyande: stilte en alleenwees.

Hoekom ek skielik gewig optel, kan ek nie verklaar nie, maar ek kan daarmee cope.

Nie almal hou kontak nie en nie almal verlang nie … party was seisoen-mense wat ek moes agterlaat.  Ander is vir-altyd mense waarvan jy min hoor maar weet hulle is daar.  Die 24-7 vriendinne en familie kuier amper weekliks oor ‘n Whatsapp-call.  Verskillende mense, verskillende verlange, verskillende verhoudings!  Alles is OK!

Dinge gaan nie loop soos ek hoop nie en dit was nie anders in Suid Afrika nie.  ‘Life happens.  People happen. Get up and Face it.”  Daar is nie ‘n ander manier nie, maar moenie jouself probeer oortuig dat jy dit alleen kan doen nie.

Niemand kan alleen wees nie.  Niemand moet alleen wees nie.

Somtyds is jou gesin nie genoeg nie!  Ons vier het mekaar, maar ons kort ook almal iemand anders.  Ons verlang na verskillende mense, verskillende kos en verskillende dinge en maniere in Suid Afrika.


Mari wag vir my
.

‘n Blou orgideë is in die fiets se mandjie gelaai, Mari is nou drie weke hier met ‘n beperkte Engelse woordeskat.  Sy kan nie bestuur nie en haar twee Kanadese seuntjies kan alleenlik Frans praat.  Sy kom slegs uit wanneer haar man naweke tuis is.

Mari het nou ‘n Harriet nodig, ‘n Lyf wat vir haar uitkyk voordat die stilte haar verlam en in ‘n donker rolstoel vaskluister.

Time to return a favor. 

 

Môre … Môre … ja beslis, Môre is die dag!

As hotelbewoner is my skedule eintlik baie dieselfde as voorheen.
05h30 staan ek op en maak die meisies wakker.
Teen 06h30 is almal gereed vir ontbyt, kosblikke pak en ons ry 06h45.
Ons arriveer ongeveer 07h15 by die skool. Ek maak oproepe huistoe tot so 08h00 en oefen tot 09h00. Teen 10h00 is ek klaar gestort en lees Bybel tot 11h00.
Dit los 2 ure vir admin of blog of iets tot die middagroetine 13h00 begin: girls by die skool 14h00, eet, oefen 15h00 tot 16h00. Terug by Hotel 17h00, huiswerk en eet 18h30. Teen 20h00 is almal gereed, tasse gepak vir môre, Bybellees en slaap. Callie kan 21h00 gaan slaap en my kersie word so teen 22h00 uitgeblaas. Dan slaap ek soos ‘n baba tot die wekker 05h30 lui.

Lyf sal nou met ‘n frons op sy gesig na die stukkie staar, sy oë uitvee en weer lees … net om seker te maak ek beskryf myself. Dit was my beplanning, ja … toe lui my wekker …

Ek staan byvoorbeeld NIE DADELIK op nie … dit neem dit ten minste drie keer se snooze en baie oortuiging om myself uit die bed uit te sleep. Ek dink soms redes uit hoekom die meisies dalk vandag maar by die hotel (of huis) moet bly … het almal nie soms ‘n af dag nodig nie? Ek weet dit is nou eers Maandag … OK, OK … Callie is reeds op en in die stort … ek het op ‘n stadium opgegee om haar wakker te maak, haar skedule begin te vroeg!!!! Emmie … wel Emmie is ‘n ander storie, amper … amper presies dieselfde ‘actually’ as haar Mamma toe sy ‘n kind was. Ek moet langs haar bed staan en haar SMEEEEEEEK op ASSEBLIEF nou op te staan. Haar tas is toe nooit gisteraand gepak nie en niemand het onthou om hulle Kickboxing sak gereed te kry nie. Waar het sy haar skoene gister uitgetrek en hoe op die aarde is dit ‘n halfuur later en haar hare en tande is nogsteeds nie geborsel nie? Môre!! Net môre maak ek haar vroeër wakker! Môre snooze ek … net eenkeer!

Teen 06h45 is ons die fokuspunt van die hotel. Dit is kosblikke pak (‘undercover’ … die ander gaste mag nie sien nie, ‘n spesiale vergunning) en ‘n eier bestel en ‘n bakkie oats eet en ‘n glasie lemoensap. Op en af, vat ‘n hap, op en af, vat ‘n sluk! Teen 06h50 is dit tasse gryp en hardloop, ek sal die rekening teken as ek terugkom! Die skoolklok wag vir niemand nie!

Dankie tog vir verkeer, die rit skooltoe is my gunsteling tyd! Ons musiek-kuier-of stiltetyd. Soms is dit hard en raserig tussen stories vertel en musiek deur; ander kere is dit stil maar gemaklik, elkeen in sy eie wêreld. Maar altyd saam.

My motiveringsvlak vir oefen is teen 08h00 aansienlik hoër as 05h30! Selfs as 05h40 … en ja! Ook teen 06h00! Party mense sal vir my goed sê soos “vir jou is oefen maklik, jy is mos maer!” Ek weet nie wáár die filosofie vandaankom nie! Daar is absoluut NIKS vleiend of maklik aan my burpies nie, ek slat neer van die eerste tot die laaste een soos ‘n walvis! Met elke push-up kom die grond vinniger nader en die opstoot stadiger. Teen rondte 5 is my bene so jellie, ek kán eenvoudig nie meer hardloop nie, nie eers op die plek nie.

Dalk is dit die lugdruk? Dalk sukkel mens net meer op die ewenaar?

Dit gaan klein bietjie beter met die skop en box gedeelte … ‘oh man!!’ Waar is my Martial Arts fiksheid heen?? Ek dink van môre af, as die meisies oefen, moet ek bietjie my tegnieke en fiksheid opskerp. Ek sit mos net en wag. Ja, môre!

As ek ‘n uur later bloedrooi en sopnat daaruit stap, wonder ek hoekom ek nie ‘n gym gekies het op die grondvloer nie? Die stel trappe is veilig vir niemand na 50 squats nie – en nee, ek het nie EENKEER met een enkele squat afgegaan tot by 90 grade nie, vir ‘n beginner is 40 sekerlik voldoende?

Uiteindelik by die hotel se swembad aangekom loop ek eenvoudig tot die grond onder my voete wegraak en val vooroor. Praat van 90 grade? Ek doen ‘n 90 grade invalshoek van die rand af. Daar is ‘n vreeslike gespartel wat moet lyk soos iemand wat verdrink, maar is eintlik die prentjie van diepe angs! Sien, ek het die bikinitop se bandjie nie ordentlik vasgemaak nie en na my grasieuse inval met twee bikini broekies onder die water geëindig … my longkapasiteit word onder ernstige druk geplaas sodat ek weer opkom met ‘n top op sy plek!

Die kelner het geen bestelling nodig gehad vir die rooi-gesig-sleepvoet-sukkelaar wat vooroor neerval op die swemstoel nie: ‘n Water en ‘n Coke staan vir my en wag!

Soos vroeër in die gym is niks aan my postuur, voorkoms of aksies langs die swembad vleiend nie: nie die in-of uitklim nie, nie die neersak nie … en beslis nie die ‘tan’ sessie nie. ‘In the absence of a hat’ gooi ek my rok oor my kop wat wapper in die skielike wind; ek bid dat die son net so bietjie genadig kan wees tot ek krag in my arms gekry het om om te draai. Ek oortuig myself die 10h00-ewenaarson geen skade kan aanrig nie.
As ek môre swembad toe kom sal ek die sonroom, sonhoed en vol swembroek onthou …

Ek gaan deur my lysie vir my dag: Ambassade bel vir ons visas, huis agent kontak, hare afspraak, mediese eise, eposse: my foon sal binnekort lui. Ek hoef nie ‘reminders’ op my foon te sit nie, die ‘Reminder’ vir bel my! Enige oomblik nou sal Lyf bel en vra wat doen ek terwyl hy eintlik bedoel het jy dit al gedoen. Dankie tog hy bel en kom nie hotel toe nie: oor die foon het ek nog altyd baie meer produktief en in beheer geklink as in lewende lywe. Ons albei wéét dit tog: as ek nie met Lyf getroud was nie, het hy my lankal ‘gefire’! Wil mos alles vandag gedoen hê!! Ek kon nog nooit verstaan dat Lyf-die-Reminder soveel stress op homself plaas om my en sy ‘to do’ lysies te memoriseer nie: geweldige, onnodige druk. Ek bewonder Lyf vir sy selfdissipline, maar dit maak my meer ontspanne uitkyk en benadering nie verkeerd of onproduktief nie? Gestel ek mis nou die Ambassade vandag, hulle is mos op dieselfde plek môre oggend? Die huis agent gaan nêrens heen nie.
Môre is inderdaad nog ‘n dag! En hier gebeur meeste dinge in elke geval of later of môre. My persoonlikheid is gemaak vir die plek!!!

In elke geval, toe ek so 11h00 se kant opgaan kamer toe om produktief te raak, was ‘room service’ nie net op ons vloer nie, maar besig IN ONS KAMER!

Nee-wat: my ‘cover’ storie is ‘rock solid’, Lyf kan maar bel.

Presies hóe dit gebeur het, kan ek nie verklaar nie: maar toe ek weer sien is dit 13h00! Ek moet nog die chloor van my lyf aswas, middagete vir die meisies voor hul kickboxing klas en gel in my hare kry wat ‘n sny nodig het by die haarkapper wat ek toe nie gebel het nie … dit was nou net 11h00?

Party dinge sal seker nie verander nie … ek was nog altyd ‘n ‘expert’ laatkommer, spoedige klaarmaker en op-die-nippertjie hardloper na die kar toe om gewoonlik net betyds by my bestemming aan te kom. Met my nuutste, gunsteling liedjie op ‘repeat’ vat ek die pad skooltoe. Die geheim is om koel en kalm te raak oppad na jou laat bestemming! ‘Look the part’ … mense het nog altyd gesê ek is ongelooflik effektief en voorbereid? Niemand hoef te weet ek het van my Bybelstudie, halfuur spaans op Babbel en middagete vergeet nie? O gats! Ek het ook heeltemal vergeet dat ek mos eintlik Nederlandse podcasts luister oppad skooltoe! Ek het so lekker konsert gehou, skoon vergeet om my Nederlands te verbeter!

Sien wat ek bedoel met ‘Look the Part’? Klim uit, groet almal kalm en beheersd, laat die meisies dink die pak ‘chips’ en ‘n piesang vir middagete was beplan. Jy gaan in elke geval niemand beïndruk met jou weergawe van ‘crisis and time management’ nie!
Tog, vir die soveelste keer vandag, besluit ek om môre beter te beplan … ek wonder hoekom het my Reminder nie maar ‘n tweede keer gebel nie? Dan sou 13h00 my nie so onverwags betrap het nie!!

Teen 17h00 begin ons uiteindelik eers met huiswerk. Soos verwag het die oefening perfek afgeloop: die meisies het ‘n lang lys redes gehad om vandag te mis, my met sulke jammer-gesiggies aangekyk dat ek hulle na so martelkamp toe stuur en gehoop ek sal hulle in my liefdevolle arms opsweep en huistoe vat! Dit het nooit gebeur nie so die aanvanklike stilte in die kar was dalk so bietjie onaangenaam. Dalk was hulle emosioneel afgestomp van moegheid? Ek weet nou ook nie álles nie!

Ek is stom verbaas as ons teen 20h30 eers klaar geëet, gestort en gehuiswerk is. Môre sal ek aandete vroeër gereed hê! Daar is altyd iets om voor dankbaar te wees as ons uiteindelik kniel in die aande: niemand is dood van die honger, in ‘n ongeluk, beseer tydens konflik nie … plus daar wag ‘n bed v ons almal!!!!!

Teen 21h00 smeek ek die meisies om ASSEBLIEF nou die ligte af te sit en te slaap. In my besige dag was daar nog nie tyd om die nuutste Episode van ‘Blue Bloods’ te kyk nie en ek is so nuuskierig om te weet wat op ‘This is Us’ gaan gebeur. Lyf wil baie graag saamkyk, maar ‘fatigue management’ is aan die orde van die dag! Onder 5 minute en Lyf is uit soos ‘n kers.

Wat ‘n dag! Rede om te glimlag 🙂 … sulke dae is nie uniek nie. Party dae loop soos stroop en ander soos ‘n warrelwind. ‘But somehow we manage.’ Altyd! Ek kry alles gedoen op tyd, betyds, al is dit dan nou nie Lyf se tyd nie. Daar is duisende ander soos ek wat soms net besig raak … al kan jy nie noodwendig presies verduidelik wat jou tyd so in beslag geneem het nie.

Ek lê en wag vir my ‘uit soos ‘n kers‘ oomblik wat eers iewers na 02h00 opgedaag het! Ek gaan gereeld in my wakker ure deur môre se lysies en beplanning! Elke nou en dan moet ek Lyf kry om op sy sy te draai sodat die snork kan ophou.

… dit is egter ‘n veel erger geluid wat ek hoor … ‘n aaklige geluid laat my wakkerskrik … onbeskof (as jy in agneem dat ek 02h00 nog wakker was) … kan dit wees?

Nee!

Ja – DIT IS!

Die verskriklike geluid is my WEKKER!
Dit is sowaar môre …
Snooze … nog net 5 minute, vandag sal Emmie vinniger klaarmaak as ál die gisters en Callie se hare sal die éérste keer gereed wees. Hulle het nou al geleer om vinniger tasse te pak.
SNOOZE! Ek het gister so hard geoefen, dalk moet ek hulle gaan aflaai en kom terugklim in die bed, ek moet die visas eers vanmiddag gaan haal.
SNOOZE! O aarde! Wat ‘n skerp lig is dit? Is Callie al klaar in die badkamer? Het sy vroeër opgestaan as gewoonlik? Kan ek dalk nog eenkeer snooze?

WAT? HOE? WANNEER? Dit is dan 06h00! Ek was dan gister so seker dat môre vlot gaan verloop?

Stadig kom ek regop, praat ernstig met myself: “Superwoman … regtig, jy moet NOU opstaan!”

Ghana se stofstrate na êrens of nêrens.

Dit is Maart 2018. Ghana het vinnig gekom, skielik en onverwags. Die projek sou duur tot Augustus en van daar af sou ons hele gesin pak en trek of Lyf sal terugkeer na die land van melk en heuning, soos ons mense altyd gedink, gehoop en geglo het. Suid Afrika.

Daar is darem baie dinge waaraan mens dink. Vir jare sê ek al ons sal nooit immigreer nie, ek is heeltemal te lui om te pak!

Hoe pak mens, byvoorbeeld, jou huis in ‘n tas?

Dit is nie net die keuse van klere en meubels nie, watter herhinneringe en gedagtes word gepak en watter los jy agter en hoop Alzheimers kom steel dit nie? Ek het so deur die huis gestap en gedink “Jy gaan saam, ag dankie tog ek kan jou wegsmyt, eish – vir jou sal ek moet insmokkel …”. Dit is nie net ‘n container wat getrek moet word nie … mens pak letterlik jou lewe in ‘n tas.

Die tweede groot kopseer was skool. Skielik sal ‘n nuwe jaar in September begin terwyl hulle hier eers Desember klaarmaak. Engels is nie die probleem nie, Engelse handboeke en terminologie … dit is heeltemal ‘n ander storie!

Nuwe mense.
Nuwe winkels.
Nuwe geld.
Nuwe strate.
Nuwe huis.

Hoe pas mens aan sonder jou seuns en skoondogters naby, ver van jou kleinseun, sonder jou ouers se skouers en boeties en sussies wat maar ‘n oproep ver is?

Ek weet nie. Ek kan dit nie vir jou sê nie. Wat ek wel vir jou kan sê is dat die onbekende mens laat beplan vir dinge wat nooit gebeur nie en mens laat bekommer oor paaie wat nooit jou pad gaan kruis nie.

Pak of nie pak nie: ons kan altyd droom. Nog altyd het ek hierdie idilliese prentjie van myself gehad in die stofstrate van Afrika met ‘n lang romp en leersandale, so lang, slap materiaal handsak skuins oor my lyf en los hare wat in die wind waai onder ‘n breërandhoed. So, het ek gedroom, sou ek die verlang en bekommer in die stofstrate van Ghana aanpak.

Ek het egter nie ‘n enkele treë gegee op enige pad in Ghana nie.

‘n Maand later het ek en Lyf weer saam die teerpaaie van Gauteng aangedurf en in die roetines geval van pre-Ghana. Asof Lyf nooit weg was nie.

Iets wat nooit was nie, het tot ‘n einde gekom. Die stofstrate van Ghana gaan toe nie almal mark toe nie …

Die strofstrate van Ghana se doel was heeltemal anders as myne, soos God se plan meestal is. Leerskoene loop dalk lekker op ‘n stofpad, maar jy sukkel op die los seesand. Soms moet ons maar ietsie aantrek vir die warm teerpad en ander kere het ons nodig om klimtoerusting uit te haal vir die klim boontoe of die abseiling af aarde toe. Dis nogals die moeite werd om ‘n paar spykerskoene op bystand te hê wanneer jy daai ‘sprint’ op die tartarbane voorlê … maar meeste van die tyd kan jy maar kaalvoet in die tuin loop of met jou gemaklike slippers in die bed bly, want jy gaan nêrens.

Soms is ons werk en ons doel elders, maar meestal is dit net hier – by die huis tussen jou eie mense.

Ghana se stofpaaie het my geleer om ander vrae die vra. Dalk nie wat op te pak nie maar eerder wanneer moet ek pak.

Op Ghana se ongeteerde, onduidelike paaie het ek besef ek beplan, bekommer, droom, verlang en huil maklik terwyl ek eintlik net geduldig moet wag tot God sê DIS TYD!

Of dit tyd is na nêrens of êrens, trek gemaklike skoene aan, gooi so lekker slap sak vol geloof oor jou skouer, ‘n hoed vol drome op jou kop en stap vol verwagting na waarheen die pad jou ookal lei.

Aspoestertjie se Handsak

Drie dae voor die troue voel ek soos Aspoestertjie: ek het ‘n prins en ‘n uitnodiging …

Ek sou nooit kon raai hoe my goeie feë die dag gaan red nie … wag, hier is my Storie!

Ma van die Bruidegom kort ‘n rok, towerskoene en natuurlik ‘n klein, fyn handsakkie!

Die familie se stryd en stories om die gepaste uitrusting te kry is Vrydag aand gevul met ure en rande, dasse en baadjies, oorbelle en sykouse, skoene en handsakkies!  Ek luister en lag na elkeen se storie, opgewonde om die storie by die persoon te sit … om te sien hoe elkeen se persoonlikheid en smaak uitgebeeld gaan word deur ‘n stuk lap om die lyf en wonderbaarlik sal saamsmelt om ‘n ongelooflike familiefoto te vorm!

Enige iets vir Boeta se troue!  Vandag is dit donker grimering, haarsprei, ‘n duur rok, fluweel baadjie en natuurlik my asemrowende skoene: goue blomme op swart.  Hulle skreeu TROUE: uniek, spesiaal uitgesoek om van my blomme ‘n aandrok te maak.

Ek stap die vertrek binne, dit word doodstil soos toe Aspoestertjie almal se asem weggeslaan het met haar aankoms by die paleis.  Toe ek my prins by die koets ontmoet het daai blou oë in ‘n pak klere my hart vinniger laat klop en vir ‘n oomblik konsentrasie laat verloor … Lyf is nog so ‘handsome’ soos die eerste dag wat ek hom ontmoet het en ook net betyds om my te vang voordat ek my paar blink sykouse flenters val!

My Aspoestertjie oomblik ‘n totale ramp!

Lyf wou my nog met bewondering aanstaar, maar die val het die oomblik geruïneer en die skoene het iets heeltemal anders vir hom geskreeu: “Help!  Seer Voete!  Gevaar!”  Die laaste keer wat ek sulke hoë skoene gedra het was op ons eie troue.  Die dominee het ons skaars man en vrou verklaar toe is die skoene uit!  Die registers is met kaalvoete geteken en hy moes net keer of ek stap nog kaalvoet by die kerk uit ook!

Ons was reeds laat, so ek het vinnig gaan platskoene aantrek en die hakskoene in ‘n geleende handsak gedruk vir later!

… dis korrek, ‘n geleende handsak!

Geen winkel het die perfekte handsak besit nie … ‘n Fyn, pikante handsak kan ‘n lipstiffie hou, maar nie ‘n paar skoene nie.  Ons almal weet tog die hakskoene is hoofsaaklik vir die fotos en die kapel en ek kan tog nie die hele dag met ‘n paar skoene in my hand rondloop nie?  My eerste goeie feë was besig om te stryk toe ek haar handsak gewaar … was dit baie mooi?  Seker nie!  Fyn?  Gladnie!  Pas dit by my uitrusting?  Hoegenaamd nie!

Die goeie-bediende feë toor toe haar handsak in ‘n skoensak.  Ek gooi sommer alles wat jy moontlik nodig het om jou neus te poeier ook daarin!  Die familie is skaam en geskok … maar Aspoestertjie het nog nooit so groot handsak, goue skoene of ‘n bediende gehad nie, sy’s ‘happy’.

My tweede goeie feë se naam is Uber …

Ons was amper by die venue toe my skoonsus laat weet sy staan met my een skoen in haar hand!  Hoe ek dit reggekry het om net een skoen in te pak sal niemand weet nie, maar my goeie-bediende feë het het dit opgespoor en Uber kom die familie eers ‘n uur later oplaai.  Ek kon sien hoe ek op al die fotos verskyn met ‘n platskoen en ‘n hakskoen, hoe seer my knieë gaan wees van die ongelyk loop … ‘n totale katastrofe!  ‘The talk of the wedding!

Die goeie-drywer Uber feë toor toe die tyd, laai die familie vroeër op sodat Lyf net betyds die verlore skoen aan my voet kan sit, my optel en met die trappies ophardloop sodat ek met twee towerskoene voor die bruid by die kapel opdaag.

Die handsak het inderdaad towerkragte gehad.  Almal was skaam om met die sak gesien te word, maar Lyf se bril het ‘n plekkie gekry, Oupa se beursie en almal se ‘photobooth’ fotos.  Daar was snesies toe ons trane afgevee het met Boeta se ‘speech’ en ‘n keuse van lipstiffie vir laataand fotos.  Daar was ‘n plekkie vir die strooimeisie se geleerde kouse en ons ringdraer-kleinseun se kruisbande.  Ja, almal het uiteindelik baat gevind by my bediende se geleende handsak!

Die dag was gevul met ‘n sprokie van ‘n bruid, ‘n seun om op trots te wees, die perfekte dag waar mens sjerrie drink in klein, fyn teekoppies en roosterkoeke eet in mooi klere.  Snaakse fotos by die photobooth in brille, vreemde hoedjies en skandelike verklarings soos “I came for the cake!”  Van die ongelooflike oxtail tot die ‘spot-on’ DJ!  Dit was inderdaad die perfekte troue!

Vandag was beslis ‘n sprokie … almal het fees gevier tot die bruid en bruidegom ons om middernag verlaat het.

Ek was Prinses Aspoestertjie vir ‘n dag met my bediende se handsak en storievertel-towersskoene.  Middernag het die einde van ‘n Perfekte dag aangekondig, en die begin van ‘n ‘happily ever after’ vir ons aantreklike, stil seun en ons nuwe, donkerkop dogter!

Sop vir ‘n Recce!

Dit is vir my baie opwindend om te hoor van die Recce’s se “WALL OF SHAME”!  Hier lys hulle jou naam as jy valslik loop en rondvertel dat jy eens ‘n Recce was.

Die RECCE’s is ‘n eretitel vir sowat 1200 manne wat letterlik bloedgesweet het, ‘n graad van deursettingsvermoë gewys het en ‘n ander mening kom heg het aan die term selfdissipline.  Die klomp manne weet wat dit is om aan te gaan met jou brein as jou liggaam eenvoudig nie meer kan nie.  Die manne het iets wat jy nooit sal hê nie: Recce Keuring!  Hulle het nie net ‘n vreesaanjaende proses oorleef om die titel Recce te verdien nie, maar was betrokke by operasies, lewensreddings en ‘truly life changing events’ waarvan niemand weet nie.

Die oomblik toe jy so om die braaivleisvuur vertel het jy was ‘n Recce, het jy jouself uitgegee as ‘n ‘fraud’ … want ‘n uitsonderlike kenmerk aan die groep manne is nederigheid.  Die manne praat en vertel nie braaivleisvuur-stories nie, hulle gooi nie feite en ervarings rond om iemand in die kroeg te beïndruk nie.

Daar is ‘n soort kameraderie tussen hulle, of hy nou in die 70’s of in 90’s gekwalifiseer het.  ‘n Menslikheid en ‘n waardering vir ander mense ten spyte van dit wat hulle self bereik het.

Die afgelope naweek het ek so bietjie Recce beleef by die Recce Mission: ‘n Mountainbike en Trailrun Challenge wat deur ‘n klomp oud-Recce’s aanmekaargesit is, ‘n roete deur Dullstroom se berge.

Recce-kode?  As hulle praat van ‘n Challenge, bedoel hulle Challenge.

  • Niks hier gaan maklik wees nie.
  • Nie almal gaan klaarmaak nie.
  • Party gaan nooit eers wegspring nie.
  • As jy egter nou by die wegspringpunt staan is dit met alle intensie om laat vanaand die eindstreep oor te steek.

Op die hoogste punt van Mpumalanga het ek so bietjie Recce-bloed en geaardheid beleef.  Ons gesin het die voorreg gehad om die waterpunt te beman.  Al die komberse wat ons besit is uit Gauteng uit saamgery, want verlede jaar was dit 2 grade gewees toe die manne tussen 22h00 en 02h00 daar aangekom het.  Een van die besonderse mense was my eie liewe Lyf, saam met sy jarelange vriend en fietsry partner.  Hulle verstaan die betekenis van ‘deur dik en dun’ so bietjie anders as ons: “deur kranse en valleie, bebloede knieë en verdwaal, van begin tot einde trap en sweet ons saam”!

Waterpunt 6 was anders … as jy op die punt aankom het jy sowat 170km afgelê en nog sowat 50km oorgehad.  Jy het besluit om die afdraaipunt op die makliker roete verby te steek en die opsies om met ‘n voertuig verder te gaan van die hand gewys.  Jy is een van die 19 uit 80 ryers wat besluit het om die Recce Challenge klaar te maak, en bevoorreg was om tot hier te kom sonder meganiese of gesondheidskwessies wat jou rit kortgeknip het.

Daar by waterpunt 06 het ek gesien hoeveel ‘n opslaanstoel werd kan wees. Dit is op die berg waar ‘n koppie warm sop nuwe betekenis gekry het.

Dit is nie die normale 220km nie: dit is bergklim en fietsdra, navigeer en soek na ‘n tweede of derde verdwaal.  Dit is op jou saal van 09h00 af.

… dit is neersak in ‘n opslaanstoel en dankbaar smeek-vra vir nog ‘n koppie sop …

Die eer was myne.  Ons gesin s’n.  Elke gesig sy eie suksesstorie.  Die onseker opdraendes in die donker berg sê iets van deursettingsvermoë en die selfdissipliene van elke man wat uiteindelik aanmeld by waterpunt 06.  Nommer 01 is die enigste ryer wat die berg in daglig kon sien en ons sprakeloos agtergelos het … waar is sy moeg?  Ek onthou die man wat die maan bewonder het gesit en gesels het asof hy die nag saam ons gaan kamp.  Die ou met die  geelbaadjie wat plat op die grond langs sy fiets gaan sit asof hulle beste vriende was en my laat wonder het of hy ooit weer gaan opstaan.  Ongeskikte Theuns wat oor alles op die pad gekla het en my hulpvaardige meisies afgejak het.  ‘n Bekommerde lang man oor sy swangervrou wat op die einde wag en die chatterbox wat op Oros ry.  Daar was ‘n moedelose ou wat my met glasoë bekyk het en die een wat van Vryheid afgekom het vir ‘n uitdaging.

Drie sal my egter vir altyd bybly.

 Nommer 058 is ‘n man van 67 wat 02h30 die oggend by ons opgedaag het.  Hy was vars en rustig en sterk – sy kop was reg.  Hy het in die lewe al geleer jy jaag jouself nie.  Die eindpunt is net so belangrik soos die ‘journey’ soontoe.

Span 212 het 03h00 Saterdagoggend by ons aangekom: yskoud, braaf en vasbeslote om klaar te maak.  Daar was iets baie spesiaal en baie mooi aan die span: hulle was twee middeljarige vrouens.  Daar was iets mooier aan 03h00 as enige ander oomblik: die natuurlik instink van ‘n man om ‘n vrou te beskerm en op te pas.  Hulle is soos dames gevoer en met ‘space blankets’ warm toegedraai.  Ekstra sop is ingepak vir die laaste been wat voorgelê het en ‘n voertuig het agter hulle aangery tot hulle teen daglig oor die einstreep gery het.  Geharde, sterk manne het hulle met blydskap, respek en prys ingewag!  Dit was die mooiste mooi dat ‘n vrou altyd ‘n vrou sal bly, dat ‘n man haar gaan soek en oppas tot die einde … want dit is wie hulle is.

Jakes was die enigste een wat 40km kon draf en 170km daarna met sy fiets kon ry.  Die nederigste van almal wat daai aand in die maanlig aangekom het.  Ons het hom nie gesien nie, ons het die fietsbande op die pad hoor aankom.  Hy het die helder volmaan so waardeer dat hy sonder sy lig daai bult uitgery het!

Na sowat 2 ure se slaap in ‘n yskoue tent onder foelie-lankens het ons weer ons punt bymekaargemaak en in die bakkie gelaai.  ‘n Vrede het saam met ons ingeklim, die gedagte van God se perfekte skilderye in die vlaktes om ons.  Ons het so twee ure na die laaste wenner daar opgedaag toe ek my eer ontvang: die ryers het met dankbaarheid gepraat van die Sop Tannie!  Na 220km se rowwe terrein onthou hulle die Sop-Tannie. 

Het die 220km van hulle Recce’s gemaak?  Beslis nie!  Maar vir eendag, in my oë, was daar iets Recce in elke Sivvie wat ons daarbo kon ontmoet.  Iets onbeskryflik nederig en vervullend aan die klein aandeel van ‘n koppie sop vir ‘n Recce … ‘n Recce vir ‘n dag!

Wall of Shame – SASFA – South African Special Forces Association

http://www.recce.co.za/wall-of-shame/

As die man weg is, Breek die huis

Dit is ‘n welbekende feit dat sodra jou man landuit gaan breek iets by die huis.  Lyf het skaars met sy alie op die vliegtuig geklim toe die reuk van ‘n geblokte drein my tref.  Daar is loo-paper­ by die huurder se drein wat in die oprit afspoel.  Ek weet nou nie hoeveel toiletpapierblokkies te veel is per toiletbesoek nie – maar ek is heeltemal oortuig sy oorskry haar kwota!

Twee dae later erken ek die wedstryd tussen ek en die swembad is beslis: Swembad 1, Nossie 0!  Om die sand in die bodem opgesuig te kry is ver bo my creepy crawley–backwash–blare uitgooi kennis.  Die gawe swembadman het ‘n assesering kom doen en toe vir Sam gestuur om ‘n timer te installeer, die swembad te ‘vacuum’ en tot my stomme verbasing is die swembad so 20 minute later silwerskoon!  Ek bedoel, die swembadmense is miracle workers … nee regtig!

Sam weet dit nog nie, maar wanneer hy die vierde keer terugkom gaan die besproeïng afgaan op drie verskillende stasies wanneer hy die bedrading probeer uitsorteer dat die timer kan werk.  Eers toe ek die swembad se krag by die hoofkragbord af -& aansit het die timer uiteindelik gewerk!

Dit is met ‘n dikbek dat ek die volgende dag vir Goodman ontbied om met my skottelgoedwasser te kom gesels.  Die outjie weier om water uit te pomp!  Ja, Ja!  As die begroting knap is, is dit seker nie prioriteit om jou skottelgoedwasser reg te maak nie … nee!  Wat sê ek?  Ek praat absolute nonsens!  Die skottelgoedwasser is by verre belangriker as die geblokte drein! 

Intussen is Joseph die tuinier is so gaaf om my kar te was en te suig.  Ek wil hom herhinner dat ek oor ‘n paar minute moet ry om my middagrondtes te doen … maar Joseph is skoonveld.  Ek roep … stilte!  Ek stap rondom die huis, maar Joseph is weg.  Ek wil vir Johannah die bediende vra of sy vir Joseph gesien het, maar daar is geen teken van Johannah nie.  Paniek vat my beet: het Goodman hulle in sy Lynnwood Appliance Trokkie gelaai – is hy ‘n serial killer?

Ek wil histeries begin roep toe ek die gekonkel ruik … en Goodman het niks hiermee uit te waai nie.  Ek kry vir Joseph en Johannah met bekommerde auras agter in die motorhuis met my persoonlike gereedskapboksie – wat Lyf net met toestemming mag gebruik-, maskingtape … en die stofsuier.  Hulle is besig met ‘n desperate operasie om die stofsuier se lewe te red.  Johannah het die reggekry om die pyp van die stofsuier af te breek asook die elektriese koord uit die masjien uit te trek.  Dit is nie ‘rocket science’ om te verstaan hoe dit gebeur het nie, en ek dink Johannah sal vir ‘n rukkie eers ‘n skoppie en besem moet gebruik!

Intussen reën dit al vir dae aanmekaar.  Ek kry so 22h00 ‘n sms en ‘n foto van die huurder.  Dit lyk of die ceiling enige oomblik gaan uitval soos die water terugstoot op die dak.  Nog ‘n katarsis!

Die oggend het ‘n sms gekry om te hoor of daar so baie miere by ons ook is: het die girl nog nooit van Anttrap gehoor nie?  Dink sy die groen goed op die vloere is mooi??  Nietemin – Anttrap werk nie vir kokkerotte of ander klein aaklige goggatjies wat ek op die kombuisblad kry toe ek ‘n laatnag koffie gaan maak nie.  Die klein grillerige goedjies wag tot die huishouding stil is voordat hulle toeslaan. 

Die perdebynes is aansienlik groter!  Ek sien dit toe ek vir my vriendin koffie aandra stoep toe daardie Saterdag.  Sy sê mens moet hulle met Doom spuit, maar sy het nie gesê wie spuit en wie hardloop nie.  Soos ek halfpad moedeloos my hande in my hare steek en dramaties my kop agteroorgooi vir al die probleme sien ek nog een: ‘n tor het sy pad gekry deur ‘n dakbalk!  Dit lyk soos ‘n perfek geboorde gaatjie!  Die outjies maak een gaatjie en vreet mos van binne af alles op.  Jy dink nog daar is ‘n dakbalk, dan lê daar net stof op die vloer!

Doelbewus kyk ek net anderkant toe: weg van die perdebynes, weg van die tor se gat … reguit in die houtdeur se miernes in.  Waar kom al die goed vandaan?  Was dit nog altyd so?  Hulle het letterlik ‘n sentimeter se deur al opgevreet!

THIS ENDS NOW!!  Dit is duidelik dat sespotiges ‘n komplot smeer om ons huis oor te neem!  No Mercy!  I am coming for you … 

Uit die aard van die saak het ek ‘n skielike, dringende afspraak met Builders Warehouse.  Ek jaag my vriendin skaamteloos weg en ry dadelik.  Ek is nou ‘n Girl on a Mission.

Lyf sê altyd Builders Warehouse is ‘n gevaarlike plek: Ek kon dit nooit verstaan nie, jy gaan dan soontoe om probleme op te los.  Maar dit is juis die gevaar:  soos jy deur die rakke loop om ‘n probleem op te los, besef jy hoeveel ander problem jy het.  Dit is nie net gif nie, dit moet opgespuit word, jy moet jou oë beskerm, jy moet seker maak jy het ‘n masker sodat jy nie perongeluk ‘n sluk gif inkry nie.  Die hoeveelheid oplossings vir my probleme is so oorweldigend ek besluit om die botteltjie gif, safety goggles en spuitkan te vat, die trollie te losen til toe te hardloop.  As ek nie meer goed in my hande kas vashou nie, kan ek dit nie vat nie.  Ek sien die stofsuier naby die til is vandag op afslag, Suzelle se DIY boek klink vandag vir my na ‘n handige idee en ek wonder of ek nie maar weer die trollie moet kry sodat ek alles kan inlaai nie?  Gelukkig roep ‘n kassiere my en red my van my van al die oplossings. 

Daar is nie ‘n oomblik te mors nie: ‘n swartsak is my overall, SPAR se onherwinbare plastieksak pas goed oor my kop, die safety goggles is ‘n perfect fit, en die masker sal help dat die kopbedekking nie afgly nie.  Geen sespotige gaan my vandag vryspring nie.  Met my geel skottelgoedhandskoene besef ek met ‘n skok is ek ‘n komieklike mass murderer.   Ek smeek verGIFnis met elke spuit.  In die dierewêreld moet jy jou terrein merk – ek gebruik net nie my blaas nie, maar ‘n kan!

Lyf is so week weg toe ons al drie siek word.  Die Vrydag oggend het ek met ‘n seerkeel opgestaan en vrot van die verkoue die aand in die bed gaan klim.  Twee dae later het Callie skielik begin bewe op die bank: yskoud en spierwit.  Teen Dinsdag bel die skool en kry ek vir Emmie so bleek soos ‘n lyk met ‘n koors van 40 in die siekekamer.  ‘n Hele week se verlang-verkoues. 

As mens se neus mos nou geblok is, dan ruik dinge maar anders.  So die vreemde reuk in die badkamer het my nie dadelik gepla nie.  Maar toe Johannah opdaag is dit duidelik dat iets iewers doodgegaan het.  Ons soektog na ‘n dooie rot begin.

Ons soektog sluit in die kas uitpak, was en sommer gif – net vir ingeval die bendes besluit het om badkamer toe te trek.  Volgende plek waar ons kyk is in die badkamer lig.  Ek het al gesien hoe duisende klein goggatjies uit daai lig val as Lyf die gloeilamp ruil, so ek en Johannah trek weer ‘n keer ons werkspakkie aan: Swartsak oor die klere, safety goggles en ‘n onherwinbare SPAR sak oor ons koppe en maskers om te keer dat geen dooie miggie ingesluk word nie!  Uiteindelik het ons die vier skroewe so kop onderstebo losgekry; dit is nie dat ek nie met ‘n skroewedraaier kan werk nie, maar so kop onderstebo op die wankelende leer terwyl Johannah heeltyd advies hier van onderaf gee het my so effens gedisoriëreer.  Die ligdeksel kry sy dosis seep en water en ‘n ordentlike lagie gif.  Dit vat nog langer om die deksel terug te kry; behalwe dat ek weer kop onderstebo moet werk, maak die skottelgoedhandskoene skroewe vasdraai moeiliker.  Maar ek raak nie aan gif nie!

Volgende aan die beurt is die extractor fan in die stort.  Ook hier sukkel ons en kry niks dood of stink nie.  Johannah is blykbaar baie opgewonde om alles eers te was en silwerskoon terug te sit.

Ons het tot die slotsom gekom dat daar ‘n dooie rot in die badkamer se dak is.  Saam het ons besluit om uit te hou tot Joseph die tuinier Vrydag kom want nie een van ons gaan in ‘n donker dak met rotte soek na ‘n lyk nie.

Saam met Vrydag het die reën gekom.  Die woonstel se dak lek al hoe erger en die tuin is papnat – so Joseph kom nie vandag werk toe nie.  Ek het geen ander keuse as om die badkamer te vermy die hele naweek nie.

Maandag gaan ek in om die wasgoed te kry en trek sommer die handdoeke so van die reëlings af.  Die vloerhanddoek kom op my gesig te lande … saam met die dooie rot!

Eers is ek geskok!  Toe gril ek vreeslik vir die dooie rot in my gesig.  Maar ek sit uiteindelik plat op die badkamervloer en lag soos die storie in my gedagtes uitgepluis word … 

Sien die dooie rot kom van Sophia die Kat af.  Die nag toe Callie siek geword het, het die bure gekuier en geraas en ek het die badkamer deur toegemaak, onwetend dat Sophia  die kat binne was en toe vasgekeer is met ‘n groot nood.  Emma het nooit die handdoek opgetel nadat sy gestort het nie … wat moes Sophia nou ook anders doen as haar sandbak ruil vir die handdoek?

Ons het nooit ‘n skroewedraaier, handskoene of sunlight seep nodig gehad om die rot op te spoor nie … ons moes net die handdoeke was!