Deur die vensters van my eie auto.

Ek ry deur die teerpaaie van Paramaribo in Suriname … by die meeste zebrastrepe is die lyne teen die sypaadjie al wat oorgebly het.  As jy nie weet waar die strepe en bane is nie, gaan die lyne op die pad jou nie help nie.

Waarvan praat ek?  My nuwe tuiste natuurlik.  Dit klink nog so onwerklik soos drie maande gelede: September 2018 het die miskien begin, Oktober 2018 het ons die stukkie wêreld ontmoet en daarna was dit die chaos van organiseer en beplan om ons lewe in ‘n boks te pak vir die trek na Suriname waar ons 2019 ons oë oopgemaak het na die 25-uur se reisplan uit Suid Afrika.

‘n Stukkie Afrika in die Noorde van Suid Amerika.  Toeriste aantrekkings sluit in die Ghana Jungle Tour waarheen Ghana-slawe gevlug het en vandag nog woon soos in Ghana voor hulle weggevoer is.  ‘n Regte Stukkie Afrika hier op ons voorstoep.  Die tweede verassing is … Nederlands.  Jip! Dit is die voertaal.  Nie Spaans wat Suid Amerika domineer of selfs Engels nie.  Rou Nederlands waar woorde soos Jongeling nog gebruik word vir klein kinders, jy jou Brooddoos met kos skooltoe vat en jy in die Hotel woon, nie bly nie.  Ons nuwe lewe is nou op ‘n stukkie van die Amazone en die Ewenaar.  Dit is tans die Winter-Reënseisoen wat beteken dit reën ‘n rivier vol by die voordeur van die hotel en is 31 grade sonskyn agter by die swembad.  Jy kan oor die hoë brug ry – hoog genoeg sodat skepe onderdeur met die Surinamese rivier kan vaar hawe toe – na New Amsterdam waar jy meer sal leer van die Boeroes wat uit Nedeland gekom het, terwyl die Geskiedenis in die Surinaamse Museum aan die kant van die brug vertel word uit die oog van die ‘locals’ en die Politiek.

Ons beleef die wêreld deur die vensters van Lyf se werksbakkie of die hoteldrywer se auto … alles bly vreemd.  Al lyk dit bekend, bly dit vreemd … ek weet eenvoudig nooit waar ek is nie!

Ons is steeds hotelbewoners.  Wie sou nou dink jy kan ‘n ‘regular’ wees by ‘n hotel?  Die meeste staflede het ons gegroet soos ou bekendes en onthou van Oktober af.  Met ontbyt vra jy nie meer vir koffie nie, hulle weet jy drink koffie met melk of verkies lemoensap.  Die sjef is verbaas as hy by jou tafel aankom met twee gebakte eiers, ‘sunnyside up’, maar jy sluk ‘n lepel Oatspap af vir bietjie verandering.  By die swembad sit jy vir ‘n kort rukkie voor jou Virgin Strawberry Daiquiri opdaag en vir Lyf ‘n yskoue … Cola.  Nee!  Nie ‘n yskoue bier nie; Lyf is 24 uur aan diens en ‘n telefoonoproep ver van groet en ry … wat my weer afhanklik maar van ‘n drywer.

Ek kan nie presies sê hoekom ons nog nie in ons huurhuis ingetrek het nie.  Dalk ‘n dispuut oor wie die verskriklike duur meubels gaan betaal en jammerte dat hulle nie maar ons meubels met ‘n skip saamgestuur het nie?  Aanvanklik was die ‘window shopping’ nogals irriterend gewees.  Wie neem nou ‘n foto van elke liewe item wat jy in jou huis wil hê van ‘n teelepel tot ‘n kopstuk.  Wie sit dit in ‘n dokument vir die nuwe maatskappy se HR afdeling en trek ‘n ‘spreadsheet’ op met pryse?  Of dalk is die uiteindelike vraag wie was die meeste verbaas toe die spreadsheet ‘n ‘autosum’ aan die einde doen?  Die spreadsheet se naam is ‘Reality Checker’ … en ons verblyf is pas verleng met nog ‘n week.

Ewe geduldig het ‘n ander drywer my elke dag na ‘n ander meubelwinkel toe gevat.

Ja ek weet ek kan self bestuur!!  Hier buite staan ‘n splinternuwe Ford Kuga wat geleen is tot ek my eie kar kry.  Ek kan sê dit is eenvoudig te gevaarlik om in ‘n vreemde land se Ford Kuga in te klim met ‘n nuwe Samsung foon …

Bang?  Asseblief – enige Suid Afrikaner met ‘taxi-negotiation-skills’ kan omtrent enige plek in die wêreld bestuur.  Het ek genoem dat ABS brieke waarskynlik in die land ontwikkel en getoets is?  Meeste hou dalk by die 40 km/uur spoedgrens, maar bitter min ry stadiger – spitsverkeer of nie.  Dit is ry en briek!  Ry en briek!  Surinaams vir Stop-tekens is ‘Yield-and-Go”.  As dit oop is, ry jy!  Jy sal vinnig ‘n hoeter agter jou hoor as jy vir ‘n oomblik dink jy moet by ‘n stopstraat wag, kyk en dan ry.  Ain’t gonna happen!   Die paar robotte is hier slegs vir wegtrek-kompetisies: wie is eerste uit die blokke – jy of die ou agter jou??  Jy druk jou neus so bietjie vir bietjie in tot iemand so gaaf is om in spitsverkeer vir jou ‘n plek te gee of … wel … tot jou neus so voor iemand is dat hy moet besluit of hy vandag in jou wil vasry of jou ‘n plek wil gee.  En die selfvertroue waarmee die klomp so indruk is indrukwekkend:  jy dink nog jy ry, dan kom hy hier voor jou verby gery.  Callie sê vir ons is daar geen kort-of agterpaadjies nie: as ek bestuur gaan alle paaie lank vat!

Vir die meisies se gemoedsrus is dit dus beter as ‘n chauffeur hulle by die skool aflaai en dit pas tog heeltemal by die profiel van ‘n kind wie se adres MARRIOT HOTEL is?  Watter hotel-kind se Ma ry haar rond?  REGTIG???

My ‘Fear of the Unknown’ is bestuur.

Die meisies s’n was ‘n nuwe skool met ‘n nuwe taal en nuwe reëls, nuwe kinders, nuwe ALLES.  Dag een het hulle reeds 06h00 gereed gestaan om te ry en baie senuweeagtig gewag vir ontbyt wat toe eers vanaf 06h30 bedien word.  Hoe moes ons ook nou weet die skool is slegs 15 minute van die hotel af … dit is nou met Lyf of ‘n drywer agter die stuur!  Die onseker bang gesiggies wat die oggend oorhandig is in die hande van die Graad 5 en 9 onderwysers het teen 14h00 die middag verander na gelukkig, vreedsaam en … sterk!  Hulle het dag een verower.  Emmie het die hele 45 minute se spitsverkeer hotel toe gepraat en gesels terwyl Callie stil en vreedsaam in haar eie Online-Schooling wêreld by die venster uitgekyk het.  Dit klink of Emmie terug is na vakansie en ken al agt klasmaats se name afkomstig van China, Suriname en Nederland.  Callie … sy kan nie minder omgee wie die 10 ander is nie?  Sy is gelukkig om drie periodes ‘n dag saam met hulle te spandeer en die ander 5 skool te gaan op die Internet.

In twee weke het baie gebeur; nie alles nie, maar baie.

Oujaar het ons die massas ingevaar in Paramaribo se strate.  ‘n Gedeelte van die stad word toegemaak en almal van Suriname kom hoofstad toe waar maatskappye klappers skiet van 100m of langer (afhangende van die jaar se sukses).  Ek en Lyf was reg om ‘n bier saam die locals te drink en in die strate saam die vreemdes te dans toe ons die bleek en angstige gesiggies van die meisies raaksien.  Klank kom uit elke derde UNO se kattebak – oorverdowend, indrukwekkend.  Om nie eers van die Bierman te praat nie – daar is meer biere in sy klein karretjie se kattebak as ‘n Shebeen in Soweto.  Volgende keer los ons die meisies by die huis en gaan ontmoet die ‘locals’ op ons eie!

Die sirkus uit Mexico was fantasties: dit is groot soos toe ons kinders was.  Die hele dorp was al daar, almal praat daarvan – vir ‘n maand lank is dit op almal se lippe!  Hulle is geskroef as hulle Noord wil naam maak, Trump sal dit nie toelaat nie, so die Suide sal dit wees!  Ons was presies waar ons hoort:  my span het uit hul mae gelag, gelukkig om bymekaar te wees al is dit so ver van alles wat bekend is.  Ons het deur die skielike reën in absolute vrede sopnat gesit en sirkus kyk!

Lyf het sy pad tussen hotellewe en die myn gevind en ons met selfvertroue agtergelaat om ons eie ‘battles’ te ‘face’ en te ‘fight’.

Taal is moeiliker as wat ek gedink het.  Alhoewel daar soveel Afrikaanse woorde in elke gesprek voorkom weet ek eenvoudig nie wat iemand vir my probeer sê nie.  Opwindend, het ek spoedig besef, is nie ‘n woord om ligtelig te gebruik nie.  In Nederlands het dit ‘n seksuele konteks en is dit nie dieselfde ‘excitement’ wat ons in Afrikaans ken nie.  Ek is so lief vir opwindende stories en om opgewonde te wees!!!  Jy sou dink ‘n nuwe taal moet jy net leer praat … maar jy moet ook leer om sekere woorde nie te praat nie!

Derdewêrelds verstaan ek nou anders?  Uit die vensters van elke drywer se ‘auto’ sien jy ‘n land wat so half in tyd gaan stilstaan het.  Die Apoteek het ‘n rak agter ‘n toonbank waar slegs die apteker toegelaat word – ‘n rak met die absolute basiese medisyne waar sinus nie bestaan nie en niemand nog ooit van depressie gehoor het nie.  Hier is die petroljoggie so belangrik soos die kelner of die Hotelbestuurder.  Om te weet waar die strepe eens geverf was op die pad, moet jy die een voor jou volg.  Die eerste robot-weergawes staan hier oor die pad en pronk en jou selfoon kontrak is nog op papier.  Alle karre is oud, behalwe die expats wat company karre ry en seker die rykste politikuste of ‘n besigheidsman hier en daar.  Die geboue is jare laas onderhou: langs die een winkel val ‘n houthuis inmekaar en aan die ander kant het ‘n Chinees sy winkeltjie oopgemaak.  Hy kan nie ‘n woord Nederlands of Engels praat nie, maar kry dit reg om sy produkte in SRD te verkoop.  Hier is nie ‘n SPAR op elke hoek nie, die hele stad het twee soortgelyke winkels.  Hier is nog ‘n regte egte café met melk en brood en dalk ‘n suigstokkie en toiletpapier af in die straat.  Soos orals in die wêreld is die meeste arm en ‘n paar is ryk.  Maar hier stap ‘n Christen uit die Kerk uit en groet die Moslem oorkant die pad.  Niemand praat af na ‘n ander nie.  Dit is ‘n land waar daar een volk oorgebly het uit ‘n geskiedenis van Boeroes, slawe uit Indie en Ghana of die intrekkers van Indonesië en China.  Hier is nie rassisme nie, want almal is getroud met almal, alle gesinne en agtergronde en nasies vermeng tot een.

Daar kom ‘n tyd om alle vrese aan te pak … en die dag het toe aangebreek op dag drie by die nuwe skool.  Dit was ‘n fantastiese uitstappie reg rondom die stad wat die normale 15 minute rit na ‘n uur verleng het.  Toe ons by die brug kom wat oor die rivier links draai het ek geweet regs is nou die naaste pad skooltoe.  Ek kan met absolute oortuiging sê dat ons plekke in ons twee weke gesien het waar Lyf nog nie eers gery het nie.  Ja, die meisies was ‘n halfuur laat vir skool, maar my vrees vir self bestuur is nie alleen totaal en al uitgewis nie … ek het nou die middestad en buitewyke van Paramaribo gesien en gery.  Ek is net bitter dankbaar niemand het ‘n plassen nodig gehad nie, want daarvoor moet jy betaal en ek kan nie met alle sekerheid sê ons was altyd op veilige plekke nie … Middestad of ‘township’, hoe dit ookal gelyk het in ons Suid Afrikaanse definisies en beskrywings, ons het nie ‘n oomblik bang of onveilig gevoel nie!

Die Here werk op Sy vreemde manier.  As ons nie meer in die hotel gewoon het nie, sou ons nie so ver moes ry of so ver verdwaal het nie.  Dit is hier tussen die bekende vreemdelinge waar ek ‘n plekkie kry en iemand het om te groet elke oggend.  Dit is ‘daunting’ om te weet ek ken nie een persoon in een enkele straat nie.  Anri bel nie meer elke oggend vir koffie nie en daar is niemand by die skoolhek om te groet nie.  Wanneer ons hartsmense van die werk afkom, kom ons meisies van die skool af.  Die wêreld en mense soos ons dit ken gaan ongestoord aan sonder ons … Dalk verlang hulle?  Dalk is daar ‘n nuwe koffie-kletser?  Dalk is dit stiller sonder my langs die sportveld?  Die wêreld staan nie stil nie, verander nie, wag nie.

Ek leer ken die vreemde een verdwaal na die ander en doen inkopies in gebroke Nederlands een winkel na die ander.  Die verlang en ‘homesick’ sal nog kom en die meisies gaan afdae hê soos vandag.

Gister is ons oppad na ons hotel-huis toe na kerk; ‘n mens is lief vir die Here in enige taal.  Hy het iets gesê van die Bybel en Jesus wat ons GPS is sodat ons nie die verkeerde pad vat nie … baie gepas vir my vreemde paaie wat ek so saam die GPS gery het die week.

Ek kyk na my span in die truspieëltjie.  Emmie se onophoudelike gebabbel in beskrywende sinne wat al hoe meer Engelse woord bevat, Callie se onverwagte, snaaks, sarkastiese aanmerking nou en dan; sy vertel haar storie op haar eie stil manier.  Lyf, die passasier.  Sy oë sag en blou … gelukkig.  Ek weet alles is nie altyd perfek nie en dit gaan nie altyd wees nie … Maar vir nou, vir die oomblik, deur die vensters van my auto, is die nuut en die vreemd … perfek!

Advertisements

Ghana se stofstrate na êrens of nêrens.

Dit is Maart 2018. Ghana het vinnig gekom, skielik en onverwags. Die projek sou duur tot Augustus en van daar af sou ons hele gesin pak en trek of Lyf sal terugkeer na die land van melk en heuning, soos ons mense altyd gedink, gehoop en geglo het. Suid Afrika.

Daar is darem baie dinge waaraan mens dink. Vir jare sê ek al ons sal nooit immigreer nie, ek is heeltemal te lui om te pak!

Hoe pak mens, byvoorbeeld, jou huis in ‘n tas?

Dit is nie net die keuse van klere en meubels nie, watter herhinneringe en gedagtes word gepak en watter los jy agter en hoop Alzheimers kom steel dit nie? Ek het so deur die huis gestap en gedink “Jy gaan saam, ag dankie tog ek kan jou wegsmyt, eish – vir jou sal ek moet insmokkel …”. Dit is nie net ‘n container wat getrek moet word nie … mens pak letterlik jou lewe in ‘n tas.

Die tweede groot kopseer was skool. Skielik sal ‘n nuwe jaar in September begin terwyl hulle hier eers Desember klaarmaak. Engels is nie die probleem nie, Engelse handboeke en terminologie … dit is heeltemal ‘n ander storie!

Nuwe mense.
Nuwe winkels.
Nuwe geld.
Nuwe strate.
Nuwe huis.

Hoe pas mens aan sonder jou seuns en skoondogters naby, ver van jou kleinseun, sonder jou ouers se skouers en boeties en sussies wat maar ‘n oproep ver is?

Ek weet nie. Ek kan dit nie vir jou sê nie. Wat ek wel vir jou kan sê is dat die onbekende mens laat beplan vir dinge wat nooit gebeur nie en mens laat bekommer oor paaie wat nooit jou pad gaan kruis nie.

Pak of nie pak nie: ons kan altyd droom. Nog altyd het ek hierdie idilliese prentjie van myself gehad in die stofstrate van Afrika met ‘n lang romp en leersandale, so lang, slap materiaal handsak skuins oor my lyf en los hare wat in die wind waai onder ‘n breërandhoed. So, het ek gedroom, sou ek die verlang en bekommer in die stofstrate van Ghana aanpak.

Ek het egter nie ‘n enkele treë gegee op enige pad in Ghana nie.

‘n Maand later het ek en Lyf weer saam die teerpaaie van Gauteng aangedurf en in die roetines geval van pre-Ghana. Asof Lyf nooit weg was nie.

Iets wat nooit was nie, het tot ‘n einde gekom. Die stofstrate van Ghana gaan toe nie almal mark toe nie …

Die strofstrate van Ghana se doel was heeltemal anders as myne, soos God se plan meestal is. Leerskoene loop dalk lekker op ‘n stofpad, maar jy sukkel op die los seesand. Soms moet ons maar ietsie aantrek vir die warm teerpad en ander kere het ons nodig om klimtoerusting uit te haal vir die klim boontoe of die abseiling af aarde toe. Dis nogals die moeite werd om ‘n paar spykerskoene op bystand te hê wanneer jy daai ‘sprint’ op die tartarbane voorlê … maar meeste van die tyd kan jy maar kaalvoet in die tuin loop of met jou gemaklike slippers in die bed bly, want jy gaan nêrens.

Soms is ons werk en ons doel elders, maar meestal is dit net hier – by die huis tussen jou eie mense.

Ghana se stofpaaie het my geleer om ander vrae die vra. Dalk nie wat op te pak nie maar eerder wanneer moet ek pak.

Op Ghana se ongeteerde, onduidelike paaie het ek besef ek beplan, bekommer, droom, verlang en huil maklik terwyl ek eintlik net geduldig moet wag tot God sê DIS TYD!

Of dit tyd is na nêrens of êrens, trek gemaklike skoene aan, gooi so lekker slap sak vol geloof oor jou skouer, ‘n hoed vol drome op jou kop en stap vol verwagting na waarheen die pad jou ookal lei.

Aspoestertjie se Handsak

Drie dae voor die troue voel ek soos Aspoestertjie: ek het ‘n prins en ‘n uitnodiging …

Ek sou nooit kon raai hoe my goeie feë die dag gaan red nie … wag, hier is my Storie!

Ma van die Bruidegom kort ‘n rok, towerskoene en natuurlik ‘n klein, fyn handsakkie!

Die familie se stryd en stories om die gepaste uitrusting te kry is Vrydag aand gevul met ure en rande, dasse en baadjies, oorbelle en sykouse, skoene en handsakkies!  Ek luister en lag na elkeen se storie, opgewonde om die storie by die persoon te sit … om te sien hoe elkeen se persoonlikheid en smaak uitgebeeld gaan word deur ‘n stuk lap om die lyf en wonderbaarlik sal saamsmelt om ‘n ongelooflike familiefoto te vorm!

Enige iets vir Boeta se troue!  Vandag is dit donker grimering, haarsprei, ‘n duur rok, fluweel baadjie en natuurlik my asemrowende skoene: goue blomme op swart.  Hulle skreeu TROUE: uniek, spesiaal uitgesoek om van my blomme ‘n aandrok te maak.

Ek stap die vertrek binne, dit word doodstil soos toe Aspoestertjie almal se asem weggeslaan het met haar aankoms by die paleis.  Toe ek my prins by die koets ontmoet het daai blou oë in ‘n pak klere my hart vinniger laat klop en vir ‘n oomblik konsentrasie laat verloor … Lyf is nog so ‘handsome’ soos die eerste dag wat ek hom ontmoet het en ook net betyds om my te vang voordat ek my paar blink sykouse flenters val!

My Aspoestertjie oomblik ‘n totale ramp!

Lyf wou my nog met bewondering aanstaar, maar die val het die oomblik geruïneer en die skoene het iets heeltemal anders vir hom geskreeu: “Help!  Seer Voete!  Gevaar!”  Die laaste keer wat ek sulke hoë skoene gedra het was op ons eie troue.  Die dominee het ons skaars man en vrou verklaar toe is die skoene uit!  Die registers is met kaalvoete geteken en hy moes net keer of ek stap nog kaalvoet by die kerk uit ook!

Ons was reeds laat, so ek het vinnig gaan platskoene aantrek en die hakskoene in ‘n geleende handsak gedruk vir later!

… dis korrek, ‘n geleende handsak!

Geen winkel het die perfekte handsak besit nie … ‘n Fyn, pikante handsak kan ‘n lipstiffie hou, maar nie ‘n paar skoene nie.  Ons almal weet tog die hakskoene is hoofsaaklik vir die fotos en die kapel en ek kan tog nie die hele dag met ‘n paar skoene in my hand rondloop nie?  My eerste goeie feë was besig om te stryk toe ek haar handsak gewaar … was dit baie mooi?  Seker nie!  Fyn?  Gladnie!  Pas dit by my uitrusting?  Hoegenaamd nie!

Die goeie-bediende feë toor toe haar handsak in ‘n skoensak.  Ek gooi sommer alles wat jy moontlik nodig het om jou neus te poeier ook daarin!  Die familie is skaam en geskok … maar Aspoestertjie het nog nooit so groot handsak, goue skoene of ‘n bediende gehad nie, sy’s ‘happy’.

My tweede goeie feë se naam is Uber …

Ons was amper by die venue toe my skoonsus laat weet sy staan met my een skoen in haar hand!  Hoe ek dit reggekry het om net een skoen in te pak sal niemand weet nie, maar my goeie-bediende feë het het dit opgespoor en Uber kom die familie eers ‘n uur later oplaai.  Ek kon sien hoe ek op al die fotos verskyn met ‘n platskoen en ‘n hakskoen, hoe seer my knieë gaan wees van die ongelyk loop … ‘n totale katastrofe!  ‘The talk of the wedding!

Die goeie-drywer Uber feë toor toe die tyd, laai die familie vroeër op sodat Lyf net betyds die verlore skoen aan my voet kan sit, my optel en met die trappies ophardloop sodat ek met twee towerskoene voor die bruid by die kapel opdaag.

Die handsak het inderdaad towerkragte gehad.  Almal was skaam om met die sak gesien te word, maar Lyf se bril het ‘n plekkie gekry, Oupa se beursie en almal se ‘photobooth’ fotos.  Daar was snesies toe ons trane afgevee het met Boeta se ‘speech’ en ‘n keuse van lipstiffie vir laataand fotos.  Daar was ‘n plekkie vir die strooimeisie se geleerde kouse en ons ringdraer-kleinseun se kruisbande.  Ja, almal het uiteindelik baat gevind by my bediende se geleende handsak!

Die dag was gevul met ‘n sprokie van ‘n bruid, ‘n seun om op trots te wees, die perfekte dag waar mens sjerrie drink in klein, fyn teekoppies en roosterkoeke eet in mooi klere.  Snaakse fotos by die photobooth in brille, vreemde hoedjies en skandelike verklarings soos “I came for the cake!”  Van die ongelooflike oxtail tot die ‘spot-on’ DJ!  Dit was inderdaad die perfekte troue!

Vandag was beslis ‘n sprokie … almal het fees gevier tot die bruid en bruidegom ons om middernag verlaat het.

Ek was Prinses Aspoestertjie vir ‘n dag met my bediende se handsak en storievertel-towersskoene.  Middernag het die einde van ‘n Perfekte dag aangekondig, en die begin van ‘n ‘happily ever after’ vir ons aantreklike, stil seun en ons nuwe, donkerkop dogter!

Sop vir ‘n Recce!

Dit is vir my baie opwindend om te hoor van die Recce’s se “WALL OF SHAME”!  Hier lys hulle jou naam as jy valslik loop en rondvertel dat jy eens ‘n Recce was.

Die RECCE’s is ‘n eretitel vir sowat 1200 manne wat letterlik bloedgesweet het, ‘n graad van deursettingsvermoë gewys het en ‘n ander mening kom heg het aan die term selfdissipline.  Die klomp manne weet wat dit is om aan te gaan met jou brein as jou liggaam eenvoudig nie meer kan nie.  Die manne het iets wat jy nooit sal hê nie: Recce Keuring!  Hulle het nie net ‘n vreesaanjaende proses oorleef om die titel Recce te verdien nie, maar was betrokke by operasies, lewensreddings en ‘truly life changing events’ waarvan niemand weet nie.

Die oomblik toe jy so om die braaivleisvuur vertel het jy was ‘n Recce, het jy jouself uitgegee as ‘n ‘fraud’ … want ‘n uitsonderlike kenmerk aan die groep manne is nederigheid.  Die manne praat en vertel nie braaivleisvuur-stories nie, hulle gooi nie feite en ervarings rond om iemand in die kroeg te beïndruk nie.

Daar is ‘n soort kameraderie tussen hulle, of hy nou in die 70’s of in 90’s gekwalifiseer het.  ‘n Menslikheid en ‘n waardering vir ander mense ten spyte van dit wat hulle self bereik het.

Die afgelope naweek het ek so bietjie Recce beleef by die Recce Mission: ‘n Mountainbike en Trailrun Challenge wat deur ‘n klomp oud-Recce’s aanmekaargesit is, ‘n roete deur Dullstroom se berge.

Recce-kode?  As hulle praat van ‘n Challenge, bedoel hulle Challenge.

  • Niks hier gaan maklik wees nie.
  • Nie almal gaan klaarmaak nie.
  • Party gaan nooit eers wegspring nie.
  • As jy egter nou by die wegspringpunt staan is dit met alle intensie om laat vanaand die eindstreep oor te steek.

Op die hoogste punt van Mpumalanga het ek so bietjie Recce-bloed en geaardheid beleef.  Ons gesin het die voorreg gehad om die waterpunt te beman.  Al die komberse wat ons besit is uit Gauteng uit saamgery, want verlede jaar was dit 2 grade gewees toe die manne tussen 22h00 en 02h00 daar aangekom het.  Een van die besonderse mense was my eie liewe Lyf, saam met sy jarelange vriend en fietsry partner.  Hulle verstaan die betekenis van ‘deur dik en dun’ so bietjie anders as ons: “deur kranse en valleie, bebloede knieë en verdwaal, van begin tot einde trap en sweet ons saam”!

Waterpunt 6 was anders … as jy op die punt aankom het jy sowat 170km afgelê en nog sowat 50km oorgehad.  Jy het besluit om die afdraaipunt op die makliker roete verby te steek en die opsies om met ‘n voertuig verder te gaan van die hand gewys.  Jy is een van die 19 uit 80 ryers wat besluit het om die Recce Challenge klaar te maak, en bevoorreg was om tot hier te kom sonder meganiese of gesondheidskwessies wat jou rit kortgeknip het.

Daar by waterpunt 06 het ek gesien hoeveel ‘n opslaanstoel werd kan wees. Dit is op die berg waar ‘n koppie warm sop nuwe betekenis gekry het.

Dit is nie die normale 220km nie: dit is bergklim en fietsdra, navigeer en soek na ‘n tweede of derde verdwaal.  Dit is op jou saal van 09h00 af.

… dit is neersak in ‘n opslaanstoel en dankbaar smeek-vra vir nog ‘n koppie sop …

Die eer was myne.  Ons gesin s’n.  Elke gesig sy eie suksesstorie.  Die onseker opdraendes in die donker berg sê iets van deursettingsvermoë en die selfdissipliene van elke man wat uiteindelik aanmeld by waterpunt 06.  Nommer 01 is die enigste ryer wat die berg in daglig kon sien en ons sprakeloos agtergelos het … waar is sy moeg?  Ek onthou die man wat die maan bewonder het gesit en gesels het asof hy die nag saam ons gaan kamp.  Die ou met die  geelbaadjie wat plat op die grond langs sy fiets gaan sit asof hulle beste vriende was en my laat wonder het of hy ooit weer gaan opstaan.  Ongeskikte Theuns wat oor alles op die pad gekla het en my hulpvaardige meisies afgejak het.  ‘n Bekommerde lang man oor sy swangervrou wat op die einde wag en die chatterbox wat op Oros ry.  Daar was ‘n moedelose ou wat my met glasoë bekyk het en die een wat van Vryheid afgekom het vir ‘n uitdaging.

Drie sal my egter vir altyd bybly.

 Nommer 058 is ‘n man van 67 wat 02h30 die oggend by ons opgedaag het.  Hy was vars en rustig en sterk – sy kop was reg.  Hy het in die lewe al geleer jy jaag jouself nie.  Die eindpunt is net so belangrik soos die ‘journey’ soontoe.

Span 212 het 03h00 Saterdagoggend by ons aangekom: yskoud, braaf en vasbeslote om klaar te maak.  Daar was iets baie spesiaal en baie mooi aan die span: hulle was twee middeljarige vrouens.  Daar was iets mooier aan 03h00 as enige ander oomblik: die natuurlik instink van ‘n man om ‘n vrou te beskerm en op te pas.  Hulle is soos dames gevoer en met ‘space blankets’ warm toegedraai.  Ekstra sop is ingepak vir die laaste been wat voorgelê het en ‘n voertuig het agter hulle aangery tot hulle teen daglig oor die einstreep gery het.  Geharde, sterk manne het hulle met blydskap, respek en prys ingewag!  Dit was die mooiste mooi dat ‘n vrou altyd ‘n vrou sal bly, dat ‘n man haar gaan soek en oppas tot die einde … want dit is wie hulle is.

Jakes was die enigste een wat 40km kon draf en 170km daarna met sy fiets kon ry.  Die nederigste van almal wat daai aand in die maanlig aangekom het.  Ons het hom nie gesien nie, ons het die fietsbande op die pad hoor aankom.  Hy het die helder volmaan so waardeer dat hy sonder sy lig daai bult uitgery het!

Na sowat 2 ure se slaap in ‘n yskoue tent onder foelie-lankens het ons weer ons punt bymekaargemaak en in die bakkie gelaai.  ‘n Vrede het saam met ons ingeklim, die gedagte van God se perfekte skilderye in die vlaktes om ons.  Ons het so twee ure na die laaste wenner daar opgedaag toe ek my eer ontvang: die ryers het met dankbaarheid gepraat van die Sop Tannie!  Na 220km se rowwe terrein onthou hulle die Sop-Tannie. 

Het die 220km van hulle Recce’s gemaak?  Beslis nie!  Maar vir eendag, in my oë, was daar iets Recce in elke Sivvie wat ons daarbo kon ontmoet.  Iets onbeskryflik nederig en vervullend aan die klein aandeel van ‘n koppie sop vir ‘n Recce … ‘n Recce vir ‘n dag!

Wall of Shame – SASFA – South African Special Forces Association

http://www.recce.co.za/wall-of-shame/

As die man weg is, Breek die huis

Dit is ‘n welbekende feit dat sodra jou man landuit gaan breek iets by die huis.  Lyf het skaars met sy alie op die vliegtuig geklim toe die reuk van ‘n geblokte drein my tref.  Daar is loo-paper­ by die huurder se drein wat in die oprit afspoel.  Ek weet nou nie hoeveel toiletpapierblokkies te veel is per toiletbesoek nie – maar ek is heeltemal oortuig sy oorskry haar kwota!

Twee dae later erken ek die wedstryd tussen ek en die swembad is beslis: Swembad 1, Nossie 0!  Om die sand in die bodem opgesuig te kry is ver bo my creepy crawley–backwash–blare uitgooi kennis.  Die gawe swembadman het ‘n assesering kom doen en toe vir Sam gestuur om ‘n timer te installeer, die swembad te ‘vacuum’ en tot my stomme verbasing is die swembad so 20 minute later silwerskoon!  Ek bedoel, die swembadmense is miracle workers … nee regtig!

Sam weet dit nog nie, maar wanneer hy die vierde keer terugkom gaan die besproeïng afgaan op drie verskillende stasies wanneer hy die bedrading probeer uitsorteer dat die timer kan werk.  Eers toe ek die swembad se krag by die hoofkragbord af -& aansit het die timer uiteindelik gewerk!

Dit is met ‘n dikbek dat ek die volgende dag vir Goodman ontbied om met my skottelgoedwasser te kom gesels.  Die outjie weier om water uit te pomp!  Ja, Ja!  As die begroting knap is, is dit seker nie prioriteit om jou skottelgoedwasser reg te maak nie … nee!  Wat sê ek?  Ek praat absolute nonsens!  Die skottelgoedwasser is by verre belangriker as die geblokte drein! 

Intussen is Joseph die tuinier is so gaaf om my kar te was en te suig.  Ek wil hom herhinner dat ek oor ‘n paar minute moet ry om my middagrondtes te doen … maar Joseph is skoonveld.  Ek roep … stilte!  Ek stap rondom die huis, maar Joseph is weg.  Ek wil vir Johannah die bediende vra of sy vir Joseph gesien het, maar daar is geen teken van Johannah nie.  Paniek vat my beet: het Goodman hulle in sy Lynnwood Appliance Trokkie gelaai – is hy ‘n serial killer?

Ek wil histeries begin roep toe ek die gekonkel ruik … en Goodman het niks hiermee uit te waai nie.  Ek kry vir Joseph en Johannah met bekommerde auras agter in die motorhuis met my persoonlike gereedskapboksie – wat Lyf net met toestemming mag gebruik-, maskingtape … en die stofsuier.  Hulle is besig met ‘n desperate operasie om die stofsuier se lewe te red.  Johannah het die reggekry om die pyp van die stofsuier af te breek asook die elektriese koord uit die masjien uit te trek.  Dit is nie ‘rocket science’ om te verstaan hoe dit gebeur het nie, en ek dink Johannah sal vir ‘n rukkie eers ‘n skoppie en besem moet gebruik!

Intussen reën dit al vir dae aanmekaar.  Ek kry so 22h00 ‘n sms en ‘n foto van die huurder.  Dit lyk of die ceiling enige oomblik gaan uitval soos die water terugstoot op die dak.  Nog ‘n katarsis!

Die oggend het ‘n sms gekry om te hoor of daar so baie miere by ons ook is: het die girl nog nooit van Anttrap gehoor nie?  Dink sy die groen goed op die vloere is mooi??  Nietemin – Anttrap werk nie vir kokkerotte of ander klein aaklige goggatjies wat ek op die kombuisblad kry toe ek ‘n laatnag koffie gaan maak nie.  Die klein grillerige goedjies wag tot die huishouding stil is voordat hulle toeslaan. 

Die perdebynes is aansienlik groter!  Ek sien dit toe ek vir my vriendin koffie aandra stoep toe daardie Saterdag.  Sy sê mens moet hulle met Doom spuit, maar sy het nie gesê wie spuit en wie hardloop nie.  Soos ek halfpad moedeloos my hande in my hare steek en dramaties my kop agteroorgooi vir al die probleme sien ek nog een: ‘n tor het sy pad gekry deur ‘n dakbalk!  Dit lyk soos ‘n perfek geboorde gaatjie!  Die outjies maak een gaatjie en vreet mos van binne af alles op.  Jy dink nog daar is ‘n dakbalk, dan lê daar net stof op die vloer!

Doelbewus kyk ek net anderkant toe: weg van die perdebynes, weg van die tor se gat … reguit in die houtdeur se miernes in.  Waar kom al die goed vandaan?  Was dit nog altyd so?  Hulle het letterlik ‘n sentimeter se deur al opgevreet!

THIS ENDS NOW!!  Dit is duidelik dat sespotiges ‘n komplot smeer om ons huis oor te neem!  No Mercy!  I am coming for you … 

Uit die aard van die saak het ek ‘n skielike, dringende afspraak met Builders Warehouse.  Ek jaag my vriendin skaamteloos weg en ry dadelik.  Ek is nou ‘n Girl on a Mission.

Lyf sê altyd Builders Warehouse is ‘n gevaarlike plek: Ek kon dit nooit verstaan nie, jy gaan dan soontoe om probleme op te los.  Maar dit is juis die gevaar:  soos jy deur die rakke loop om ‘n probleem op te los, besef jy hoeveel ander problem jy het.  Dit is nie net gif nie, dit moet opgespuit word, jy moet jou oë beskerm, jy moet seker maak jy het ‘n masker sodat jy nie perongeluk ‘n sluk gif inkry nie.  Die hoeveelheid oplossings vir my probleme is so oorweldigend ek besluit om die botteltjie gif, safety goggles en spuitkan te vat, die trollie te losen til toe te hardloop.  As ek nie meer goed in my hande kas vashou nie, kan ek dit nie vat nie.  Ek sien die stofsuier naby die til is vandag op afslag, Suzelle se DIY boek klink vandag vir my na ‘n handige idee en ek wonder of ek nie maar weer die trollie moet kry sodat ek alles kan inlaai nie?  Gelukkig roep ‘n kassiere my en red my van my van al die oplossings. 

Daar is nie ‘n oomblik te mors nie: ‘n swartsak is my overall, SPAR se onherwinbare plastieksak pas goed oor my kop, die safety goggles is ‘n perfect fit, en die masker sal help dat die kopbedekking nie afgly nie.  Geen sespotige gaan my vandag vryspring nie.  Met my geel skottelgoedhandskoene besef ek met ‘n skok is ek ‘n komieklike mass murderer.   Ek smeek verGIFnis met elke spuit.  In die dierewêreld moet jy jou terrein merk – ek gebruik net nie my blaas nie, maar ‘n kan!

Lyf is so week weg toe ons al drie siek word.  Die Vrydag oggend het ek met ‘n seerkeel opgestaan en vrot van die verkoue die aand in die bed gaan klim.  Twee dae later het Callie skielik begin bewe op die bank: yskoud en spierwit.  Teen Dinsdag bel die skool en kry ek vir Emmie so bleek soos ‘n lyk met ‘n koors van 40 in die siekekamer.  ‘n Hele week se verlang-verkoues. 

As mens se neus mos nou geblok is, dan ruik dinge maar anders.  So die vreemde reuk in die badkamer het my nie dadelik gepla nie.  Maar toe Johannah opdaag is dit duidelik dat iets iewers doodgegaan het.  Ons soektog na ‘n dooie rot begin.

Ons soektog sluit in die kas uitpak, was en sommer gif – net vir ingeval die bendes besluit het om badkamer toe te trek.  Volgende plek waar ons kyk is in die badkamer lig.  Ek het al gesien hoe duisende klein goggatjies uit daai lig val as Lyf die gloeilamp ruil, so ek en Johannah trek weer ‘n keer ons werkspakkie aan: Swartsak oor die klere, safety goggles en ‘n onherwinbare SPAR sak oor ons koppe en maskers om te keer dat geen dooie miggie ingesluk word nie!  Uiteindelik het ons die vier skroewe so kop onderstebo losgekry; dit is nie dat ek nie met ‘n skroewedraaier kan werk nie, maar so kop onderstebo op die wankelende leer terwyl Johannah heeltyd advies hier van onderaf gee het my so effens gedisoriëreer.  Die ligdeksel kry sy dosis seep en water en ‘n ordentlike lagie gif.  Dit vat nog langer om die deksel terug te kry; behalwe dat ek weer kop onderstebo moet werk, maak die skottelgoedhandskoene skroewe vasdraai moeiliker.  Maar ek raak nie aan gif nie!

Volgende aan die beurt is die extractor fan in die stort.  Ook hier sukkel ons en kry niks dood of stink nie.  Johannah is blykbaar baie opgewonde om alles eers te was en silwerskoon terug te sit.

Ons het tot die slotsom gekom dat daar ‘n dooie rot in die badkamer se dak is.  Saam het ons besluit om uit te hou tot Joseph die tuinier Vrydag kom want nie een van ons gaan in ‘n donker dak met rotte soek na ‘n lyk nie.

Saam met Vrydag het die reën gekom.  Die woonstel se dak lek al hoe erger en die tuin is papnat – so Joseph kom nie vandag werk toe nie.  Ek het geen ander keuse as om die badkamer te vermy die hele naweek nie.

Maandag gaan ek in om die wasgoed te kry en trek sommer die handdoeke so van die reëlings af.  Die vloerhanddoek kom op my gesig te lande … saam met die dooie rot!

Eers is ek geskok!  Toe gril ek vreeslik vir die dooie rot in my gesig.  Maar ek sit uiteindelik plat op die badkamervloer en lag soos die storie in my gedagtes uitgepluis word … 

Sien die dooie rot kom van Sophia die Kat af.  Die nag toe Callie siek geword het, het die bure gekuier en geraas en ek het die badkamer deur toegemaak, onwetend dat Sophia  die kat binne was en toe vasgekeer is met ‘n groot nood.  Emma het nooit die handdoek opgetel nadat sy gestort het nie … wat moes Sophia nou ook anders doen as haar sandbak ruil vir die handdoek?

Ons het nooit ‘n skroewedraaier, handskoene of sunlight seep nodig gehad om die rot op te spoor nie … ons moes net die handdoeke was!

Jou Koffiebeker langs myne

Party mense het so baie vriendinne, maar ek … wel?  Ek is seker ek het ook baie vriendinne, ek kuier net omtrent nooit by niemand nie.

Nie omdat ek niemand nodig het nie en ook nie omdat ek nie die geselskap geniet nie … maar omdat Lyf my beste vriendin is.

Ons kan oor ‘n koppie koffie sit en gesels vir ure; ek babbel soos ‘n regte meisiekind en Lyf?  Wel, hy luister en knik en sê so nou en dan iets.  Ander kere trek hy los met ‘n storie wat hy ook maar ver kan gaan uithaal (nes ‘n girl), en ek moet my woorde aanhoudend insluk en vasbyt, want mans is baie sensitief om ‘ingechip’ te word.

As ‘n klomp ‘girls’ gesels kan jy sommer so in die middel van ‘n sin jou gedagte deel sonder om die ander een te laat sleg voel.  Sy gaan in elke geval voort asof jy nooit ‘n woord gesê het nie, al het sy elke woord gehoor en kanse is goed dat sy aan die einde van haar sin daarop kommentaar sal lewer.  Dit is ‘n ‘skill’ wat ek nou nog vir Lyf probeer aanleer: net omdat ek ook iets te sê het in die middel van sy storie beteken nie ek stel nie belang nie, dit beteken eintlik JUIS dat ek baie aandagtig luister en deelneem aan die gesprek.

Toe ons eie storie 20 jaar gelede begin het, was dit oor ‘n klomp ‘Take Away’ koffies op die langpad.  Hy was aanvanklik heeltemal stom en stil geskrik dat iemand so baie kon praat.  Ek persoonlik dink nou nie ek praat soveel nonsens nie, ek het net so baie stories gehad om te vertel.  Hy het my mos nie geken nie, so ek het ten minste 20 jaar gehad om in woorde om te sit.  Van Pretoria na Bloemfontein het ek die Vrystaatse vlakste vir hom ingekleur.  Van die huis af tot in Germiston het ek hom wakker gehou met kleurvolle vertellings van my lewe en opinies.  Ek het geweet Lyf is die een, want dit was die eerste keer wat ek verlief was en nie met verliefde stomheid geslaan is nie.

Lyf was veral verstom oor die diep verhale wat ek uit ‘n liedjie vir hom kon vertel.  Vir hom was dit ‘n mooi ‘song’, ‘n ‘nice song’, een van sy top 10 of nie sy smaak nie.  Tot hy my ontmoet het. Musiek het ‘n ander betekenis gekry!

Sien ‘n liedjie – ‘n liedjie is nie net woorde en note nie!  O Nee!  Dan verstaan jy niks van musiek nie.

Wanneer ek ‘n liedjie hoor, speel ‘n hele fliek in my gedagtes af.  Vers vir vers word die karakers helder, die toneel waar die reën oor haar wange loop en die ridder op sy groot, sterk, swart perd opdaag. Hoe hy haar net betyds op sy perd tel voordat sy met ‘n pyl en boog deur die jaloerse prins geskiet word: if he can’t have her, no one can!!!  Teen vers drie is hulle bevry uit die grot waar hulle die hele tweede vers al wegkruip en is die prins in sy jaloerse oorlog oorlede.  Die Koning het besef daar is nie ‘n beter opvolger as die held nie en het sy jonger, onbeskofte seun onteien van die troon.  Dit is in die vierde vers waar hy gekroon word as die nuwe Koning wanneer die ou Koning sy laaste asem uitblaas.  Die liedjie eindig waar almal ‘happily ever after’ moet wees … maar …  Daar is nog ‘n liedjie – die onterfde seun is nou ‘n jong man, vrot van die woede en het gekom om wraak te neem.

Met musiek in die kar hou die stories nooit op nie.

Saans, as die meisies in die bed is wag my aandkoffie op die sitkamertafeltjie.  Ons dag se opvangtyd.  Soms is dit in stilte, ek en my Lyf.  Maar meeste van die tyd is dit Lyf se beurt om te praat.  Hy is my koerant!  Lyf verstaan die politiek wat ek nie in die koerant raaklees nie.  Lyf sensor die inligting sodat my bloedruk nie die hoogte inskiet nie.  Lyf dra die slegste nuus met kalmte oor.  Dit is vir my so lekker as Lyf so koerant ‘lees’.

Die oggendkoffie – oe! My absolutur gunsteling ding in die hele wêreld.  Koffie in die bed: swart, geen suiker, in ‘n koppie met ‘n piering en ‘n klein beskuitjie aan die linkerkant.  As my wekker afgaan en ek hoor nie die ketel kook nie, laat ek vir Lyf baie briendelik weet ek moet nou opstaan. Ek sal dit nou nie arrogant noem nie, eerder … gaaf!  Ek maak seker Lyf weet hy kan maar ‘n koffietjie bring – ‘n soentjie of ‘n koffie oor ‘n whatsapp is Lyf se ‘cue’.

Lyf glimlag as hy die vroegoggend boodskap kry – hy het al gesit en wag daarvoor. Ek glimlag tevrede as ek die ketel hoor … dit is soos ‘n geskenk elke liewe oggend as Lyf my kom wakker maak met ‘n koffie in die bed.  Lyf het al geleer om so min as moontlik te praat, hy maak net seker ek sit regop, want opstaan is nou nie een van my sterk punte nie en ek is in elke geval eers teen 09:00 heeltemal wakker. Kosblikke en ontbyt wag vir niemand nie!

Lyf laai soggens sy meisies by hulle skole af.  Dit is hulle tyd, geselstyd, alleentyd met Pappa.  Wanneer Lyf terugkom is dit ons ‘oggend meeting koffie’-tyd.  Ons bespreek die dagboek en die dag en … dinge!  Vanoggend het ons die vlugte bespreek, die tydsverskil tussen hier en daar … daar waarheen my Lyf gevlieg het.

Soms het mens nie baie woorde nodig nie.  ‘n ‘Latte’ op die lughawe sê genoeg!  Die vliegtuigkaartjie is Lyf se sak is vanselfsprekend.  Die paspoort en die geelkaart het klaargepraat.   Ek sal net-nou alleen by die voordeur instap.

Ons koffiebekers staan nog daar soos ons dit vanoggend gelos het … ek kry myself nie om dit weg te vat nie.  Dit is soos ‘n laaste keer se nuuslees op ons bank, ons koffie-chat zone!  Maande voordat ons weer hier sal sit.  Maande voordat ek weer teen my Lyf kan lê en vertel en gesels met my beste vriend, my beste vriendin.  My Lyf!

Vanaand weet ek nie wat in die koerante staan nie.

Môre oggend moet ek self my koffie maak.

Maar vir nou … net nog ‘n aand, los ek vir eers jou koffiebeker langs myne.

I will arrest you Madam!

Wat ‘n gawe idee: jy verjaar, bespreek amper die hele Barnyard Theatre vir jou verjaarsdag, nooi ‘n klomp vriendinne en bederf hulle met ‘n aandjie uit.  Asof dit nie gaaf en goed genoeg is nie, gaan alle geskenke vir liefdadigheid.

Hoe kan mens dan nou nee sê?  Buite die skoolhek oorreed ek en Anri* mekaar om tog te gaan, dat die kinders Pa se kos en geselskap sal oorleef en dat ons te midde van nagblind en rigtingbeduiweldgeid wel by die Barnyard sal uitkom.  Dit maak nie saak wie bestuur nie – Ma’s gaan mos nie drink en bestuur nie!?

Teen 13h00 ping my foon onophoudelik – dit klink amper soos die einde van die maand as my aftrekkings afgaan: Ping! Ping! Ping! Ping! Ping!  78 boodskappe vlieg heen en weer tussen ‘n klomp opgewonde vrouens wat ook nooit uitkom nie.  En soos net ons spesie dit kan doen is daar 5 minute later ‘n saamry-klub gereël, die ‘dresscode’ is afgespreek en die AA meeting vir ‘Girls who never get out’ is afgehandel.

Ons vertrek 18h00 – wie weet nou hoe die verkeer gaan lyk as mens in die aand uitgaan?  Ek lyk nog soos vanoggend, net vars lipstiffie – ons is van die vervelige klomp wat nie in neon-80’s-pakkies daar opgedaag het nie.  Ons kom so 19h00 daar aan … en dit is nie as gevolg van verkeer nie; ek sal dit nou ook nie verdwaal noem nie.  Hoe kan ons nou help die straatname is anders as die GPS wat ek jare gelede laas gebruik het?  En as Mevrou Google van lyn af is die eenkeer wat ons haar nou regtig nodig het … ‘well? Then you phone a friend if the husband cannot answer!”

Dit is vreemd om te sien hoe die ‘performers’ buite sit en wyn drink, lyk soos ‘n klomp stout kinders … eintlik lyk hulle so half bekend … met ‘n skok besef ek … die ‘stout meisies’ is dan van die ander ma’s wat ook nooit uitkom nie!   “Opgedress’ soos vir 80’s!  Neon orals, woeste pruike, kopbande en gereed vir partytjie, ‘no doubt’.  Hulle is beslis nie so vervelig soos ons nie, maar ‘Boring’ of de nie!  Ek voel baie gemakliker in my stukkende jean en wit hemp as ‘n tema aan my lyf!

Die volgende ongemaklike stop is die kroeg – die plek waar Lyf gewoonlik die praat -& betaalwerk doen.  Ek bestel ‘n botteltjie met iets soos 5% alcohol, maar verander die bestelling toe Anri en ‘n vreemdeling wat blykbaar deel is van die groep ‘n bottel wyn bestel.  My verantwoordelike-self skop in en ek verander die 5% alcohol na ‘n blikke soda en ons drie deel die wyn.

Wat ‘n prettige lekker sing en dans en kuier aand!  Ek dink by myself hoe ons dit meer moet doen!  Behalwe een Ma wat toelaat dat haar kind haar lewe en besluite regeer, het niemand met hulle kinders gesels nie!  Hulle het te veel pret gehad!  Dit was ons aand!  Lekker musiek, ‘n goeie ‘show’, ‘n lekker bottel wyn (en soda vir my).  ‘n Regte egte af aand!   Behalwe vir die een vrou wie vroeg huistoe moes gaan omdat haar man ‘n liefdevolle ‘curfew’ gestel het, het ons 23h00 met hangskouertjies gegroet en gery!

Ek kom te min uit, dink ek, ons moet dit meer doen!  Net afvat en wees!!

Die pad huistoe was donkerder, stiller, makliker en vinniger … tot waar ons van die hoofweg moes afdraai.  In die Bothalaan afrit se interseksie staan ‘n grys VW Polo met ligte aan, deure oop en blok die interseksie.  Daar is geen manier wat ons die bekende roete ry nie, ons sal maar links moet draai en deur die ander buurt huistoe ry.  Vir die eerste keer in hoe lank gaan ek uit, en ry in ‘n potensiële hijacker in?

Op die punt wil ek noem dat Anri my altyd Nossie genoem het, soos meeste mense, tot so 2/3 dae gelede,  Sy het besluit om my doopnaam te gebruik ‘hence forth’.  Maar te midde van die agterdogtige omstandighede is my doopnaam totaal en al vergete, en is dit net ‘Nossie, jy draai nie hier af nie!”  en “Nossie, dadelik, draai links – ons gaan beslis nie regs draai nie”.  “Nossie, bly net kalm, ons ry ‘n ander pad!”  Die kalm, ‘composed’ Anri gee ononderbroke aanwysings van die enigste ander pad wat ons kan ry.  Bly kalm.  Well done dat jy dadelik raakgesien het.  Bly kalm vir julle altwee se part!  Maar wag … ek is kalm!

Op ‘n highway voel dit vir my altyd veiliger in die nag as deur die paadjies van ‘n buurt – daar is net so baie wegkruipplekke en paadjies en opsies!  So baie opsies van dinge wat verkeerd kan gaan!  Dit is egter nie die tyd om hierdie brokkie angs en verbeelding met Anri te deel nie – ek kry in elke geval nie ‘n woord in nie!

Sy het ook net kalmeer toe ons die blou ligte sien.

“Licence please.”  Ek verstaan nie die agterdogtige uitdrukking op die beampte se gesig nie?  Ek het my lisensie net nou die dag hernu?  Instinktief druk ek die sluitknoppie seker vier, vyf keer.

“Can you please get out of the car Madam?”  Wat?  Die ou is seker mal om te dink ek gaan die veiligheid van my voertuig verlaat – druk die sluitknoppie – en hy is gladnie gelukkig dat ek volstrek weier nie.  Oh my word!  Ek kom te min uit!  En hier word ek nou afgetrek soos ‘n dronkbestuurder!

“Did you have anything to drink?”  Goeie aarde – wat is die regte antwoord?  Ja, net ‘n bietjie?  Nee, nie eintlik nie?  Dankie tog ek het die 5% geruil vir sodawater!

“Will you blow, Madam?”  Vriendelik en met totale selfvertroue sê ek hy kan maar die pypie bring.    Maar in my agterkop is ek ernstig bekommerd!  Hoeveel wyn het ek regtig in tussen die soda?  En hoeveel gaan die wyn op so pypie lees?   Ek meen ek voel ‘fine’, ek het eintlik skaars die wyn geproe, reg?  Dit kan tog nie baie wees nie?  Die hoeveelheid wat ek in het kan tog sekerlik nie eers deur sy ou pypie opgetel word nie?  Ek sluit weer die deure.

“I will arrest you Madam?”  Lyk ek dan gesuip?  Oh my word!  Ek moet vir Lyf bel.   “Just bring it, I said I will blow!” sê ek geirriteerd … asof ek nou ‘n keuse het?  En of ek nou gedrink het of nie, kan ek ‘actually’ weier? Oh my word!  Arrest you Madam?  Hoeveel % wyn het ek in? Skoolblaadjie se hoofopskrif: ma gearresteer vir dronkbestuur!

Intussen is Anri besig om my man te bel!  Haar foon is pap en sy gaan solank vir Lyf bel.  “Nossie, jy klim nie uit nie hoor!  Moenie bekommerd wees nie Nossie, ek bel vir Lyf!”  Maar sy sukkel met my foon en al wat sy op die lyn kry is vir Lyf!  Ons is altwee so onkant gevang dat ek dink haar vingers wil nie lekker dink en druk gelyk nie.  Toe ek later hieroor dink giggel ek so by myself, want ek dink ons altwee het so hard gefokus op kalm en in beheer bly, maar ons senuwees was eintlik klaar!

Bly kalm!   Bly kalm!  Hoeveel moet mens drink vir ‘n 0.5 lesing as jy blaas?  BEL VIR LYF!  Oh my word!  Ek kom te min uit!  

 Dit is nie dat ek siek-afhanklik van Lyf is nie, maar op die huidige oomblik sou ek regtig bly wees as hy hier was.  Lyf sou weet wat is aanvaarbaar en wat nie.  Haaaaaaaaaaaaaa ek wens Lyf was hier. Hoekom bel sy nie vir Lyf nie – wat vat so lank?  Is ons ooit binne ons regte hier!  Moet ons anders optree? 

 “Blow, don’t stop!”  Ek blaas die simpel pypie wat die lid baie teësinnig vir my aangee – dit is duidelik dat hy dit verkies dat ek liewers buite staan en blaas!  Bly kalm.  Hy moenie sien jy’s nervous ook nie – jy lyk blykbaar klaar dronk!  Oh my word!  Ek kom te min uit!  Ek is mos nie dronk nie?  Hoeveel wyn het ek in?  Wat gaan my lesing wees?  Ek blaas maar liggies, dalk is die lesing dan laer? Darem is die pypie in ‘n geseëlde sakkie – dink net hoe grillerig sou dit wees as almal op ‘n aand dieselfde pypie moes blaas?  Dis eintlik snaaks – maar ek vermoed dit is nie nou tyd vir grappies nie – Anri sal my ‘n taai klap gee as ek nou begin grappies maak … en wat sukkel sy so om vir Lyf in die hande te kry?  Maar dit blyk nie genoeg te wees nie en ek wonder of blaas enigsins goed genoeg gaan wees? Wat soek die ou nou eintlik?

 “Madam – I said don’t stop!”  “Don’t stop?”  Ek het mos geblaas!  Jy is nie gesuip nie … flip ek’t nie eers gedrink nie!  Wel ek het, maar bietjie … en hoeveel keer gaan ek in die ding moet blaas?  Hoekom vat Anri so lank?  Slaap hy al?  Is sy foon op ‘silent’?   Ek vermoed ons het nou ‘n man se hulp nodig – blaas is nie genoeg nie!  En sê nou ek is oor die limiet?  Anri het beslis net wyn in, sy kan nie bestuur nie!  

“Blow! Blow! Blow!” skreeu ‘n ander stem!   Hier is nog iemand agter my?  Praat ek vreemd engels?  Is my laatnag aksent gesloer?  Oh my word!  Ek kom te min uit!  Wyn en soda – wat is die lesing vir ‘n glas wyn en soda?  Hoeveel wyn het ek in?  Ek is seker daar was meer soda as wyn?   

Nadat ek die eerste keer nie ordentlik geblaas het nie en steeds weier om uit my kar uit te klim, het die ou toe ‘backup’ geroep en die hele roadblock staan nou by my kar se venster!

“Liefie …” Liefie?  Ek dog sy bel vir Lyf? “Liefie, hulle het vir my en Nossie afgetrek …  “  Ek is eintlik baie beïndruk – in een blaas het sy vir haar man die wie, wat, waar en wanneer van ons situasie gegee … toe sy nou uiteindelik onder druk van ons omstandighede kon bepaal hoe om haar man te bel.    “Ek voel ons word nou harass!  Ek dink jy moet  maar kom!”.

“You may go!”  sê die beampte .  Ek het gesien hoe die pypie ‘n lesing van 0.00 uitskop!  Ek het gevoel hoe ek wil lag en huil en praat en ry op een slag!  Ek het die verbaasde uitdrukking op sy gesig gesien toe hy my lisensie vir my deur die venster gooi!  Ek sê mos ek is ‘fine’.  Daai soda het my uit die tronk uitgehou!  

“Toemaar Liefie.  Ons is fine – ons kom nou huistoe!”  Ek reken Liefie was reeds in sy pajamas oppad en moet nou weer die kar intrek.

Ek kan nie glo hoeveel ons te sê het oor die afgelope 10 minute nie.  Dit bly ongelooflik hoeveel ure ‘n mens in ‘n gesprek kan spandeer aan 10-minute insidente!

Iewers tussen die ‘roadblock’ en Anri se huis het ons emosionele stand van sake omgeruil: Nossie was by die senuweeagtige kardeur uit en ek het weer ‘n doopnaam gekry, sy was in totale beheer en totaal kalm.  Die prokureur het ingeskop en sy dink die insidente stap vir stap deur!  Ek hoor hoe sy reeds besig is om ‘n stewige saak te bou – net vir ingeval!

.. en ek?  Wel ek het onophoudelik begin praat.  Gebabbel en gepraat en gedink en gewonder en ‘n duisend dinge op een slag probeer sê … Bly stil!  Hoekom is haar huis so ver?  Ons is ‘fine’!  Ek soek vir Lyf.  Arrest you!  Arrest me?  Het ek dronk voorgekom of het … die bliksem wou seker ‘n bribe gehad het!!! Skielik maak sy optrede heeltemal sin!  Hy het gehoop ek is oor die limiet sodat hy so bietjie drankgeld vir homself en die res van sy roadblock vriende bymekaar kon maak!  Hoe kon ek dit nie sien nie?  Liefie staan getrou vir sy vroutjie en wag – die verligting duidelik sigbaar op sy gesig in die donker nag.

Daar is egter een oomblik wat ek baie goed onthou!

Die oomblik toe die skok en verligting my beetgekry het.
Daai oomblik toe ek in Lyf se blou oë inkyk en die trane en lag gelyk uitkom.

“Oh my word, Lyf!  Ek gaan nooit weer uit nie!” 

 

Koekbak met ‘n Flitslig

Tee op die stoep in fyn koppies met pierings, lekker tuisgebakte koek en ‘n blommetjies tafeldoek – net ek en my Vriendin.  Spesiale tye!  Emmie het die laaste blommetjies in die tuin gaan opspoor en hulle staan vrolik in die middel van die tafel.  Die gesprekke is mos maar oppervlakkig, want die meisies drink darem altyd die eerste koppie tee saam – waar anders moet hulle nou leer van vriendinne se gekuier en geklets.

Vir ‘n koffie-drinker is ‘n pot tee natuurlik heeltemal genoeg: ek gaan grou my geheime kits cuppachino’s uit die kas uit en weet die ernstiger gesprekke gaan nou begin.  Die dinge waaroor jy nie voor jou kinders wil gesels nie.

Vandag was ‘n besige oggend: vroeg oggend se training, die kombuis skoonkry en die skottelgoed uitsorteer voordat Vriendin opdaag.  Ek het vinnig ‘n plant uitgeplant en alles is reg vir Lyf om die karre te was.

Ek sien hoe Vriendin die tuisgebakte koek bewonder en ek besef … in haar kombuis is dit heeltemal te donker om ‘n koek te bak.  Sy is vasgekeer in haar eie donker gang sonder elektrisiteit en iets so klein soos koekbak is net te veel gevra. Ek kan nie veel meer doen vandag as net ‘n FLITSLIG wees nie.

Ek ken tye waar koekbak na verskriklike moeite geklink het, hoe ‘n bietjie skottelgoed na ‘n enorme taak gelyk het.  Tuinwerk het die grootste straf onder die warm son geword en karwas … dit is nou maar iets waarvoor mens eerder sal betaal.

Ek onthou die lig in my wêreld.
Ek onthou die diep donker in my wêreld.
Altwee plekke is maklik en moeilik om in te wees.
In die een is lag maklik, is nie ander kom frons makliker!
In die een wêreld is stilte ‘n juweel … maar in die donker is ‘n kamer vol stemme ‘n baie eensame plek.

In die ligkant van mens se lewe is dit maklik om te lag, die grappies rol van jou mou af, jy sien die mooi in alles en jy soek die mooi in almal.  Jy het kleurvolle vertellings oor eenvoudige gebeurtenisse hoe jy iemand se dag gemaak het met jou gemaklike, opgewonde teenwoordigheid.

In ‘n donker wêreld is lag ‘n doelbewuste besluit!  Vir ‘n onverklaarbare rede sien jy almal se foute en herhinner ‘n stemmetjie jou aanhoudend aan jou probleme, die dinge wat jy nie kan bekostig nie, jou swaarkry en alles aan jou wat nie perfek is nie.  Daai stem wat so op jou skreeu, met jou baklei, met jou redeneer, jou aandag aftrek.

Wanneer jy in die lig lewe is jy ‘n lig in ander se lewe!  Jy hoor dit.  Jy sien dit.  Jy voel dit.  Jou hart borrel.

Maar wanneer die donker toesak is ander se lewenslus net nog iets om te dra, iets wat jou uitput, irriteer … want dit maak nie saak wie wat sê of doen nie … dit bly eenvoudig donker.  Jy loop in ‘n eindelose donker gang en al hoor jy van ‘n lig aan die einde van ‘n tonnel, kan jy dit eenvoudig net nie sien nie!

Dit help nie om haar te sê dit is maklik nie, want om te sien hoe jy maklik optel, aan die kant maak en wegsit maak haar moeg!  Hoekom is dit soveel moeite vir haar?  Sy is ‘n ‘failure’.

In die lig is alles ligter!  Jy loop met ‘n huppel in jou stap asof jy ‘springs’ in jou skoene het!  As jy so aangestap kom skyn die son so bietjie skerper en daar waai altyd ‘n windjie deur jou hare.  Jy lyk en voel soos ‘n lentebriesie!  God se lied in jou hart is so duidelik ander kan dit sien, dit hou jou jonk van gees en mooi van aangesig.

In die donker moet jy letterlik daarop fokus om die frons te ontspan.  Jy voel skuldig want jy weet God sorg vir jou, jy weet jy is bevoorreg om kinders te hê, ‘n goeie man, dalk self ‘n werk en ‘n duisend ander dinge om voor dankbaar te wees … maar die dankbaar bring net skuldgevoelens, nie verligting nie, nie uitkoms nie … dit bly donker.

Jy kan nie verstaan hoe ‘n ander vrou dit regkry om haar arms so gemaklik langs haar sye te hou nie, want jou arms klou aan mekaar vas en jou liggaamstaal bly toe, geslote.

Die harde realiteit van opstaan as jou bene nie wil beweeg nie; uit die bed uit te kom as jy so moeg is jou spiere pyn.  ‘n Hele lewe wag buite die veilige, bekende grense van jou bed en jy weet nie hoe om vandag te doen nie – jy het gister net-net oorleef.  As jy vandag weer nie die bed opmaak nie, gaan jy hoor hoe lui jy is.  Daar is nie nog vadoeke om oor die vuil skottelgoed te gooi nie, en ook nie meer borde nie – iemand moet dit was.  Die tuinier is laat, maar darem is hy hier – jy sal hom voldag betaal.  Jou maandelikse afspraak by die salon het een van die opwindendste ure in jou maand geword – want om self te skeer en toonnaels te verf … jy het nie krag daarvoor nie.

Eintlik het jy krag vir niks!  Jy het lus vir niks. Jy is ‘n ‘failure’, jou man dink jy’s lui en jy stel ‘n swak voorbeeld vir jou kinders deur altyd alles te los vir môre.  Niemand kan verstaan hoe moeilik die eenvoudige dinge is nie, hoe jy wil en wil en jouself elke dag oortuig jy kan … maar jy kan nie!  JY KAN NIE!

En hier sit sy by ‘n vriendin met ‘n pragtige gedekte teetafel en ‘n tuisgebakte koek: ek sien dit in haar oë.  Hoe sy haarself probeer oortuig al die moeite was regtig net vir haar.  Hoe sy probeer glo dat die kuier net so lekker kon wees by haar huis met goedkoop koffie en ‘n ‘no name brand’ pakkie Lemon Creams. Ek sien hoe sy op die drumpel staan om uit die gang te kom, net vir ‘n rukkie …

Sy is ‘n spieëlbeeld van tye in baie mense se lewe waar jy ook vasgekeer was in jou eie donker gang. 

Tot eendag!  Eendag uit die bloute is jy lus vir iets so eenvoudig soos koekbak …

Ligdraers kan dit nie verstaan nie, maar jy is absoluut verheug – JY IS LUS VIR KOEKBAK?!

Een warm Somersmiddag besef jy met verwondering jou een potplant het jou donker droogte oorleef.  Dooie blaartjies word met sorg en respek afgesnoei.  Ten spyte van jou lam spiere na vanoggend se eerste drafsessie in maande, maak jy vinnig die kombuis skoon, sit die oond aan vir môre se Sondag hoenderpastei en pak bestandele uit om ‘n lekker sjokeladekoek te bak!

Jou gesin hou van koek!  Elke gemaklike afmeting verbaas jou, want niks hieraan is moeite nie.  Niks.  Jy hoef jouself nie te bedwing of kalmte te ‘fake’ terwyl jou kind se vingers in die deeg rondkrap of alles self wil doen nie!

Vandag het jy meer gedoen gekry as wat jy in die afgelope vier donker maande kon aanpak.  Jy het die halwe projekte in die huis bymekaar geskraap en is sowaar opgewonde om iets te maak!

Het iets verander?  Het jy meer werk, meer geld, meer tyd of meer vriende gekry?  Nee!  NIKS het verander nie … JY IS ANDERS!

Jy weet nie hoe nie, jy weet nie wanneer nie, maar jy staan in dieselfde donkergang … met ‘n flitslig.  Jy gaan nooit weer êrens sonder ekstra batterye nie!  Jy sal voorbereid en gereed wees vir enige situasie wat in jou donker gang mag opduik.  Alles is tog makliker as jy net kan sien?  Of die koplig belaglik lyk by jou uitrusting of nie … jy loop nie daarsonder by die voordeur uit nie.

Die angshand wat so styf om jou keel gegryp het en jou hart kom vasklou het as jy wou slaap is toe al die tyd bang vir die lig.  Dit is die swaar hand wat jou so bang gemaak het vir die donker.

Jou donker!

Vir party leiers van depressie is dit ‘n seisoen.
Vir party is dit ‘n lewe. Nie ‘n daaglikse stryd nie, ‘n uurlikse uitdaging.
Party veg jaar in en jaar uit alleen deur die donker gange, geen ondersteuning nie!  Niemand hou uit liefde ‘n ekstra flitslig naby nie.
Ander veg ‘n maand, val ‘n maand, staan op in die lig net om die flitslig te verloor en weer vas te val in ‘n donker sliksand gang.

Om my sien ek elke dag mense baklei.  Hulle veg verbete om ‘n lig te kry, maar is net nooit vinnig genoeg of goed genoeg of mooi genoeg nie.  Die lig bly net altyd buite bereik. Die flits se batterye hou net nie lank nie en die ry om nuwes te koop is lank … die pad na die lig is uitputtend, onmoontlik en onophoudelik.

Die ligdraers oordeel so maklik oor die donkerlopers wat hulle maar net nie kan verstaan nie.

Dit is elkeen se plig om ‘n lig te wees, om die donker te baklei – SAAM!

Niemand hoef alleen in die donker te staan nie.
Niemand verdien om in ‘n reguit, donker gang te verdwaal nie.
Niemand het die reg om ‘n ander se swart en donker grense te veroordeel nie.

Depressie is soos koekbak of koekkoop.

Vir die depressieleier is koekbak onmoontlik, onbegonne … net nog ‘n ‘failure’.  Koekkoop is makliker – maar die onsigbare monster van angs is altyd teenwoordig en die Oorweldigende stemmetjie oorverdowend: klein besluite soos watter koek, watter prys, watter grootte.

Ligbewoners kan nie verstaan hoe ‘n onbegonne taak iets klein soos koekbak kan wees nie.
Liglopers sal nooit die veiligheid van ‘n bed se vier mure verstaan nie.

As jy nog nooit in die donker vasgeketting was nie, kan jy nie die oorwinning glo van ‘n opgemaakte bed, ‘n skoon kombuis, ‘n gedekte teetafel en ‘n tuisgebakte koek vir ‘n vriendin wat kom tee drink nie.

Hou op oordeel!  Hou op raadgee uit jou ligkasteel uit!  Word ‘n flitslig!

Want soms?  Soms het iemand ‘n flitslig nodig om ‘n koek te bak!

Attention: Mr Democracy

I agree with Julias Malema – everybody should have the right to education, to a university.  Everyone should have the right and a choice to further themselves.

My focus is on EVERYONE.

My focus is on THE RIGHT TO. 

South Africa should be a proud country with many schools and universities to adapt to an ever growing and developing world, delivering students of world class.  Proud human beings that know they accomplished their qualification through hard work, perseverance and achievers of world class standards.  People that went to school in a safe environment with teachers they understood, surrounded by a culture they can relate to and creators of lifelong traditions and pride for the institutions they went to.  A rainbow nation where people stood together at different places in one country, to achieve the same goal: development and growth!

It is January 2018 – many children couldn’t find place in a school, the queues to register at Universities or long distance institutions are endless and universities are simply full.

I am not a politician, but this is a simple match?

Too many children.  Too little schools.

Too many students.  Too little universities.

I see protest, marches, accusations and threats – but to date I haven’t seen any public display or a plan actually solve the problem.

If there wasn’t enough space in 2017, how would there be in 2018 … and what is the plan and solutions on the table for 2019?

Racisms is being pushed down the throat of every black child that didn’t get a space at a school, promises are made that cannot be kept … and actually?  People of all races and cultures and languages in this country want the same thing: to get along, work together, build and develop our country – WITH THE FOCUS ON TOGETHER.  People of all races have poor communities, middle class and upper class.

I refuse to belief that the political scenario created of racism is the actually feel on the ground.  Whether you are black, Indian, white, coloured or an immigrant from another nationality, we all want the same for our children: proper education and a chance to get a job one day they love.  We all want the same thing!

I have some questions – as a parent, as a believer in democracy and equal rights!

How many books could have been purchased with all the money spent on protests at universities?

Where is the public display for proposed new schools in an environment that is accessible to children with qualified teachers they can understand?

Kindly show me the budget to erect a new university so that more people can study?

What will be done to protect these unbuild schools against destruction when students are unhappy?

Is the actual plan destruction and destabilisation of one school at the expense of another?

I am anxious to hear, how many bricks can you buy for the racially motivated court cases being planned?

Kindly make the statistics available on damaged and burnt schools in the country and how will such actions be prevented in future?

Please inform the community that is so large in numbers they can’t all fit into their community hall, how you plan to fit all their children into a school in another area, with a different language and culture?

Disadvantaged children are everywhere: those that can’t see, some can’t hear, some are illiterate at the age of 10.  Disadvantaged children have no colour – they have disabilities and need a special school!  Any front-page news that the certificate has been issued for water and electricity on a site allocated for this building?

I fail to see how you can promise free education in a country where the universities and educational institutions have always relied on student and school fees to survive and be maintained?

Do you have accommodation, aftercare, transportation and the rest in place for the poor that can’t afford school fees – not even in their own community, how should they manage in a different community?

Have you made plans, prepared a budget, made achievable promises that 2018 will be the year of building and development?  Have you identified the areas where schools can be built and the most central and accessible place for two new universities?  Have you identified the potential teachers and tutors so they can be ready when the day arrives?  Have you set the funds aside to pay these teachers, workers and admin personnel to teach students of whom the majority cannot pay?

Where is the job creation and empowerment in all the destruction?

New skills.  New teachers.  New futures.

Where is the pride and belonging of being part of a school with traditions and stories to tell when your own children attend the school one day … if there are no accessible schools created?

When facilities are poor, teachers under qualified, books late or buildings not maintained – it seems to be acceptable to damage structures.  When facilities cannot be used due to self destruction … it becomes a racial issue?  How many existing schools will be damaged and if education is such an important matter – how can such actions even be allowed?

Is the aim to create a nation of hatred or love?

Is the plan to promote racism or democracy?

Is the long term solution education for all or to gain votes through public display?

How can a professional population be created where racism and destruction is promoted at the very places and institutions they so desperately need? 

Democracy: all races, religion and gender have the same rights …

Don’t we all have a future to focus on?  Don’t we all have the responsibility to create balanced, educated children?  You and me alike have the responsibility to raise our children to love other people of all races and all religion.  You and me alike should motivate our children to do and achieve anything they want!

What is the solution?

Ofcourse the solution is easy: build new schools!  Build new universities.

Where will the money come from? 

Now that’s the question … in a country where the Mighty ESKOM became a dark giant and SAA Eagle will soon be flightless because of corruption, self-enrichment and fraud … where will the money come from to feed the poor, to educate the masses, to promote and empower the next generation?

Kings stay in castles and arrange gatherings to disrupt and discredit, they pay for promotion of racism and destruction … they are safely behind the fort of guards and protection, untouchable by the chaos created, the sadness we all face everyday.

Our democracy has become apartheid all over again!  I think Mr Mandela would turn in his grave if he saw what the country he fought so hard for has come to.

I am no politician, but it doesn’t take a politician to see how much damage fraud and politically motivated actions have done to a country once known as the Land of Milk and Honey!

I will not stop believing that our country is the Land of opportunities and growth.  Maybe if I believe, others believe and just maybe … maybe we will look back in the close future to see change! 

Jack, die getroue waghond, se dood.

Tags: halwewaarheid, ‘nandersestorie

Jack is my Sussie se hond.  Jack het ‘n sussie, Jemma (wel eintlik kan ek gladnie die diere se name onthou nie – so Jack en Jemma sal dit wees)!

My Ma woon oorkant die pad.  Wanneer daar by Ouma gekuier word, los Sussie vir Jack by die huis.  Dit is egter nie lank nie of Jack wikkel met sy dik lyfie iewers deur en gaan wag dan getrou vir sy mense voor Ouma se hek.  Nie baie slim vir ‘n hond nie, want hy kan hulle nie enigsins beter sien van oorkant die pad af as buite die hek nie!

As al die Sussies by Ouma kom kuier maak iemand altyd vir Jack die hek oop.  Ouma sê ons mag nie want dan het hulle skielik hondepoef om op te tel … so niemand weet wie die gawe hek oopmaker is nie … dalk weet ek iets, maar die storie gaan nie oor my nie! 🙂

Die storie gaan oor Jack se tragiese dood!  

Een naweek gaan Sussie en haar man bietjie weg en hulle seun gaan kuier by Ouma.  Daar word vinnig gegroet en iets vertel van Jack wat doodgery is.  Sussie groet hartseer vir Seun (Ouma dink die trane is seker vir die hond, maar sy vra nie uit want Sussie is haastig).

Seun en Ouma werskaf in die kombuis en gesels oor sy oorlogloopbaan en ‘as ek eendag groot is’ planne.  Ouma is klaar groot, sy wil nie nog iets word nie.  Seun wil ‘n soldaat word: ons is nie seker watter soort soldaat nie, want hy wil nie in die son speel nie en nooit vinnig beweeg nie.  Oefen en warm is nie sy ding nie … so hy gaan soos ‘n stadige-skaduwee-soldaat word! 🙂

Vroeg die volgende oggend, terwyl Ouma die koffie stook, wandel Seun in die tuin (want die son is nog nie warm nie).  Dit is effens koud buite, so hy wandel nie baie lank nie.  Alles oorkant die pad lyk nog reg, ‘n soldaat weet!

“Ouma, ek dink Jack kry koud.”

Die trane sit dadelik vlak in Ouma se oë; sy besef die dood van ‘n kind se hond is ‘n traumaties affêre.

“Ouma, ek dink julle moet vir Jack ‘n hok hier aanhou sodat hy nie so buite die hek moet lê en wag as ons kom kuier nie.”

‘n Hok vir ‘n dooie hond?  Weet hy nie sy hond is dood nie?

“Ouma, ons het ‘n ekstra stel bakke vir kos en water wat ons hier kan hou vir Jack.”

Daar moet ‘n rede wees dat hulle hom nog nie vertel het nie?

“Ouma, hoekom is jy so hartseer? Kry jy hom ook jammer as hy so voor die hek lê?”

Is nie ons hond nie?  Jack was nie ons hond nie. WAS!!

Ouma en Oupa probeer so kalm en ongemerk moontlik met hulle oë gesels: die kind se hart gaan gebreek wees!

“Oupa”, gaan Seun voor, “dink jy daar is ‘n honde hemel?”

Oupa sluk swaar aan die koffie en beskryf die honde hemel so goed as hy kan.  ‘n Plek waar honde nooit honger of dors kry nie.  ‘n Plek waar elke hond kan afkyk na sy baas toe – soos Jack sekerlik na Seun sal kyk – maar hulle verlang nie.  Want honde is baie gelukkig in die honde hemel.

“Oupa, as ons honde eendag doodgaan sal Jack reguit hondehel toe gaan.  Hy is ongehoorsaam:  hy kom altyd by die hek uit en hardloop in die straat in,”

… reguit voor ‘n kar in na sy dood, dink Oupa …

“Hy steel Jemma se kos en wil haar byt as sy vir hom grom,”

Die kind gaan dink sy hond is hel toe!!!!

“Maar ek dink nie daar is ‘n hondehel nie, Oupa.  Dink jy daar is ‘n hondehel?”

Nee belis nie!  Alle honde gaan hondehemel toe!

“Ouma – hoekom moet hy altyd in die straat bly?  Hoekom wil julle hom nie laat inkom en saamkuier nie?”

Genadiglik is die hemel-hel gesprek op ‘n einde.  Oupa vee glad ‘n druppel sweet van sy voorkop af.

“Ek dink Jack is dors, hy wag al die hele nag daarbuite!”

… nou is dit doodstil … wat bedoel hy ‘die hond wag buite?”  Ouma kan die trane nie langer keer nie.  Haar moederhart verbrokkel.  Daar is nie ‘n maklike manier om sekere goed te verduidelik nie, maar Ouma probeer haar bes.
Sy wag vir die trane … maar hulle kom nie.
Sy wag vir die skok … maar dit kom nie.

“Ouma?  As Jack dood is, wie se hond lê buite julle hek?”

verwarring …

Oupa stap dadelik venster toe, en sowaar as vet: daar lê Jack vet en gesond voor die hek en wag.  Seun is reg: die hond kry seker koud, hy is seker honger en hy is seker dors. Iewers is ‘n groot misverstand!

Maar hoe dit ookal sy, Jack is nie dood nie.

Hondehemel of hondehel – Jack het die tydelike nie met enige soort ewigheid verruil nie.