Mars is ‘Affair-Proof’

My eintlik doel met die blog was om te sien wat is vriendinne se reaksie as jy die groot bom moet los “EK HET ‘N AFFAIR!” … wat sal ek doen as iemand my so ‘n hoogs geheime brokkie nuus moet vertel. 

Want kom ons wees eerlik: die feit dat iemand so iets geheim hou, is vir my absoluut ongelooflik (dit is waarskynlik die enigste ding wat ek hier kan admireer – dat ‘n girl instaat is om so groot geheim vir haarself te hou!)

Ek vra verskeie vriendinne en familie toe hulle reaksie, as ek sou erken dat ek wel ‘n geheimsinnige verhouding het.

Ek verwag reaksies soos “HOE KON JY!!!“,

of “gaan dit so sleg … ek het nie eers geweet dit gaan bietjie sleg nie!”

Ek is seker iemand sal sê “Nos, ek is tot in my diepste siel in jou geskok!  Ek het dit van baie mense verwag, maar nie van jou nie!

My sussie se reaksie is nader aan verwagting: “Sussie, ek sal jou eers blissem (net so), dan kerk toe vat dat die dominee met jou kan praat!” … ek vermoed teen die tyd sal ek moet lieg dat ek in ‘n kas vasgeloop het, want dit is dag wat my Sussie haar hande vir my sal lig … hoe kan ek dit aan haar Ouboet doen!

My Ma is heeltemal ‘confused’ – “Hoekom wil ek weet wat ander sal sê as ek nie ‘n ‘affair’ het nie?” – absolute vertroue in haar dogter se getrouheid 🙂 Thanks Mother!

Lyf volg my ‘dilemma’ met ‘n glimlag – hy weet, ek weet – hier sal nooit ‘n ‘affair’ wees nie.  Ons is ‘soul-mates’, die regte definisie van ‘liefde-met-die-eerste-oog-op-slag!’

Die oorwegende reaksie is emoji’s wat lag dat die trane rol, “Jy sal nooit nie Man!”, “Yeah Right – almal behalwe jy!”, “Jy sonder Lyf? ‘Ain’t gonna happen!” Party sê nie ‘n woord nie, net emoji’s wat lag! Nie een nie, nie twee nie – sommer so vyf in ‘n ry!  Kan amper hoor hoe lag die girl terwyl sy nog een en nog een en nog een vir my Whatsapp!  ‘Yeah Right!”

Die slotsom was toe heeltemal anders as wat ek gedink het.

In plaas van om geskokte reaksies op ‘n komiese manier te probeer skryf, moet ek eenvoudig saamvat dat Lyf ‘Nos-het-‘n-Affair’ Bestand is!

Wat skokkend is, sou ek ooit by so ‘n belaglike, uitputtende besigheid betrokke raak – is ek absoluut op my eie.  Niemand gaan my glo nie.  Ek sal self vir Lyf moet huur as privaat speurder om te kom spioeneer en die harde waarheid op kamera vas te vat!  Een vriendin sê “Go for it!” – ek reken sy bedoel ek moet in so geval vat wat ek kan kry, geniet dit terwyl dit hou … maar nee!  Sy bedoel ‘Go for it! … probeer!  Jy is te getrou om ooit vir Lyf se verraai … “

En … ek is!  Lyf is my lyf, en ek is sy Nos – ons is ‘affair-bestand’!

 

Werksoek vir die Elite!

Daar is ‘n oorlopende hoeveelheid platforms wat al jou persoonlike inligting vereis en voorgee dat jy deur hulle webwerf vir werk kan aansoek doen.  Careers 24.com, PNet, LinkedIn … die lys is lank!

Inderwaarheid is dit net ‘n middelman na die Werwingsmaatskappy of die Werkgewer waar jy vir ‘n tweede of selfs derde keer al jou inligting moet invoer.

Die proses is lank, uitputtend, duur en vir meeste werksoekers ‘n hopelose proses … 

My logika kan ‘n elektroniese siftingsproses verstaan!  Is dit regverdig?  Hoe kan ‘n rekenaar sien die persoon het nie die vereisde kwalifikasie nie, maar maak op in ervaring!  Hoe demokraties is die proses as ‘n rekenaar sorteer en voorkeur gee volgens ras en geslag?  Het die sisteem ook ‘n elektronies-ingeboude ‘face analysis’ funksie soos Facebook wat vir die werkgewer kan sê in watter departement jy sal aard, of jy ‘n sterk leier of volger is, of jy self gedissiplineerd en hardwerkend is en is jou sterk punte data of admin!

LinkedIn het my baie opgewonde gehad met hulle skakel “Apply with LinkedIn” … tot ek besef het dit is eintlik ook maar net ‘n middelman-funksie na ‘n werwingwebwerf soos P.Net en van daar af dan weer na die Werkgewer!   Uiteindelik doen jy tot drie keer aansoek vir een werk, en moet dan nog jou CV en ‘n weldeurdagte dekbrief ook aanheg.

In die proses maak elke webwerf verdere inligting bymekaar deur kodewoorde te identifiseer vanuit jou werkervaring net om môre vir jou nog ‘n lys van 40 ekstra werksaanbiedinge te stuur waarvoor jy kwalifiseer!

Hoekom soek jy werk?
– Het jy jou werk verloor?
– Is jou besigheid net nie meer stabiel nie, jy soek sekuriteit?
– Dit is dalk net eenvoudig tyd vir ‘n verandering!

Ek het slegte nuus vir jou – werksoek is nie Gebruikersvriendelik nie!

Jy het nie werk nie, jy het nie geld nie, jy het nie internet nie … maar jy moet alles op ‘n rekenaar doen (herhaaldelik) en soms vra die werkgewer nog dat jy alles fax ook.  Hoe moet iemand wat reeds alles verloor het, hierdie proses finansier?

Jou besigheid is nie stabiel nie, jou tyd is beperk – as daar werk inkom moet jy so gou as moontlik klaarmaak en fakture uitkry.  Jy sit ekstra ure en tyd in om kliënte te werf en gelukkig te hou in ‘n desperate poging om jou besigheid van ondergang te red!  Jy het nie 2, 3 ure om elke oggend deur die emails te werk en op elke platform weer ‘n keer al jou inligting te laai nie.  Tyd is geld!  Jy het nie ekstra tyd nie!  En jy het nie ekstra geld nie!

Dit is tyd vir ‘n verandering.  Jy kan tog nie jou werk se internet en rekenaar gebruik en openlik werksoek nie?  Maar in jou persoonlike kapasiteit het jy nie onbeperkte internet nie, jy moet jou persoonlike rekenaar gebruik.  Jy moet môre uitgerus by die werk kom, maar om werk te soek moet jy na ure daaraan tyd spandeer wat jou tot middernag of later uit die bed sal hou.

‘n Spesialis-werksoeker pos is beskikbaar teen R0 per uur:  voorvereistes –
– jou eie onbeperkte internet,
– jou eie voertuig om fakse by POSTNET te stuur en te betaal,
– jou eie printer (maak seker jy het ‘n spaar cartridge in die kas) en
– baie tyd op hande.
NB – Neem kennis: Geen privaatheid of beskerming van persoonlike inligting word verskaf nie.
NB – Pos is onmiddelik beskikbaar!
NB – Geen opleiding benodig nie.

Werksoek is ‘n proses waar jy jou persoonlike inligting wyd en suid op die internet plaas in ‘n desperate poging om werk te kry sodat jy vir jou gesin kan sorg en jou laaste sente moet spandeer op internet en fakse.  Net om oorgelaat te word aan die oordeel van ‘n rekenaarprogram in ‘n siftingsproses waar niemand jou bel of ooit ‘n woord met jou praat nie en waar jou ras jou ondergang kan beteken, of jy geskik is vir die werk of nie.

Werksoek is vir een of ander elite groep mense met onbeperkte internet, ‘n persoonlike fakslyn en tyd op hulle hande.  Werksoekers is egter heeltemal die teenoorgestelde … wie ‘cater’ vir hulle?

 

Kunsmis vir my Pa!

Ek kan goed onthou hoe hard daar Saterdae in die tuin gewerk is!  Dit was Pa en Ma se trots!!  Ure se werskaf in die son, uitplant, oorplant, snoei en vertroetel!  As dit skemer raak stap hulle so stadig deur die tuin en bekyk tevrede hulle handewerk.  Hulle kyk so stip en lank na nuwe plantjies, ek dink hulle sien dit seker groei!

Kinders moes natuurlik help: ouers se manier om ‘n liefde te kweek vir tuinmaak van kleins af was onkruid uittrek en grassny!!  Om die vuilwerk in kinderlike pret te verander, speel ‘n hele oorlog voor jou af.  Daar word haarfyn gesoek na die indringers wat die plant-kasteel wil aanval en binnedring. Eers identifiseer jy die vyand, dan – stadig maar seker – kry jy ‘n stewige greep om sy stam, ‘n skielike pluk – foutloos pluk jy hom wortel en al uit die grond uit!  Soos met enige oorlog is daar ongelukkig verliese onder jou eie magte ook – en alhoewel jy probeer om die foutjie so vinnig as moontlik terug in die grond te druk, is daar duidelik telepatie tussen Pa en sy plante. Jy dink by jouself dit is die ideale tyd is vir ‘n tuinmaakles – maar nee!  Pa druk die outjie terug in die grond, vra selfs omverskoning vir die trauma (van presies 30 sekondes) waardeur hy moes gaan, en druk die grond rondom sy stammetjie vas asof hy vir Thumbelina aantrek.

Jy moet maar verlief neem daarmee dat jy in die tuin ‘n onkruid spesialis gaan word, tuinmaak sit nie in jou broek nie en bossies uittrek sit duidelik nie in Pa s’n nie.

So belangrik soos tuinmaak was op Saterdae, so belangrik was ‘n middagslapie op Sondae. 

Dit is nou die een tyd wat jy totaal en al aan jou eie oorgelaat is, om te doen wat jy wil, solank jy net nie raas nie!  Van die beste herhinneringe is op Sondae middae gemaak.  Jy kon letterlik doen wat jy wil, want nie eers Pa of Ma durf die heilige rustyd onderbreek nie!

Ek onthou goed hoe my sussie en boetie op die mure om die huis gehardloop het, oorlog-oorlog het in die velde naby die huis plaasgevind, daar was opsies soos boeklees en huiswerk doen, maar vir die meerderheid was dit heeltemal te vervelig!  TV was uit!  Baklei was uit!  “En julle hardloop nie deur my beddings nie!!!” was Ma se laaste opdrag voor die deur toegetrek word en Sondag-middag-vryheid aanbreek.

Dit is iewers in November in die laat 80’s.  Jy is verveeld want Boetie wil nie oorlog in die veld speel nie, jy behoort jou Wiskunde huiswerk môre eerste pouse klaar te kry, die honde het jou moeg gespeel en jy drentel doelloos buite rond.  Wanneer jy oor die sak kunsmis klim om by jou fiets uit te kom, onthou jy dat Pa mos gister wou kunsmis gooi maar daar was nie genoeg nie of die rugby het begin of so iets.

Wat maak dit saak!  Jy soek iets om te doen en Pa sal so bly wees vir die ekstra hulp.

Kunsmis gooi is baie terapeuties sê Pa: jy moet seker maak jy gooi eweredig, nie te veel in die beddings nie, bietjie meer op die gras.  Hy hou van die gevoel in sy hande!  Hy sien reeds hoe alles groener en helderder word met elke handjie kunsmis korrels wat hy gooi.

Die son is warm, jy het nie ‘n hoed op nie, jou nek brand en die sweet tap jou af; maar die is vir Pa.  Hy gaan so trots wees op jou.  Sy hart gaan letterlik kunsmisballetjies klop!

Na wat voel soos ure, kom Pa en Ma uitgerus in die kombuis te voorskyn.  Jy kan jou opwinding nie beteul nie en sê met die intrapslag!  “Pappa – ek het vir Pappa kunsmis in die agterplaas gegooi!”  Mamma glimlag saggies vir jou goeie daad.

… Pa sê niks!  Dit is duidelik hoorbaar hoe hy ‘n knop in sy keel afsluk.

“Wys my waar het jy die kunsmis gekry, Seun” sê hy met ‘n toegetrekte keel.

Jou lyf bewe.

Die onweer gaan vandag nie net reën bring nie, hier kom groot moeilikheid …

‘Hier is dit Pa!” kom dit met ‘n bewerige, bang stemmetjie.  Die groen sak, nou aansienlik leër as twee ure gelede, lees duidelik INDUSTRIAL WEED CONTROL.  Nogsteeds nie ‘n woord nie.  Pa loop gedwing stadig die huis in, jy beweeg nie.  Pa kom bleek met sy karsleutel by die huis uit, jy vra nie.  Sy laaste angskreet voor hy in die straat afry is “Moenie vir die plante water gee nie!!!”

Jy en Ma kyk bekommerd na die donker wolke en wonder waar jou hulp vandag vandaan gaan kom.  

By nadere ondersoek vind jy en Ma uit dat die kunsmis eintlik ‘n gras en onkruiddoder is.  Hoofsaaklik om gras en onkruid wat tussen klippies, sypaadjies en bakstene groei uit te roei.  Dit neem effek wanneer dit met water in aanraking kom!  Julle kniel net daar op die koue garage vloer en bid!

Hoe Pa die penarrie gered het en die grasperk van ‘n sewe-jaar-dood gered het, weet jy nie.  Jy onthou hy was besig tot laat daar buite terwyl jy onseker sit en wag het vir die onvermydelike pakslae wat nog moet kom.

Toe Pa by jou kamer inkom slapenstyd, is die dag net te lank: die trane wil maar net nie ophou nie.  Jou nek is seergebrand, jou boude pyn van dit wat oppad is en jou kinderhart is verstom dat goeie dade sulke slegte eindes kan hê.

Pa druk jou styf teen hom vas.  “Dankie my Kind” is al wat hy kan uitkry. 

Jy raak aan die slaap in Pa se arms daardie aand.  Jy wou hom maar net nie laat gaan nie, die verligting was te groot.  En Pa?  Wel – hy het nie veel verder gesê nie: dit was asof die woorde in sy keel vasgesit het.  Julle drome gevul met groen gras en wit balletjies!

Kommer by die til

‘n Kind se persepsie verskil aansienlik van ‘n Ma s’n.  ‘n Mens kan nou maar eenmaal nie ‘n Ma se hart en trane verstaan voordat jy nie ‘n Ma geword het nie.

Huil jy Mamma?  Dit is ‘n Comedy! … Inderdaad, die trane loop terwyl ek lag!

Eerste dag van Skool: jy bly sterk en opgewonde, maar as daai gesiggie omdraai na ‘n laaste waai en na haar nuwe klas toe stap met die reuse tas in haar klein handjie, rol daar ‘n sagte traan oor jou wang.

Die gehoor klap hande wanneer jou kind ‘n solo sing, en jy klap met trane wat onwillekeurig oor jou wange afloop.  Trane wat mens nie kan beskryf nie:  trane van mooi, trane van trots, trane van liefwees.

‘n Ma het ‘n dryfkrag om te versorg, te voorsien – of daar nou geld is of nie!  Dit is die een ding wat baie druk en moeilikheid veroorsaak tussen Pa en Ma – Pa is die harder een wat eenvoudig nee sê, Ma sal alles probeer om net vir jou Ja te kan sê.

Vandag kyk ek terug en wonder of die orrelispos by die kerk regtig vir die liefde van talent was, en of dit was om soms te kon Ja sê as die begroting sê Nee!

En dan is daar die til-gesig … 

Om inkopies te doen vir ‘n gesin van 6 is nie ‘n eenvoudige taak nie.  Dit is nie net inloop, trollie laai, betaal en ry nie.

Wanneer die beursie dun is, is inkopies soos ‘n hindernisbaan: ‘n proses van lysies, begrotings,  inlaai, uitlaai, afmerk, prioritiseer, heroorweeg, somme maak en hoop die kaart werk by die eindpunt.

Jy daag by die til op met natgeswete hande wat klou aan jou trollie voor jy dit moet laat gaan teen ‘n prys.  Jy wens jy het liewer die kinders by die huis gelos sodat hulle nie kon sien hoe jou hande liggies bewe wanneer jy die kredietkaart uithaal nie. Soos jy die trollie uitlaai, maak jy vir oulaas seker daar is nie onnodige items in die trollie nie, en herbeplan vanaand se menu omdat jy van die hoofbestandele tussen die gange neergesit het om plek te maak vir ander meer noodsaaklike items.  Jy maak weer ‘n keer sommetjies en wonder of jy nie maar ‘n sjokelade moet bysit vir elkeen nie … jy probeer om rustig en gemaklik te lyk en selfs vir jou kinders te glimlag.

Hulle sien egter die glimlag is ‘fake’, vra nie meer vir lekkergoed by die til want jy sê in elke geval altyd nee.  Hulle het geen begrip van ‘n regte dun beursie nie en is oortuig daarvan ‘n kaart kan alles betaal.   Hulle rol hulle oë vir jou gesig wat so strak na die til se totaal staar en dink jy is misluk omdat hulle seker iets verkeerd gedoen het.

Kinders verstaan nie dat haar kwaai nee eintlik ‘n hartseer wens is nie.

Hulle verstaan nie die trane nie, hulle verstaan nie die angstigheid by die til nie, hulle weet nie dat net vyf kosblikke saans gepak word nie, is te opgewonde oor hulle nuwe klere om te sien dat jy al jare dieselfde dra nie en besef nie dat jy eintlik ‘n Meesterchef is wat wonderlike aandetes kan opdis met minder bestandele as die resepteboek nie!

Vandag eers begryp ek die intensiteit van koskoop en die kommer by die til!  Vandag verstaan ek hoe duur ‘n R5 sjokelade moes gewees het en hoe moeilik dit moes wees om nee te sê vir skooltoere en nuwe klere.

Maar ek is dankbaar!!  My Ma het haar beste gedoen met wat sy gehad het, daarom kan ons vandag geluk vind in ons skatkishuise met vol of leë kaste.   Ja!  Hoe dankbaar is ek nie vir my Ma se til-gesig nie, ‘n masker vir wensgebede dat sy meer kon doen, meer geleenthede kon bied!  Ek is so bly vir die trane wat ek nooit verstaan het nie en die kwaai Nee’s wat eintlik Ek-wens-ek-kon-ja-sê begeertes was!

As ek my meisies kan leer van waardeer, dankbaar en tevrede wees … moet ek leer om die brawe til-gesig bemeester!

Op TV oor ‘n Strykplank, Oom!

SALVKOL – Suid Afrikaanse Leër Vroue Kollege

Vandat ek kan onthou, wou ek net altyd Weermag toe gegaan het.  Ek het nie spesifiek aan oorlog gedink nie, net die Vroue Army in George!

Ek wou nie gaan swot nie!  Ek wou nie gaan werk nie! Ek wou net weermag toe gaan.  My ouers was seker baie bekommerd: eerstens omdat ek niks anders wil doen nie en tweedens omdat my Pa aanvanklik geweier het dat sy Dogter weermag toe gaan – wat gaan van hulle dogtertjie word?

Hy het dit tot sy dood toe ontken, maar my Pa het eenvoudig gesê “My kind gaan nie army toe nie!” – in retrospek was weermag en oorlog ‘n groter realiteit vir my Dad as vir my.  Hy was nie bereid om sy dogter in ‘n oorlog in te stuur nie!  Om iemand te moet skiet of die blote gedagte dat ek op geskiet kon word, het sowaar nie eenkeer deur my gedagtes gegaan nie!  Ek wou net Army toe!  Ek gaan ‘n Sniper word! My pa se verwysingsraamwerk van oorlog was aansienlik anders as myne!

Môre sluit die aansoeke:  Ek is ongelukkig, ek is kwaad!  Dat ‘n ouer soveel krag kan hê oor jou besluite!  Wat die Juffrou gedurende die telefoonoproep vir my Pa gesê het sal ek nooit weet nie, maar toe ek van die skool afkom was my Dad reeds by die huis.  Ons kon nie ‘n oomblik mors nie: dokumentasie moes geverifieër word, ek moet ‘n bankrekening oopmaak, ek moet ‘n aansoek skryf oor hoekom ek weermag toe wil gaan en ook ‘n CV van my skoolloopbaan!  Dit alles moet môre oggend 06h00 by die Juffrou afgelewer word voordat sy George toe vlieg vir die keuringsproses!

Skielik was die opwinding ‘n realiteit.  En my Dad is so opgewonde soos ek!

Daar was al baie hoogtepunte in my lewe, maar die dag toe ek huistoe kom en my Pa my vertel ek is aanvaar, was beslis ‘n hoogtepunt wat ek nooit sal vergeet nie.  Die realiteit was totaal en al oorweldigend.

Ek was nie die tipe wat gehuil het van blydskap nie, kon gladnie my Ma se trane verstaan nie … ek het gespring en gegil soos ‘n regte, egte meisie!

Dit is die Desember vakansie van 1995: daar is ‘n lys van wat saam moet gaan SALVKOL toe, en ‘n lys van goed wat ekstra saamgestuur kan word.  My Ma reken alles is verpligtend – insluitend die Strykplank!  Ons dink natuurlik almal sal by NASREC opdaag met hulle sakke in een hand en ‘n strykplank onder die arm.  Hoe dan anders?

Môre (Januarie 1996) vertrek ek op die bus GEORGE toe, en daar is nog net een laaste afspraak.  Die haarkapper!

Die dag toe ek ‘n phobie ontwikkel het vir enige iemand agter ‘n deur wat sê SALON en ‘n skêr in sy/haar hand!  Die versoek van punte sny en bietjie korter word misverstaan as sy gaan weermag toe, sny haar hare soos ‘n laaitjie s’n. 

Terwyl ek die laaste goedjies pak met dikgehuilde oë oor my hare, tik my Ma die lysie af met trane wat sy net nie kan keer nie, en my Pa sit op die stoep en staar die verte is na niks of niemand in besonder nie. My opwinding is hulle hartseer: My nuwe avontuur is hulle afskeid.  My droom is hulle realiteit.  Hulle dogtertjie is oppad …

Dit is ‘n vroeë en koel oggend in January 1996 wat ons aanmeld by NASREC.  Orals is net mense: Pa’s wat vir die laaste keer die swaar sak dra, Ma’s wat probeer om hulle hartseer weg te steek en onseker meisies wat oorloop van opwinding!  Die groot dag het aangebreek!

Ek onthou nog hoe ek yskoud geword het toe iemand uit hulle longe skreeu: ‘TROEPIES, STAAN NADER!  DIT IS TYD OM JULLE MAMMAS EN PAPPAS TE GROET!”  Praat van drome aan skerwe, skerwe van onseker en bangwees.

Maar ek het ‘n ander probleem:  Tussen al die onseker gesiggies, sien ek net een strykplank – myne!!!   Terwyl ons op die paviljoen gesit en wag het, het ek reeds besluit die outjie gaan net hier agterbly.   Toe ons so skielik en onbeskof nadergeroep word, groet ek vir oulaas, los vir strykplank agter my Ma-hulle se rug en stap vinnig na die vrou met die harde, skreeuende stem!  Mens sou dink die skielike roep en skreeu van bevele laat die aarde stilstaan … maar dit is die roep van my Pa wat almal om my in hulle spore laat stop, die aarde staan vir die oomblik doodstil en ek is seker daar is nie ‘n enkele persoon wat nie na my kyk nie!!

KRIEKIE – JY HET JOU STRYKPLANK VERGEET!!

SABC is gereed om die groot dag af te neem; ek is skielik die fokus van hulle storie.  Met my kop onderstebo en my bloedrooi gesiggie, stap ek na my Pa toe, vat die strykplank weer onder my arm vas en loop skaam weg.  Plaas ek kyk waar ek loop, want ek het amper die man met my strykplank omgeslaan – “Jammer Oom” sê ek sodat die kameraman dit duidelik kan opvang!

“EK IS NIE JOU OOM NIE, EK IS KOLONEL!!” 

Natuurlik skrik ek myself yskoud, ek sien hoe my Ma lag en huil op dieselfde tyd!  Met ‘n nòg rooier gesig, loop ek nou regop en baie doelgerig na die klomp meisies wat aangetree staan om op die bus te klim.  Die kameras vang die bang, onseker gesiggies duidelik op … en vir die eerste keer sien die meisies verby hulle opwinding duidelik die trane wat so openlik oor Ma se wange stroom en die blink in Pa se oë wat hy stof sal noem.  Vir die eerste keer is daar trane in die opgewonde harte, en vrees vir die onbekende!

Daardie aand op die 18h00-nuus berig Riaan Cruywagen dat ‘n nuwe groep dames (verbeel jou) vandag aangemeld het om brawe soldoedies te word in ons trotse weermag!  Die verskil is egter: hulle is gewapen met Strykplanke en noem die belangrike manne Oom.

 

Sondag-Koerant-Tyd!

Om te lees of nie te lees nie?  Om te weet of nie te weet nie?  Om te kan saampraat of nie?

Ek wonder of die regte vraag nie eintlik moet wees “Bekommerd of Oningelig?” nie.  Om elke oggend NetNuus se opsommings te lees, Netwerk24 se hoofnuus deur te werk en nog die misleidende nuusbrokkies teen die lamppale te sien gee my altyd rede om te trek!  Bring vrees vir die toekoms!  Nuus is soos ‘n ‘highlighter’ in my boek – alles waaroor ek nie beheer het nie!

Dit bly egter vreeslik lekker om te kan saampraat! Dink net as ek by die werk aangekom het en nie geweet het van die Twin Towers nie?  Hoe sal mense jou nie aankyk as jy nie eers geweet het Suid Afrika het Saterdag die Wêreldbeker gewen nie (dit was natuurlik lank gelede!)  Wat – is Prinses Di oorlede?

Om niks te weet klink nie na die ideaal nie!
Ignorance is bliss!  Nie altyd nie!
Dink net as jy ‘n Kapenaar in die huidige droogte vertel hoe terapeuties ‘n lekker lang stort kan wees. Sekere dinge moet algemene kennis wees.

Moord -& doodslag  waarvan almal moet weet.
Die byl moordenaar maak tans opslae, die moord van Mev Rhode op die pragtige Spier Landgoed, wat van die Griekwastad moorde … en natuurlik Biet Byleveld se deurbraak moord oplossings en die held wat gesterf het met ‘n donker wolk oor sy kop oor beweerde diefstal en swak ondersoekwerk.  Die naam Gert van Rooyen is sinoniem met elke Suid Afrikaner, ‘n oopboek sonder ‘n einde …

Sport Skandale!
Hansie Cronjè en die “match-fixing” skandaal!  Oscar Pistorius se Valentynsskoot!  OJ Simpson vrygespreek op sy vrou se moord!

Politiek vir die Leek!
Die Gupta’s het ons land se skatkiste oorgekoop.  Plase in die moeilikheid agv droogte, moorde en grondbesit wat nie vir boerdery gebruik word nie.  Dit is dinge wat jy moet weet. Moet asb nie in ‘n geselskap vra “Wie is die Guptas?” nie!  As mense praat van die swembad om moontlike vure te blus en jy vra “Watter vure? Brand die Kaap weer?” … dit gaan net nie werk nie.  

Interresante Feite!
Daar is darem niks so lekker om in ‘n geselskap te kan vertel dat nuutste data bv wys Dimensie kan verminder word deur depressie betyds te behandel … en ander studies is bekommerd dat anti-depressante weer demensie kan veroorsaak!  Ingeligtes is dit eens dat vroeë behandeling en aanhoudende stimulasie van die brein wel positiewe resultate het in die voorkoming (of uitstelling) vir Dimensie.

Die gebruik om glasies te klink! Blykbaar was dit ‘n manier om die vyand te toets vir vergiftiging.  Dit moes redelike sterk glase gewees het, want die ‘cheers’ proses was so gedoen dat die kuiergas se drankie met die gasheer s’n meng.  As die gasheer dan nogsteeds uit sy glas drink, is die kuiergas redelik seker sy drankie is nie vergiftig nie en kan samesprekings begin.  ‘n Storie wat dalk waar kan wees!

Die skakel is vir my baie opwindend:  77 Amazing Facts To Make You The Most Interesting Person In The … Room!

Daarom lees ek net die Sondag koerant! 

Dit gee ‘n oorsig en opsomming van die belangrikste dinge die afgelope week! Daar is altyd bietjie goeie nuus om raak te lees. Vir die politieke-leek is dit genoeg informasie!   Vir die anti-sport-kyker is dit ‘n opsomming van nederlae en wenspanne!

Sondae na kerk moet ek altyd kontant hê om die Koerantverkoper op die hoek van die straat te ondersteun!  Sy gesig as ek sê “Jy kan die kleingeld hou!” is my offergawe vir die dag en bring ‘n glimlag en warmte in my hart elke liewe keer.

By die huis is dit my koppie koffie, die sitkamer mat, ek en die koerant.  Dit is my tyd!  My uur of twee!  My Sondag-Koerant-Tyd!

 

Affair – die Hoogs Geheime Besigheidsplan!

Verhoudings bly ‘complicated’.  Niemand se boeke het al die antwoorde nie, en geen artikel los almal se probleme op nie.  Ek is maar te dankbaar vir my gelukkige huwelik!

Ek luister nou maar na vriendinne en hulle huwelikskwessies.  Almal het ‘issues’, maar niemand se ‘issues’ is dieselfde nie.  Die een se oplossings werk nie vir die ander nie, en … ‘n ander man werk ook nie vir joune nie!

Die vraag is dan: wie sien kans vir twee mans!?

Wat is die afrikaans vir ‘affair’ in elke geval?  Wat van steel-verhoudings, die beplande-vry-sessie, undercover-liefde … of soos die woordeboek dit vertaal: affair is BESIGHEID.

Ek lag kliphard as ek die vertaling sien: BESIGHEID!

Daar moet ‘n besigheidsplan geskryf word: dit is die huwelikskontrak en die beloftes in die kerk … bla-bla-bla tot die dood ons skei, julle is man en vrou, ‘you may kiss the bride’ (hoekom mag die bride nie die groom kiss nie?).

Dan moet die begroting bedryf word: krag, water, kos … kersgeskenke, karre, huis … kinders, skool, toere … dit is nou ‘n intense gedeelte die en rede tot baie kommer, konflik en tydelike oplossings soos affairs wat uiteindelik nog geld kos en armoede veroorsaak en kinders leer van bedel by twee instansies en kyk waar ek die meeste kan kry!

Die posbeskrywing is ‘n ‘ever-evolving-matter’: jy maak koffie in die oggende, ek maak kos in die aande; ons gaan oefen saam elke tweede aand om 17h30, eet 19h00, kyk series tot 21h00/22h00 en gaan klim in die bed – as jy jonk getroud is, gaan klim jy net in die bed.

Die posbeskrywing verander met tyd: ek borsvoed so jy moet koffie bring (ja koffie!  Ek moet darem een plesiertjie oorhou saam met die wonderwerk van borsvoed – vroeg opstaan bly nou maar nie my sterk punt nie – of ek dit nou uit liefde doen of nie!).  Ek maak ontbyt en aandete, jy is op spyskaart-dienste Vrydae en Sondae.  Ek wil graag oefen Maandae, Woensdae en Vrydae, jy oefen elke ander dag. Ons eet 18h00, kids gaan 20h00 bed toe, ons kyk series tot 21h00 en almal slaap teen 21h00!

Met tyd word oefen vir baie ‘n mite en iets van ‘n verlangse verlede.  Kitskos is te duur en koffie soos wyn – ‘n troos vir elke oggend.

Ja-nee! Die huweliksplan bly ‘n markverwante kwessie: ewigdurende verandering, begrotingsaanpassings agv kospryse, politiese bedrog, verandering in eetgewoontes, wie is op ‘n dieet en wie is nie? Die kinders is vol fiemies – ‘n menu is beslis die grootste uitdaging van enige huishouding! En moenie die sport en skooluitgawes vergeet wat skielik alle kersgeskenke en persoonlike voorkeure se plek kom inneem het nie.

Tussen alles deur is daar die Man (in sommige instansies & verhoudings waarvan ek hoor 🙂 ): die aandag-vraat wat altyd wil weet jy is lief vir hom, bereid is om na 22h00 wakker te bly :), hard werk om die gesin aan die gang te hou, ‘n ego wat enige siekte oorwin, na ‘n lang dag verdien om te sit, enige iets op die TV te kyk en openlik die ‘love-affair’ met sy selfoon te bedryf. Die mense by die werk is moeilik, die probleme van die ekonomie is sy bekommernis, die land se politiek hou alle mans wakker (want meeste girls verstaan dit in elke geval nie), geldsake druk altyd, jy spandeer te veel maar die kos in die huis is te min! Moenie die kwessies vergeet van jou gewig nie, die ander man wat saam jou werk, jy spandeer te veel tyd saam jou kinders, nie jy of jou kos is meer soos in die begin nie!

Ja-Nee!  Die huwelik is ‘n verhouding en sielkundige kwessie van ons tyd. 

En dan is daar die affair: die plaasvervanger vir alles wat nie werk nie: die ridder op sy  werk se wit perd, hy eet elke geheime ete met smaak, sy selfoon is gebêre terwyl elke woord van jou lippe soos gesteelde heuning afgelek word. Jou kerslig-romantiese-kurwes is vir hom pragtig en jou liefde vir ‘n ander man se kinders is vir hom baie gerieflik.  Sy werksprobleme verstaan niemand anders soos jy nie, daar is niemand in die openbaar waarmee hy kan skelm praat soos jy nie!  Die wêreld se probleme bly agter geslote deure en jou blinkoog glimlag word versteek agter stories en planne waarvan net julle tweetjies weet.  Geen vriend/vriendin is ‘n probleem nie, want julle gaan nooit ontmoet nie.

Wat ‘n romantiese storieboek

Dit klink vir my soos ‘n besigheid wat nog in registrasie is, die budget is nog nie goedgekeur nie, die posbeskrywing is duidelik en vasgestel en sal net werk as dit nooit ge-query word nie.  Geen tweede opinie kan gekry word nie, wat in die besigheid aangaan is uiters geheim en net twee het ‘n geheime klaring hoog genoeg om hier te werk!  TE WERK – want dit is beslis ‘n besigheid!  ‘n Huwelik is harde werk – ek is oortuig daarvan ‘n Affair is erger!

Affair?  Wie sien kans vir twee mans!

Ek is van Venus en baie lief vir my Mars … die vet weet as Jupiter haar ogies by my Mars kom fladder of Saturnis van sy wentelbaan afwyk en spiere voor my Venus gesiggie rondswaai, sal daar ‘n ontploffing van ernstige proporsies wees!  Een wat min van ons kan bekostig, wat net gered kan word deur baie jok, baie skelm beplanning, hoogs geheime vergaderings en daaglikse waardevermindering!

Ek sien net kans vir een man – my ❤ eie getroue Mars ❤ – ons kontrak ooreenkoms is duidelik – tot die dood ons skei! 

 

Die lockness monster woon in ons swembad.

‘n Swembad is nou maar eenmaal ‘n kopseer of ‘n ‘joy’.

‘n Kopseer in die Winter en eers weer ‘n Joy in die Somer

Maar die gat vol water verander nie sommer vanself nie.  Mens sou dink hy weet nou al wanneer dit Winter en Somer is, maar nee.  Elke Winter is dit dieselfde storie!  Jy gee hom ‘n kombers in die Somer om die blare te keer, en in ruil daarvoor gaar hy elke stukkie stof op en maak alge teen beste spoed bymekaar.  ‘n Swembad se genot moet verdien word!

So haal ons vandag die net af!  Geen genot in die gat nie!  Alge en stof orals – lyk soos ‘n oversized khoidam.  Die skoonmaak begin en wat sal ons opspoor – die Loch Ness Monster!  G’n wonder dit word beskryf as ‘n mythical creature  nie – want die outjie is lank reeds weg uit Skotland uit.  Hy woon net hier in ons swembad!!!!!  Ek het hom duidelik gesien!!!!

Groen en Grillerig (as enige iemand gewonder het hoe hy lyk)!  Mense oordryf absoluut – die outjie is nie so groot dat jy hom duidelik gaan kan sien van die kant van die rivier af nie, maar ‘glow in the dark’, geen twyfel nie!

Daar is absoluut geen tyd om te mors nie!  

Ek ry na die naaste winkel toe, die een wat eerste oopmaak en staan voor die deur met ‘n voetjie wat so tap!  Almal kan maar weet ek is haastig!!!  Na al die stories (apparently mites) wat daar oor die Loch Ness Monster vertel is, kan ek nie anders as haastig wees nie.  Die outjie moet uit!

Ek sit een van elke bottel op die rak in my trollie – die gaan ‘n maand se grocerie geld kos – maar daar is nie ‘n prys aan veiligheid nie.  Wie weet waartoe hy alles in staat is?  Die outjie lê en broei al maande in die groen bad!  Lê en planne uitdrink – die swembad is halfpad leeg!  Nee – iets van alles.

Die verkoopsman se oë is groot en onseker!  Hy stop my in my spore halpad til toe en druk ‘n botteltjie in my hand in – gratis sê hy!  Ek wil niks gratis hê nie, ek moet die Loch Ness Monster aanvat voor my kinders by die huiskom! Wat?  Ek moet ‘n sample van die water vir hom bring?  Hy is sekerlik mal – wie druk jou hand in ‘n gat donkergroen water met ‘n monster in?  Absoluut belaglik!  Dalk … dalk moet hy saamkom en dan weer ‘n sampeltjie vra!

By die huis aangekom is dit tyd vir die aanvalsplan!  Vandag chemikalië ek daai monster uit die swembad uit!

… uit die swembad uit …

… UIT DIE SWEMBAD UIT …

As hy nie meer BINNE-IN die swembad is nie, kan hy tog net op een ander plek wees … BUITE DIE SWEMBAD.  En is dit nie waar ek op hierdie huidige oomblik staan nie?  Reg langs die swembad, buite!!!

Ek moet wapens gereed kry.  As die outjie nie daar binne vrek nie, gaan hy wil uitspring.  Ek sit elke moontlike handdoek en laken op die wasgoeddraad aan die diepkant waar ek dink hy lê en slaap – as hy uitspring raak hy dalk verstrengel in die handdoeke en lankens.  Alhoewel – in IT het die nar nie vertrengel geraak nie

Nee!  FOKUS – dalk kan hy swem, maar hy kan nie loop nie! Ek troos myself aan die gedagte en gaan aan met die nodige voorbereidings.

Aan die regkant van die swembad staan die leer – as hy kan spring sit hy hopenlik vas in die leer! Wishful thinking, ek weet – want hy het letterlik net een kans om akkuraat of mis te spring!  FOKUS!

My enigste ander verdediging en meesterplan is die ‘self defense’ klasse wat ek veertien jaar gelede bygewoon het.  Maar hulle het gesê ‘the basics will stick in times of need?” Nou is so goed ‘n ‘time of need’ as enige ander.

Ek begin by alles waarop ALGAE staan!  Ek gooi met die een hand en in die ander hand is die swembad-net-skoonmaker-blaarvanger-ding (mens kan dit seker gebruik as jy diepsee visvang ook!).  Op elke bottel staan mens moet 24-uur wag!  … maar die is ‘n noodgeval!

Volgende is dit 22 chloorbomme. Ek sit nie een in nie – ek gooi so hard en so diep as moontlik – dalk is ek gelukkig en gooi die ou morsdood.  Die ander goed se name lees ek nie – gooi net die een na die ander in … en dan sien ek hom weer!  So duidelik as ooit.

Hy is ‘vaguely familiar’ in sy voorkoms en postuur – hy dryf, en hy kom nader die kant toe.  My gedagtes sê hardloop, maar my logika sê wag – neem ‘n foto, dalk kan ons ‘n trailer wen!  Tussen die wit borrels (van al die chemikalië) word die Loch Ness Monster duidelik sigbaar.

Ek het oorwin!  Die opwinding word vervang met ‘n gevoel van mislukking.  Ek het ons hele begroting in sy pietjie ingestuur vir DIT!!!  Die Loch Ness Monster wat nou duidelik sigbaar en aangetas is deur al die oormate chemikalië!  Ons eie, nou useless, kreepy crawly – ‘covered in algae’, so groen soos die Loch Ness Monster homself in stukke gebrand en besig om uitmekaar te val en te verbrokkel!

Ja … ‘n swembad is of ‘n kopseer of ‘n ‘Joy’ … en as jy die Loch Ness Monster daarin vind, kan jy maar weet dit was nou net Winter … want niemand se sig is so belemmer in die Somer se blou water dat die Kreepy Krawley presies net soos ‘n Groen Monster lyk nie.  Dit is teleurstellend om te besef dat ons Monster geen uitsondering was nie, en menige mense moes al die stryd teen hulle eie Loch Ness Monster baklei het – net nie almal koop ‘n trollie vol chloorbomme en algae-killer nie, en nie almal staan op ‘n gereedheidsgrondslag en wag vir die Kreepy Monster om enige oomblik uit te spring nie!

loch-ness_2887190k

 

Memorandum Ma’s vs Scrap-Papiertjie Ma’s

Ek noem hulle sommer die Memorandum-Ma’s.  Dit is die span wat sal baklei tot die einde vir ‘n ekstra punt of persentasie. Hulle is wonderlike ma’s.

Vir die res van ons wat nie so ‘hands-on’ is nie, is dit ‘n wen-wen situasie – want die punte wat jy gemis het, sien hulle raak 🙂

Dit is die super-Ma met spesiale ‘powers’ (bo en behalwe die supernatural powers waarmee enige kind se geboorte die Ma mee vervul!); hulle mis nie ‘n verkeerde antwoord nie, hulle ken die werk net so goed soos die kind en sal maklik volpunte kry vir enige eksamen.  Hulle gaan van vooraf deur skool en slaag gewoonlik Graad 1 tot 7 met lof!  Party gaan selfs verder … maar iewers raak skool vir ons wat lankal klaar is net te veel en te moeilik en te ingewikkeld.  Dit is die tipiese naweek-homeschool-ma!

Ek voel half bedreig deur die super-woman-ma’s wat om mens beweeg!  Ek luister na die stories en die betrokkenheid en voel soos ‘n onbetrokke en slegte ma. Ek wonder of ek nie maar ‘n paar dinge moet verander nie …

Ek is ‘n tipiese Scrap-Papiertjie-Ma!

Ek gryp ‘n stukkie papier en skribbel vinnig vir ‘n meneer/juffrou as ek ‘n fout sien (of eerder as my kind dit vir my uitwys)!  Maar die Memorandum-Ma’s – hulle skryf ‘n brief, met aanhalings en bladsy verwysings en het die foute so opgetel soos hulle aandagtig deur die vraestel gewerk het.  Ek kyk net bo-aan vir die punt en teken!

Ek help met opsommings en wys so bietjie hier, gaan ‘check’ later op om te kyk hoe dinge vorder.  Die Memorandum-Ma’s doen self die opsommings?  Meeste van hulle kinders is op die top-10 en ek hoor net hoe besig is hulle!  Die Scrap-Papiertjie-Ma se kinders sal alleen moet deurkom en hulle het opgegee om met die Wiskunde by te hou in Graad 4.  Hulle is mos klaar met skool?

So ek besluit om verder ondersoek in te stel by die bron van alles kennis: my kinders!

Hoe voel hulle hieroor?

Is ek te onbetrokke?

Moet ek meer doen en meer help?

Moet ek programme optrek op excel en roosters teen die yskas opsit?

Ek wil skreeu :”IS EK ‘N GOED GENOEG MA?!?!?!?!

My kinders se reaksie is egter … wel?  Hulle wil amper ‘n oorval kry! Die ekstra hulp oor naweke, dat ek sal ‘interfere’ met hulle opsommings en leerwerk is beslis nie ‘n opsie nie!  Ek moet asb nooit ‘n lang brief skooltoe stuur vir punte nie en moet dit asb nie waag om met die onderwyser te praat as daar nie ‘n boelie-krisis is nie!  Ek meng alreeds te veel in as ek hulle praatjies se temas wil kies en hulle take self probeer maak!

Hulle hoop hulle Ma is nooit soos die Memorandum-kinders s’n nie … en wel?  Die Memorandum-kinders is maar te dankbaar hulle ma’s is nie soos die Scrap-Papiertjie-kinders s’n nie!

Ek het dus tot ‘n slotsom gekom:

Nie een ma hoef ‘inferior’ te voel nie.  Jy kry die wat Sondagaand gaan bel om te hoor of jy ekstra items het vir haar kind se taak môre, en jy gaan die kry wat reeds ekstra gekoop het vir ingeval.  Jy gaan die Ma kry wat die briewe op haar foon byhou vir enige iemand wat dalk mag vra, en jy gaan die Ma kry wat altyd die briewe soek. Jy gaan die Memorandum-Ma’s kry en jy gaan die Scrap-Papiertjie-Ma’s kry.  Is die een beter as die ander? Beslis nie!  Is die een se kinders beter af as die ander?  Ek glo nie.

Doen elke ma nie haar beste nie?  My beste is dalk nie jou beste nie, en hey!  Jou manier is nie myne nie.  Maar ons het almal een doel voor oë: om ons kinders groot te maak vir die wêreld – hoe ons ookal dink is die beste!

ma

Ek kan nie Blog nie …

cropped-writing-coffee.jpgEk hoor nou die dag ‘n vriendin van my praat van haar BLOG! Ek meen – ek weet wat is ‘n blog … ek het net nie geweet ek ken actually iemand wat blog nie!  Resepte nogals!

Ek dink by myself dat ek baie het om oor te skryf.  Die ding met vandag se lewe is mens kan nie sommer net altyd sê wat jy dink nie!  Party mense raak tog so gou ‘offended’ en moenie vergeet dat almal geregtig is op hulle opinie nie.

Is ‘n blog dan nie die antwoord nie.  Ek kan nie eers blog nie … maar ek kan skryf!  En ek het opinies oor baie dinge, glo my!  Soos ek dink aan waaroor ek kan blog, kom die een na die ander tema (of is dit nou opinie) in my gedagtes op:

  1. Die memorandum Ma’s!
  2. Politiek vir die huisvrou wat liewers nie wil lees nie.
  3. My nuwe projek: Ek plant ‘n bonzai!
  4. My ‘ek-gaan-nog-klaarmaak’ projekte …
  5. Affairs?  Wie het krag vir twee mans!?!?

Ja wat – ek kan oor baie dinge blog.

ek kan nie blog nie, ek’s ‘n blobber!